Bare eit dikt i dag

Dette diktet har eg skrive til Sunniva. Det er rart å tenkja på at ho snart skal ut i livet heilt aleine på ein annan måte enn før.

Eg ser jo at ho har det som trengst for å fly ut på eiga hand, men litt vemodig er det.
Det rare er at på ein måte kjennest det meir personleg å leggja ut dikt enn alt det andre eg skriv som er henta direkte frå den levande kvardagen. Det er den eg står oppe i med begge beina, men kanskje eg på ein annan måte står meir ubeskytta i dikta. Med hjartet i hendene på ein måte…

Det er nå du skal vidare

ut i resten av livet ditt,

bera med deg din eigen pust

vera i din eigen puls

Hald underet fast

i hender som er bare

gå ut med ømme og modige tankar.

Barneblikket ditt

skal eg gøyma ein hemmeleg plass

finna det kvar gong eg treng det.

Med mitt nakne mot

velsigner eg

alle dei du skal elska

slik du eingong lente tilliten din

heilt utan baktankar

mot ryggrada mi.

Heidi