Gå til innhald

Kvinnedagen 2010

mars 8, 2010

I dag morges teikna eg ei vakker dame på dagplanen på flippen i klasseromet og skreiv at det var kvinnedagen i dag. Mest ingen av sjuandeklassingane hadde tankar om dette med kvinnedag, men gutane meinte det var urettferdig dersom det ikkje var ein mannsdag og. Sidan me akkurat nå har islam som tema, tok eg opp den dagsaktuelle problemstillinga at nokon ønska å ha eit slagord i 8-marstoget om at kvinner i Norge måtte vera frie til å få bruka hijab og burka i offisielle samanhangar. Me kunne nok ha diskutert lenger, men tida strakk ikkje til, her skulle dei læra å bøya verb, setja saman ord og fylla tekst inn i tokolonneskjema. Då A- og C-klassen kom inn for å ha norsk i det same klasseromet, brukte eg mindre enn eit halvt minutt på å forklara dei kva kvinnedagen var…

I år vart det viktigste innhaldet i dagen å fylgja Bergit til den siste kvila. Blomane på kista var kvite som snø, og dei andre blomane var og i avdempa fargar. Me song «Bred dina vida vingar» og «Lei milde ljos igjennom skuggeheim». Begge desse er nydelege songar. Ho fekk fine minneord, og frå galleriet song Bjarte «Eg gjer død til liv for deg» og «Vårsøg»: «E veit at våren e`kje lenger oinna, enn e får levva slik en sommar te.» Det første som slo meg var at det var akkurat det ho ikkje fekk, leva ein sommar til, men i siste verset falt songen på plass. «Når hausten kjæm og sistkveildskløvva heinta, då ska e takk for sommarn som e fekk.» Og akkurat slik håpar eg det er og skal vera.

Då kista vart boren ut av kyrkja, skein den første vårsola. Snøen var i ferd med å smelta, slik at det var vanskeleg å koma seg tørrskodd over kyrkjegarden. Før kista vart senka kom barna fram med kvite roser som dei la på båra. Dei andre blomane vart lagde rundt i snøen. Eit svartkledd lågmælt fylgje gav seg i veg mot bilane, og fekk meg til å tenkja på eit kjend maleri av ei graferd på Jæren i gamle dagar som eg trur er malt av Ole Tjøtta. Me fulgte heim i stova til Bergit og fekk servert smørbrød, kaker og kaffi. Det var nok siste gongen folk er samla der før minnene etter eit langt liv skal ryddast vekk. Ei venninne av henne bad om ordet og haldt ein lys minnetale over eit fargerikt menneske. Ho slutta med orda: «Dersom det er ein himmel så ho nok der akkurat nå.» Og akkurat slik kjendest det.

Me bad syster og Elisa med heim og så kokte me ei stor gryte tomatsuppe med egg og makaroni, akkurat slik som ungane likte det så godt då dei framleis var ungar. Det blir ein tidleg kveld. Eg kjenner at ein blir litt utlada av å ta definitivt farvel med nokon som alltid har vore der.

Og visst skal våren koma.

Heidi

From → Natur, Poesi, Tru

2 kommentarar
  1. Scylla permalink

    Ja, sådant är tungt och lite svårt att ta in.
    Och ja, visst kommer våren! Och lika förundrad är jag vart år över att den faktiskt gör det. Känslomässigt förundrad. Rent förnuftsmässigt VET jag ju att det är så, men min «känslodel» blir lika förundrad och kvillrande lyckligt överraskad varje år.

  2. Heidi permalink

    Og det er jo deilig å bli kvillrande lycklig överraskad.

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: