Gå til innhald

Be thou my vision…

desember 6, 2009

Syng det frå CD-spelaren nede i stova. Songen fadar ut akkurat nå, og går over i ny song. – The water is wide.

Det har vore ei fin adventhelg. Mange gjeremål ligg og dirrar i lufta, og kunne blitt til stress, men stort sett har eg klart å halda fatninga. Strikketøyet må eg nok ta det litt rolegare med, for det verker litt i strikkemusklane i akslene.

-We both shall row my love and I,- høyrest det frå stova, og det skal me. Kjærasten min sit med ei uendeleg stor bunke med sidemålsstilar som han snart har retta seg gjennom. Eg har retta eg og, retta og skrive inn tekstar frå skrivekurset, og så har eg lagt siste hand på halvårsrapportane.

I går stakk me av frå alt som gjerast burde i heimen, kjørde inn til byen og åt lunsj på foodstory. Etterpå vandra me herleg planlaust rundt i dei juleopplyste gatene medan det blå ettermiddagslyset i desember overtok etter det oransje solnedgangslyset over dei lilla skyene. Eg handla litt etter innfallsmetoden, og så reiste me heim for å retta vidare, laga pizza og tenna stearinlys.

I dag hadde eg ein heilag time i kyrkja med – Eg veit i himmerik ei borg, og -Å hvor salig å få vandre. Den siste songen er ein song eg verkeleg likar å synga. Han tek meg mellom anna med innom Lund kirke der eg pleidde å gå på studentgudstenester då eg budde i Kristiansand tidleg på åttitalet. Då ljoma takt og tonar i romet så vindua dirra. Men aller helst skal det syngast på svensk slik me gjorde då:

Her vid älverna i Babel titt forstumma nog vår song, men vi ventar bättre dagar i Jerusalem en gong.

Härleg songen där skal ljuda, stärkt som dånet av en mäktig flod. Äran tillhör Gud och lammet som oss köpte med sitt blod.

Skikkeleg Kanans språk, men du så det svingar… I dag var det seks dåpsbarn i kyrkja. Etter at dåpshandlinga var over gjekk presten mellom benkeradene framme i kyrkja. Han løfta opp eit og eit dåpsbarn i armane sine og song ei velsigning over kvart av dei:

Herren velsigne deg, Herren bevare deg, Herren gje deg fred, Herren gje deg fred.

Etterkvart fall kyrkjelyden inn i songen. Det var ein heilag atmosfære i kyrkjeromet, og bortsett frå songen var det heilt heilt stille i romet. Dåpsbarna var alle heilt rolege, og kikka vekselsvis på den syngande presten og vekselsvis ut i romet.

Halvard ville så gjerne begynna å pynta til jul. Som regel er eg julepyntpuritanar. Skikken eg har med meg heimefrå går ut på å starta å pynta først om kvelden vesle julafta. I år reiser me vekk, så i alle tilfelle må me pynta før det… Det ende med at eg og Halvard sette opp julekrybba og alle englane, og tende lys i lysglasa, medan me hadde julemusikk til arbeidet; O helga natt og White Christmas i salig blanding. Eg har irritert meg litt over at fleire og fleire tek jula på forskot. Nå er me i gang her og. Eg ønsker meg ei adventtid med litt romslegare tid enn mine gamle innarbeida tidsplanar. Eg kjenner eg har behov for å stressa minst mogleg. Så får me sjå.

Heidi

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: