Gå til innhald

Sist i april.

april 30, 2010

Det er siste dagen i april, så langt er det ein grå og råkald morgon så vidt eg kan bedømma utan å ha vore ute. Men bjørka har begynt å spretta. På onsdag, då me kjørte nordover så fort me kunne etter skulen for å sjå Sunniva spela teater, oppdaga eg dei første grøne bjørkene. Tidlegare i veka hadde dei stått med grønskjær og brestande knoppar, men nå var dei lyst bjørkegrøne. Få ting gjer vel så godt på ei vintersjel enn å oppdaga at bjørka er i ferd med å springa ut.

Og dagane har vore travle slik dei som oftast er seint i april. Ekstra travle har dei vore fordi eg snart skal vinka farvel til ein gjeng sjuandeklassingar. I denne veka vart eg ferdig med utviklingssamtalane med elevane mine og foreldra deira. Det kjennest litt vemodig å sleppa dei etter fire år som kontaktlærar og tre år som ressurslærar på trinnet. Før samtalane kunne finna stad, måtte me bli ferdig med eit ganske stort evaueringsarbeid. Dei femti norskelevane mine skulle evaluerast etter ei kryssliste med mål frå læreplanen. Aldri før har me måtta levera så grundige evalueringar. Om ein set si ære i å få alle kryssa på alle elevane i den ruta som yter alle rettferd, så må eg seia at det er ei arbeidskrevjande historie. Men nå har eg på ære og samvit gjort så godt eg kunne og til og med kome i mål.

Når det gjeld skuledelen av livet mitt, som eg av gode grunnar ikkje kan skriva så mykje om her, så kjenner eg meg som ei kattemor. Tidlegare har eg fulgt to kull ungar gjennom skuleverket, og nå er tredje kullet snart klar til å springa vidare i livet utan meg. Det er ei merkeleg kjensle at løpet snart er fullendt for å bruka bibelske vendingar. Det er vel ikkje vanskeleg å tenkja seg at ein blir ganske knytta til barn ein fylgjer på tett avstand frå dei er seks til dei er tretten år. Det er forunderleg underleg å sjå korleis dei endrar seg og samstundes er dei same. Når eg tenkjer over kor mykje liv ein har i hendene sine i ein slik jobb, så kan ein bli både svimmel og fælen. Det er mi bøn til Gud og livet at eg ikkje skal vera med på å påføra nokon av dei skader eller bører det ville vera i mi makt å forhindra. Kolbein Falkeid seier det så vakkert i diktet han har skrive  til dottera Unn som skal begynna på skulen: «Å såmenn vær rene på hendene.» Nå er dei små buttete førsteklassingane med tannfelling og musefletter i ferd med å bli langbeinte tenåringar med heilt andre lengsler og behov enn då dei dukka opp i første klasse. Eg står her og skal snart ønska dei god tur vidare.

Vekene er innhalsrike på andre måtar og. Tre teaterstykke skal ut og leva på scenen, helst med revisittar, kostyme og kulisser på plass, og med glade trygge skodelspelarar som kan rollane sine. Ein nervepirrande innspurt på oppløpssida er det kvar einaste gong, og slik skal det vel vera. I tillegg skal ei bok med tekstar skrivne av skrive-elevane mine ferdigstillast.

Men eit og anna blir det tid til av andre ting og. Sist fredag låg eg bak ein sofa i nabolaget i eit heilt ekte surpriseparty for ei flott venninne. Ho ante ingenting, og vart oppriktig glad. Det komiske var at ho kom så stille opp trappa at ingen skjøna at ho var komen inn i stova. Derfor vart me bare liggande der stille som mus, og det gjekk lang tid før me nølande spratt fram. Det einaste ho såg var buksebaken til sistemann bak sofaen. Han hadde nemleg ikkje fått plass til heile seg baki der…

På lørdag reiste eg og kjærasten min veldig spontant på konsert med Omara Portuondo, som eg aldri før hadde høyrt om. Det var ei stor oppleving. Ho vart i programmet presentert som dronninga av Buena Vista Socal club og Cubas svar på Edith Piaf. Dama var åtti år gammal, og haldt ein verkeleg flott konsert saman med utruleg dyktige musikarar. Formidlingsevna var stor sjølv om eg ikkje forstår meir spansk enn at eg får med meg eit par nøkkelord frå kvar strofe. Tenk dykk ei åtti år gammal dame, lett ustådig til beins dansa salsa på scenen medan ho syng. Ho stod til og med lenge og gynga nesten nede på huk med bøyde kne. Eg var litt engsteleg for at ho skulle detta og brekka eit eller anna, så eg var litt letta då ho sette seg i ein stor raud lenestol på scenen og song voggeviser for eit imaginert barn som ho både klappa på hovudet og vogga i armane sine. To timar haldt dama ut i scenelyset før forestillinga var over. Eg observerer heldigvis at ofte er alder inga hindring for å leva musisk og kreativt.

Ei stor oppleving i veka som gjekk var å sjå Sunniva og Irene og ein del av klassekameratane deira på dramalinja oppføra eit sjølvlaga lite Ibsen-inspirert stykke på eit arrangement dei kalla Ibsen-stafetten. Sunniva spela ei lettare overspent Hedda Gabler, som sjølvsagt enda opp med å skyta seg utanfor scenen etter befaling frå Ibsen. Etter framsyninga fekk kvar av dei fem teatergruppene som var med evaluering av ei dame frå nasjonalteateret, ei frå Ibsensenteret og ei lokal dramadame. Det må ha vore utruleg lærerikt for dei. Det aller mest spennanda var at Sunniva si gruppe vann konkurransen, og får dra til Skien ei veke i september for å vera med på workshop og semifinale. Dei tre gruppene som vinn frå heile landet får visa sitt stykke på nasjonalteateret, dersom eg har forstått det rett. Heldige ungdomar som får vera med på slike ting.

På sundag fekk eg og med meg ein konsert og ei kunstutstilling i ei ny kyrkje i nærleiken som eg lenge har hatt lyst til å besøkja. Kyrkja var verkeleg vakker, og det var konserten og dei tekstile bileta og. Framleis har eg ikkje fått kjøpt blomsterjord til frøa eg har tenkt å så, men i dag skal eg nok få sådd dei.

I morgon stig me over i den alltid intenst levande mai-månad. I fylgje tradisjonen i mange år, brukar eg å skriva blogg kvar einaste dag i mai for å prøva å halda livet litt ekstra fast mellom hendene. Eg møter mitt eige spørrande blikk og lurer på om eg verkeleg har tid og kapasitet til å gjera det same i år. Eg trur eg skimtar eit optimistisk lite nikk; Eg får vel prøva… Og den siste dagen i april er framleis ung og ubrukt, men du verda kva eg har planlagt at han skal romma.

Heidi

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: