Gå til innhald

Dokumentaristen som lyrikar…

juni 24, 2010

sa Margreth Olin på radio i dag, og eg kjende at det var eit utsagn som traff noko viktig i meg. Margreth Olin lagar, for dei som ikkje måtte vita det, heilt fantastiske dokumentarfilmar. Ho var gjest i eit kulturprogram på radioen og sa at ho ynskja å vera like mykje lyrikar som journalist når ho laga film. Det synest eg at ho lukkast med på ein overbevisande måte.

Plutseleg innsåg eg at det er min agenda og. Til dømes er det det eg ynskjer å gjera på denne bloggen. Det høyrest kanskje ut som ei heller svulstig programerklæring, men det er rett og slett slik det er. Eg ynskjer å fanga livet i svevet og løfta det opp for dei som måtte visa interesse.

Eg har møtt mange som stiller seg heilt uforståande til det å skriva blogg. Kva interesse skulle det ha for andre kva eg et til middag, liksom. Det er eit synspunkt eg har stor respekt for. Sjølv har eg den pasjonen at eg er grunnleggande og djupt fascinert av livet og av menneska som lever det. Eg har hatt denne litt sære interessa så lenge eg kan hugsa, og meiner sjølv at eg kan minnast heilt tydeleg at eg systematisk smuglytta til dei vaksne då eg var i treårsalderen, og at eg på den måten fekk servert fragmentariske bitar av liv som eg sjølv ikkje kjende til eller hadde erfaringar med, som eg prøvde å setja saman til ein heilskap. Dette har eg aldri klart å slutta med. Eg trur eg kunne ha sitte på eit tog i vekesvis og bare lytta til kva folk snakkar om. Ikkje for å latterleggjera det dei seier, eller for å sladra om det til andre, men fordi eg er oppriktig nyssgjerrig på korleis desse menneska opplever dette å leva. Eg veit jo bare korleis det er å vera meg, og snautt nok det om ein skal sjå veldig filosofisk på det. Eg kan jo opphøya det heile til at eg drøymer om å skriva bøker, og dåmå ein driva research, men eigentleg trur eg ikkje det er det det handlar om.

Eg har alltid slukt biografiar og dokumentarar om enkeltmennesket på TV og på film. Det seier seg sjølv at for slike som meg så må det å lesa bloggar vera som å forsyna seg i ei stor konfektøskje. Eg les ganske mange bloggar kvar dag, og set spesielt pris på å lesa bloggar skrivne av menneske som har fundamentalt ulike liv og erfaringar som det eg sjølv har. Og eg torer mest ikkje seia det høgt, men ja, det interesserer meg å vita kva folk har til middag, men endå meir interesserer det meg kva dei tenkjer og trur. For meg er dette langt meir interessant enn å samla på frimerke eller spela golf.

Og sjølvsagt vil eg prøva å dokumentera mine eigne erfaringar med livet og. Helst på ein lyrisk måte, på same måten som til dømes Margreth Olin og Wera Sæther har gjort det. Dette er på ein måte agendaen min med alt eg skriv. Eg skriv blogg i håp om å vera akkurat ein lyrisk dokumentarist. I tillegg vil eg gjerne nå fram til andre om det som kjennest viktig i mitt eige liv. For meg rommar ordet viktig både erfaringar, tru, verdiar og slikt eg undrar meg over. Kanskje me kan undra oss saman, og kjempa i lag for det me har tru på… Og på ein måte håpar eg dette kan bli agendaen for skriveåret mitt, som eg nå, teknisk sett gjekk inn i for fem dagar sidan.

Akkurat dette, eller i det minste omtrent dette, var det eg måtte få skrive ned før eg gløymde det. Nå får eg gå ned att for å halda fram med å vaska golv og bretta reine klede. I tillegg skal eg småeta av ein liten haug moreller i ei keramikkskål på kjøkkenbenken. Mens eg gjer alt dette, kan eg undra meg litt over om nokon kjenner seg att i det eg har skrive, eller om dette bare høyrest rart ut for andre menneske.

Heidi

4 kommentarar
  1. Tintomara permalink

    Som svar på det sista – både och!

  2. heidi permalink

    😉 Spennande svar, det må eg grubla litt på.

  3. Tintomara permalink

    Men det är väl inte så svårt? 😉 En hel del känner jag igen – vi är båda lärare och mammor (nejvisst, jag är inte lärare längre!) och kyrkligt intresserade mm.
    Men så är ju mycket annorlunda också. Du är mycket mera aktiv än jag, bara en sån sak. (Fast kanske var jag sådär aktiv när jag var i din ålder? Eller något yngre?) Och dina reflektioner är ju dina egna och väldigt intressanta! Så fascineras jag av språket, på många vis. Du skriver så levande och bra för det första, och så lär jag mig ju förstå norska mer och mer, det gillar jag också!

  4. heidi permalink

    Nei då ikkje så svårt. 😉

Legg att svar til heidi Avbryt svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: