Gå til innhald

11. september

september 11, 2011

Denne dagen har dei siste ti åra hatt ein klang av uhygge, og blir til og med i Norge omtalt som «nine-eleven», endå det ikkje eingong er i den ordninga me presenterer datoar i Norge. Eg hugsar dagen veldig godt, og ikkje minst den djupe kjensla av redsle og uhygge som fylde meg. Då angrepa skjedde dreiv eg fredeleg dramaundervisning i lag med Jan Ivar, og då eg kom heim fann eg familien min framfor fjernsynet totalt oppslukte av det eg først trudde var ein amerikansk spelefilm.

Heldigvis har denne dagen vore av det fredelegare slaget. Eg har hatt ei slags jobbehelg med skrivetur til den store byen med skriveelevane mine i går og med eventyrforteljing i nabokommunen i dag. Skriveturen i går vart fantastisk fin. Dei hadde spådd regn, men i siste augeblink omestemte maktene seg og me fekk ein fin septemberdag med tilløp til sol inne i byen. Me var inne i den gamle domkyrkja og skreiv til barokkmusikk og tenorsong. Både eg og jentene var heilt sikre på at songaren var ei dame heilt til det viste seg åvera ein beskjegga tenor som song så fint til tonar frå chembalo og lutt. Etterpå fekk me med oss torghandel, store båtar i Vågen, dei siste jordbæra og aller siste omgang med valkamp før kommunsvalet i dag og i morgon. Det minner meg om at eg må finna fram valkortet mitt som eg fekk i posten for ei tid sidan. Eg tvilar vel på at eg vil bli nekta å røysta om eg kjem utan, men det er vel best å strekkja seg etter å vera ein god borgar med formalitetane i orden.

Eventyrforteljinga i dag hadde valda meg litt hovudbry, for oppdraget mitt var å fortelja «Prinsessen på erten» i ein halvtime. Problemet blir då at dette eventyret let seg lesa opp på fem minutt i HC Andersen sin versjon, så då blir ein nøydt til å leggja til ganske mykje om ein skal fortelja i ein halvtime. Og det å leggja til er litt problematisk når det gjeld kunsteventyr. På ein måte er det som om nokon las opp eit av mine dikt og la til veldig mykje for eiga rekning for å få det til å bli langt nok.

Men i dag var det akkurat det eg hadde bestemt meg for å gjera. Eg hadde laga eventyret om til eit slags forteljarteater og la i veg med to posar rekvisittar; dukar, stolteppe, ein stor vase med rosa roser, ein stor tekopp, eit rosa lys, ei  kongekrone, ei prinsessekrone, ei silkerose som aldri visnar, ein stor ring, eit smykkeskrin frå Borneo og sjølvsagt ein pakke grøne erter. For å halda litt auge med klokka hadde eg og plassert ei rosa vekkerklokke på bordet med alle rekvisittane, som skulle vera eit slags slottsinteriør, og dei hadde funne fram ei gammal seng til å leggja erta og tjue imaginære dyner og madrassar i. Forteljinga var utandørs i eit gammalt partytelt, og bakken under teltet var så gjørmete at prinsen ende opp med å bli ganske sorpete på kneet under frieriet og innøvinga av frieriet. Då Sunniva hjalp meg å bera inn tinga sa ho: «Her luktar det Korsvei.» Akkurat det gjorde det, og det kjendest i grunnen ganske trygt.

Barna som kom var små, fleire var under tre år. For dei blir det frykteleg lenge å sitja stille for å høyra på eit eventyr i 30 minutt, men alt i alt synest eg at det gjekk bra. Hjernen min var til og med i ferd med å dikta opp passande replikkar om dronninga eller ei av prinsessene skulle falla medan dei viste korleis ei ekte prinsesse skal gå, men heldigvis så haldt eg meg på beina, for det var jo eg som spelte alle rollane sjølv. Eit slikt forteljarteater er ganske konsentrasjonskrevjande, og eg hadde repetert og repetert replikkar og scenar i hovudet på førehand, så eg var ganske utlada etterpå då eg var ferdig og dei små prinsessene og prinsane som høyrde på fekk koma fram å ta «prinsessetesten». Det vil seia at dei fekk lov til å krypa oppi senga for å kjenna om dei kunne kjenna erta under madrassen gjennom dyne og sengeteppe. Dette gjorde dei med strålande auge og stor innleving, og alle som ein måtte dei innrømma at nei, erta hadde dei ikkje kjend.

I føremiddag var det gudsteneste med presentasjon av nye konfirmantar. Presten drog trådane både til 11.september 1001 og 22.juli 2011. Etter terrorangrepa på Utøya og regjeringskvartalet skreiv eg ein salme som Carl Petter Opsahl, ein veldig dyktig musikar, har sett melodi til Salmen vart framførd av to konfirmantmødrer, den eine på trompet og den andre med song. Organisten spelte saman med dei på el-piano. Det vart ei sterk oppleving for meg, for det er første gongen eg høyrde salmen framførd. Carl Petter og eg er samde om å dela litt raust med oss, så her er teksten. Om nokon gjerne vil ha melodien, kan dei kontakta meg.

  • Med redde tankar står me i det vonde,
    me strekkjer tome hender ut mot deg.
    Ver hos oss, Herre,
    gøym oss ved sitt hjarte.
    Forny vårt mot, så me kan finna veg.Lat våre våte tårer vatna jorda
    og styrka oss, så kjærleiken kan gro.
    Ver hos oss Herre,
    varm oss ved ditt hjarte,
    så alt som skrik i oss kan finna ro.

    Gud, ver vår trøyst, vår tilflukt og vår styrke
    så me kan reisa oss i håp og tru.
    Ver hos oss, Herre,
    gjev oss varme hjarte,
    så me kan tenna håp og byggja bru.

    Ja, send oss ut i kampen for det gode,
    i kamp for liv og kjærleik skal me stå.
    For du er Herre
    over lengt og liding,
    kom gjev oss mot, kom vis kor me skal gå.

Elles så har helga vore spesiell fordi Ingrid flytta ut av kjellarleiligheita og inn i den fine nye leiligheita ho og Oddvar har kjøpt ca eit kvarters gange frå her. Det kjennest litt tomt og vemodig. Vesle firbeinte Oscar har budd hos oss fram til nå for at dei skulle få flytta i fred, men nå er han og henta. Saknet er dempa av ein intenst malande katt, og tid til å halda hund på eiga hand har me på ingen måte. Det kjennest som om ein epoke er over, og som om mange nye ventar.

Heidi

 

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: