I svineinfluensaens tidsalder…

så er det ikkje lett å vita om ein er hypokondar eller ein tåpeleg «gå-rundt-og-smitta-andre-fordi-ein trur- ein-er-uunverleg-person»…

Hypokondar er eg vel i og for seg, samtidig så høyrer eg heilt opplagt til den andre gruppa… I sist veke var syster og niese sjuk med antatt svineinfluensa, og i går datt dei same symptoma over meg. I klassen min har opptil 20% vore sjuke på same tida. Då eg sat og strikka borte hos onkelen min vart eg plutseleg kvalm, og i natt vakna eg med frostrier. Temperaturen var på 37.7, på grensa til feber, så eg reiste på jobb. Då eg sat og las for elevane, rant svetten nedover panna samtidig som eg fraus. Nokre vaksne var glade for at eg stabla meg på beina og gjorde ein jobb, andre lurte på om det var lurt å ta sjansen på å smitta elevane. Etter ein indre debatt med meg sjølv, ende eg opp med at hypokondaren sende heim den uunverlege. Eg var innom apoteket, der eg som antatt smitta måtte gå med munnbind, og få rensa hendene med desinfeksjonssprit før eg fylde ut eit skjema, og gjekk heim med tamiflu.

Nå har eg starta kuren, og sit her og lurer på om dei klarer seg utan meg på jobb. Det gjer dei. Influensasymptoma er av ein karakter som tilseier at eg heilt utan tvil ville ha vore på jobb om det ikkje var fordi eg var redd for å smitta elevane mine med svineinfluensa. Dei tek jo ikkje prøver lenger, så kva ein har og ikkje har får ein aldri vita, om ein ikkje då skulle gå hen og bli skikkeleg sjuk.

Ute skin sola så fint. Eg får prøva å henta meg inn så godt eg kan. Og  nyta at eg kan ta det med ro under ein stor medisinsk begrunna paraply… Men eg ville jo helst ha vore på jobb då. Eg får håpa dette er min vesle forsiktige smak av ein epidimi som snart går over i historien…

Og sånn heilt forøvrig, så er dette min tekst nummer 800 her på andedrakt. Tenk det. Så skreiv eg vel i si tid minst 100 på moncee og minst 100 på hypodea, så eg vil tru at meir enn tusen tekstar er tasta ut i cyberspace.  Det er merkeleg å tenka på…

Heidi