Gå til innhald

Ikkje for pyser

august 10, 2010

Å pussa opp kjøkkenet er ikkje for pyser. Ikkje for sånne pyser som meg i alle fall. Oppusningsarbeidet skrid langsomt fram og byr på stadig nye utfordringar. I dag hadde me elektrikarar her, og så kom det endå fleire av dei tusen vala som må tast. Skal de ha spottar eller lysrøyr over oppvaskbenken? Skal det vera lys i vitrineskapa? Skal det vera ekstra lys over kjøkkenbenken? Kor mange stikkontaktar ekstra vil de ha? Når passar det at me tek straumen? Og så vidare og så vidare. Eg ante verkeleg ikkje kor mange ting ein må ha ei meining om, og helst litt fort. Nå er me utan steikeomn og kokeplater. Vatnet på kjøkkenet forsvann i sist veke, og det same gjorde naturleg nok oppvaskmaskinen. Nå vaskar eg opp i ein balje ute på verandaen mellom alle skap og hyller som skal i containaren som kjem i slutten av veka, og kjøkkenmontørane har gitt beskjed om at dei er forsinka på grunn av sjukdom.

Og alt dette er bagatellar. Sjølvsagt er det det. Eg tek meg alle hattar for folk som har oppussing som sin lidenskap. Eg trur aldri det blir min. Sjølv vil eg helst måtta tenkja minst mogleg på slike ting, og bruka tida til ting som kjennest viktigare og meir interessante. Det betyr ikkje at eg gir blaffen i estetikk og hygge.  Eg vil gjerne at det skal vera koseleg, fint og gjestfritt hos meg. Eg har ingen ambisjonar om å bu i eit utstillingslokale, men vil gjerne halda meg innan den bakteriefloraen som helserådet meiner me kan tola. Eg ville ikkje lika å koma i lokalavisa eller VG som «rottedama», eller under overskrifta «Paradis for kakerlakker»…

Her skal det sjå ut som om det bur folk, og her skal det vera hjarterom, ein god sofa, blomar og tende lys. Her får det gjerne vera gode fargar og varme inntrykk, og her vil eg helst at det alltid skal vera plass til ein til rundt bordet.

Eg innrømmer at det var på tide å gjera noko, og eg håpar at me kjem i mål etterkvart. Eg gler meg til å kunna bruka timane mine på skriving og andre ting utan å føla at eg stel tida mi frå det eg eigentleg burde ha brukt ho til. Men midt i alt har eg det riktig bra, og turen til Sunnmøre var heilt fantastisk.

Sakta, men steg för steg går det framåt. Det måste man tro. (Sitat Märta Tikkanen)

Heidi

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: