Gå til innhald

Pyyyyse

januar 11, 2011

Eg har aldri vore så veldig redd for å innrømma at på enkelte felt i livet er eg ei skikkeleg pyse. Eit av desse felta heiter bilkjøring. I si tid, sånn omtrent når 70-åra vart til 80-åra vakte det både humor og underhaldning i venneflokken då eg skulle ta sertifikat. Eg vart liksom aldri ferdig. Eg kjende meg redd og utrygg bak rattet og hadde mareritt om nettene om sjåførlæraren min. Ein gong måtte han bremsa ned fordi eg reagerte feil i ein stressa situasjon, og fortalde meg at eg var heilt i stand til å kjøra bil, men at eg var livsfarelg i stressa situasjonar. Fint å vita, liksom…

Etterpå har eg i grunnen aldri likt å kjøra. Småturar i nærområdet går heilt fint, men eg skal ikkje lenger enn til næraste halvstore by før adrenalinet stig og er blir småskjelven bak rattet. Dette er ein slags dårleg kombinasjon med at eg har verdas dålegaste stedssans. Eg deler den manglande evna til å finna fram med mor mi og niesa mi, og eg har med handa på hjartet aldri møtt nokon som rekk oss til knea når det gjeld evna til å rota seg vekk… Det grensar til ein vag funksjonshemning, eg trur at eg lir av den ikkje heilt oppdaga lidelsen dysspatiali, og at om tjue år vil slike som oss ha rett på gratis gps. Dette gjer at når eg tek mot til meg og kjører til ein plass der eg er lite kjend, så brukar eg store deler av tida mi til å rygga ut av einvegskjørde gater fordi eg rotar meg vekk og alltid havner i skikkelege labyrintar som for det meste inneber rygging eller snuing ein plass der det eigentleg er for trongt til å snu.

Dei smartaste av lesarane har for lengst drege den heilt korrekte konklusjonen at eg lurer meg unna bilkjøring så godt eg kan. Eg ligg paddeflatt i terrenget og håpar at nokon andre foreslår at dei godt kan kjøra. Sidan kjærasten min er ganske glad i å kjøra og lite glad i å sitja på med meg, blir det mest alltid han som kjører når me er ute saman.

Spesielt redd er eg for glatte vegar, eg har opplevd å få både skrens på bilen, skli ukontrollert framover og å bli ståande bom fast i ein bratt bakke ute av stand til å kjøra opp på grunn av spinning og uta av stand til å rygga ned att fordi det ikkje gjekk å kontrollera bilen bakover heller. Det ende med at bilen vart ståande på tvers av vegen, medan eg sjølv sprang gråtande opp til svogeren min på toppen av bakken for å få hjelp, i beste fall før nokon kom på stive hjul ned bakken og ikkje klarte å stoppa når dei såg den feilplasserte bilen. Det gjekk bra. Ein annan gong skulle eg på foreldrekonferranse heime hos foreldra til ein elev. Eg gjekk ut av min den gongen automatgirde bil for å høyra med far i huset som stod utanfor kor eg kunne parkera. Bilen tok ut på eiga hand, gjennom stakittgjerdet og ned i hagen deira. Gjett om eg kjende meg profesjonell… Eg tok med glede i mot tilbodet frå faren til eleven min om at han skulle få bilen opp av hagen sin og finna ein parkeringsplass.

I kveld var eg bedd til syster saman med nokre andre damer. Utsiktene til å få sitja på med nokon eller å bli kjørt var små, så eg sa i frå om at viss det var veldig glatte vegar så kom eg ikkje. Alt såg veldig bra ut i går, vegane var så godt som isfrie etter mykje regn, og det var meld plussgrader til i morgon. Eg gjorde meg derfor klar til å reisa dit rett frå kveldsjobben min, vaska håret, fann fram strikketøyet og gjorde meg klar. Imidlertid begynte det med sludd og snødrev i kveldinga. Eg tenkte framleis at eg skulle opp dit, men var for sikkerheits skuld innom yr.no for å sjekka kjøreforhalda. Der skreiv dei og om at plussgradene skulle halda seg til over midnatt, men dei advarte mot veldig vanskelege kjøreforhald i fylket og advarte med at det var kort veg frå to plussgrader til to minusgrader, og at det fort kunne slå over på frost sjølv om det var meld så vidt +. Nullgradersføre er noko av det skumlaste eg veit. Då eg kom i bilen viste termometeret i bilen 0 grader, og ein raud krøllstrek på dashbordet melde om glatte vegar. Eg sende melding til syster om at eg hadde fått litt kalde føter, og ho melde tilbake at det ikkje var glatt, men at eg måtte fylgja magekjensla viss eg ikkje våga. Det er ganske smale vegar opp til henne, typisk ein slik plass det kan bli fæle vegar, i alle fall i min litt forskrudde fantasi.

Eg kjørde inn på ein parkeringsplass for å tenkja meg om og vega for og mot, medan klokka tikka så fort at eg til slutt burde ha vore der. Eg tenkte på koss eg kom til å grua meg til å kjøra heim att, og bestemte meg for å bli heime. Nå vart det liksom gale enten eg valde det eine eller det andre. Eg valde å bli heime, men angra sjølvsagt så fort eg hadde bestemt meg, det ville eg ha gjort uansett… Slik er det å vera ei skikkeleg glasttkjøtingsspyse… Sjølvsagt burde eg ta meg sjølv i nakken og tvinga meg til bilkjøring i store porsjonar for å bli tryggare bak rattet, og kanskje til og med ta nokrekjøretimar, og det burde eg nok… Men så er det så mykje eg heller vil bruka den dyrebare tida mi til… Det eg er verkeleg redd for er forresten å skada andre i trafikken. Novella «Att döda ett barn,» sit som spikra i ryggmargen. Det fører til at eg kjører alt for forsiktig og blir ein fare for aggressive trafikkantar som irriterer på seg alt for høgt adrenalin i møte med slike som meg… Eg forstår ikkje kor vanlegvis velbalanserte folk henter agressiviteten sin i frå i trafikksituasjonar.

Eg vart sitjande heime i staden for å dra i selskap, og var ikkje heilt fornøgd med meg sjølv, sjølv om eg altså fylgde magekjensla, noko som skal vera godt og rett… Og det gav meg så pass adrenalin i ryggmargen at eg fekk teke eit par telefonar eg har grudd meg for å ta.  Så ikkje så gale at det ikkje er godt for noko. Så får me venta på mildare tider med bare vegar og fuglesong… Og så er eg jo på ein del ting faktisk eit relativt modig menneske… Men ikkje bak rattet…
Heidi

4 kommentarar
  1. Tintomara permalink

    Jag förstår dig väl. Jag gillade att köra bil när jag var yngre (tog körkort som 18-åring, det var födelsedagspresent från mor och far) men det har ändrat sig med åren. Jag har bucklat och skrapat otaliga bilar (till min exmakes förtvivlan) och krockat ordentligt ett antal gånger också. Två bliar har jag kvaddat. Det är inte roligt att tänka på.
    Det som är min stötesten är uppmärksamheten, själva körtekniken har jag int direkt problem med.
    Härär också ganska dåliga vägförhållanden nu. Och i morgon ska jag köra hem till mina föräldrar. Måste passa på innan nästa omgång dunderförkylning dyker upp! Det är c:a 10 mil, lyckligtvis längs stora bra vägar, men ändå. Du får gärna krydse fingrar som ni säger på norsk!

  2. heidi permalink

    Det skal eg gjera, Tintomara. Kjør forsiktig. Det er bra at du er i betre form. Eg må innrømma at med bilkjøring passar eg inn i alle fordommar om «kvinnfolk». Men eg har faktisk omtrent aldri vore borti noko. Den gongen eg krasha i ei rundkjøring med gravid mage og barn i baksetet var det fordi eg var overforsiktig og forvirra ein aggressiv sjåfør som kom frå ein annan retning. Eg fekk skulda for han var komen lengst inn, men heldigvis var det bare skade på bilane og ikkje på folk.

  3. Kirsti permalink

    Flotte Heidi! Jeg synes du tok en KLOK avgjørelse! Måtte smile godt da jeg leste historien din….. husker jo veldig godt da du hadde fått sertifikatet og kom på besøk til oss i Åfaret. Godt at det snart går mot vår og bedre kjøreforhold for oss alle!

  4. heidi permalink

    Takk, Kirsti 🙂 Klem til deg, og skål i morgonkaffien for betre kjøreforhold.

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: