Gå til innhald

Tilbake til framtida.

januar 2, 2010

Tida er ei kraft, skriv Eyvind Skeie på bloggen sin. Det er ein fascinerande setning å leika med i tankane. Sikkert er det at nå når me snur kalendaren så blir folk flest meir opptekne av tid enn me normalt er. Me fortel einannan at nå er det blanke ark og nye sjansar, og me restartar til ei viss grad vår eigen livsstil. I alle fall prøver mange av oss å justera kursen ein millimeter eller to. Eg ser ikkje vekk frå at englane smiler litt av oss der me balanserer på den linjaleggen me kallar tid. Og så har me dårleg tid og god tid. Eller dårleg god tid som når me sit på legekontoret og ventar utålmodig på noko som kan vera ubehageleg, eventuelt god dårleg tid, viss me skundar oss for å nå noko kjekt ,gjerne lattermildt småspringande, saman med nokon me likar å vera i lag med. Dette med god dårleg tid og dårleg god tid er heller ikkje mine tankar, men noko eg høyrde nokon, eg hugsar ikkje kven, snakka om på radio. Der høyrde eg og om ein forfattar som lot ein av hovudpersonane stå i kø på Rema kvar dag i den travlaste tida, for der gjekk tida så seint, han var nemleg plaga av at livet gjekk alt for fort…

I går såg eg ein fascinerande engelsk dokumentar om noko som vart lagt fram omtrent som ein trend i Storbrittania: Menneske som lever som om dei høyrer til ei anna tid. Me fekk møta fleire unge damer som levde som om det var på 50-talet, med husa innreia i 50-tals-stil, tidsrette klede og bilar frå rett periode. Desse damene var husmødrer på heiltid, og livsinnhaldet deira var å leva 50-tals messig og å degga for mennene sine som kom heim til nyslikka hus og nylaga middag på respateksbordet. Fleire av dei gjekk minst mogleg ut, og omgangskretsen deira var folk som levde på same måten som dei… Ei av dei uttalte at dei ho kjende som levde femtitalsliv ikkje ville ha barn fordi det ville gjera det mest umogleg å leva på denne måten. Ho trudde ho ville ha vald abort om ho vart uforvarande gravid. Me møtte og damer som levde på 30-talet og 40-talet. Dei snakka varmt om den nye kalde tida og om den svunne idyllen… Det slo meg at som dei opplyste menneska dei var, så burde dei veta at 30- og 40- talet er kjend for andre ting enn idyll…

Dette må jo handla om trongen til å ha det trygt, og om trongen til å tilhøyra ei gruppe ein kan relatera seg til, slik at det blir «oss og dei andre.» Ei av dei som levde eit trettitals liv innrømma at ho hadde ein microbølgeovn i eit skap i knehøgde, som ho tydde til av og til, og ei anna innrømma at ho handla femtitalsklede på internett forsi dei var så vanskelege å finna…

Martin Lönnebo skriv at bak eit kvart punkt på tidslinja ligg ei heil æve av stille, og at det er mogleg å ta små steg til sides for å finna denne stilla. Det er ein vakker tanke.

Eg skriv eit stykke som er eit bestillingsverk for barneteater. Det er for målgruppa 2-6 år og handlar om framtid, fortid og nåtid. Det er nåtida me kan gjera noko med. Samtidig blir alle opplevingar i nåtida transformert til fortid, fortid som me skal bera med oss i all framtid…

Det er fascinerande med tid. Sjølv har eg mest alltid god tid samtidig som eg eigentleg har dårelg tid. Sånn som nå. for eksempel; her sit eg og skriv…. Og tida flyr i frå meg. Carpe diem alle saman. Avsluttar med det same visdomsordet frå bibelen som eg nettopp las på bloggen til Arne:

Lær oss å telja dagane våre så me kan få visdom i hjartet.

Heidi

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: