Gå til innhald

Gjerrig på tid.

august 20, 2010

Eg oppdagar at eg er blitt gjerrig på tid. Det kan jo vera nybegynnariver, men dragninga mot skriveromet mitt er sterk. Eg skulle ha skrive meir enn eg har gjort. Nå har eg sjansen, og tida flyg så fort. Ein dag går så fort, eit liv går så fort. Katten min bryr seg ikkje om slike tankar. For tretti sekund sidan hadde eg han malande på fanget mitt, og klappa han med den eiine hana for å forhindra at han skulle spasera fram og tilbake på tastaturet, noko han gjer med stor glede rett som det er, og då blir det så vanskeleg å skriva… Ungane mine seier at eg må seia «hu» om katten, ikkje han. Det er jo to kattedamer me har i huset, Venus og Cleopatra, ikkje noko mindre, men ein katt blir han i mine øyrer når eg omtalar ho som «katten.»

Eg skriv og skriv og skriv, og eg les og les og les. Sidan eg har bestemt meg for å skriva dikt, så hentar eg inspirasjon der eg har det å finna, og ein av stadane er i diktbokhylla mi. Der har eg vore ein litt for sjeldan fryd, og det er meg ein sann og stor fryd å ha starta på bokstaven A og lesa meg utover. EI diktbok kvar dag, og så skriv eg av dei dikta eg likar best i ei lita notatbok. Til nå har eg bare skrive råtekstar. Dei må jobbast meir med seinare, men eg tenkjer at det kan eg for alvor ta fatt på den dagen eg står opp og inspirasjonen til å skriva noko nytt manglar. Dette er det siste eg har skrive i dag. Ta det som det det er, ein råtekst… Sidan den forrige teksten min handla om morfar, tenkte eg at bestemor skulle få sleppa fram i dag. Ho dukka plutseleg opp då eg sat og skreiv om eit kjøkken. Ho var gift med morfar, men av ein eller annan grunn enda dei to opp med å heita bestemor og morfar. Kanskje dei ein gong i tida var uenige om korleis dei ville titulerast av barnebarna, eller kanskje det bare vart slik. Dersom eg nå, av stilistiske grunnar skulle kalla henne mormor eller han bestefar, ville det bli heilt feil. Ein bestefar er i mitt hovud av ein eller annan grunn ein høgreist kraftig kar med kvitt hår, heilt annleis enn min vesle mørkhåra morfar.

Eg sit på kjøkkenet.

Det regnar ute.

Regnet silar nedover glaset

slik at det doggar  på innsida

Det luktar så trygt her av kaffi og av syltetøy.

Kanskje i kveld skal eg få kakao.

Dei lette og langsame stega til bestemor

kjem på ulltøflar over golve.

Eg ser det blomstrete armeforkleet hennar,

og den litt bøygde nakken

den kvithåra dulten med alle hårnålene.

Ho smiler til meg og eg smiler tilbake.

Tida noko som er her utan å forsvinna.

Ein kan lena seg mot bestemorstida.

I skuffa har ho ein pose me bringebærdrops.

Eg set meg inn i stova, seier bestemor,

så kan du koma akkurat når du vil.

Ho let meg få eiga tida.

Tida er bare mi når eg er hos henne.

Ho skal ingen plass, ho går aldri ut.

Ei bunke gamle vekekeblad frå ei øskje eg har i kjellaren.

Eg les om det vaksne livet og drikk saft.

Bare sei når du har lyst på mat, seier bestemor.

I gardsromet blømer rosespireaen framleis.

Kanskje er det eit og anna stikkelsbær att i bærhagen,

men først må det slutta å regna.

I regn blir ein våt av å gå gjennom hekken.

Eg finn ei saks og klippar ut.

Eg lagar kveitemjølsklister, og klistrar det inn i ei bok.

Ein slags teikneserie om sjølvtillit og tannkrem.

Bileta er  ganske fine.

Eg lagar mi eiga teikneseriebok.

Donald og Langbein får selskap

av unge damer i kvite kjolar

med ringar av sjølvtillit kring hovuda sine.

I ei anna bok har eg glansroser

med englar og gutar frå Holland med korger

med tulipanar og tresko på føtene.

På benken står eit lite kjøleskap med veldig tjukke vegger.

Inni er det hyller.

På ei av dei gøymer morfar syltelabbane sine.

Kalde syltelabbar innepakka i avispapir.

Bestemor orkar ikkje synet

av føter som kjem frå ein levande gris.

Litt av skinnet sit endå fast på dei,

dei er kjøleskapskalde.

Det grøssar i heile meg

når eg vågar meg til

å røra dei med ein finger.

Heidi

2 kommentarar
  1. morsan permalink

    Jag säger katten om hankatten och kattan om honkatten

  2. Heidi permalink

    På min dialekt så går det an å seia katten om hankatten og kjettå om hokatten, men eg brukar bare ordet «katten». Nokre stadar seier dei «ei katte- den katta» om både hokattar og hankattar. Språk er fascinerande. På vår dialekt seier me gjerne «han og ho» ( det vil seia me seier an og u på dialekt) i staden for den, slik dei seier mange andre stadar i landet. Kor er sykkelen? «An står rett udføre,» eller Kor er veska di? «U ligge inne på bordet».

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: