Gå til innhald

Barbro Lindgren, pateren og eg.

april 13, 2012

Via ei bloggvenninne i Sverige, eg håpar det er i orden at eg kallar deg det, Scylla…, har eg oppdaga ein dokumentarfilm om den svenske barnebokforfattaren Barbro Lindgren. Nå har eg brukt ein blank og fin fredagføremiddagstime til å sjå, det er så vakker ein dokumentar at eg prøver å leggja ut ei lenke her så andre og kan få sjå.

http://svtplay.se/v/2745839/k_special/antligen_mandag_-_en_film_om_barbro_lindgren

Eg vart heilt hengande fast i den vakre filminga og i møtet med denne kloke dama. På ein merkeleg måte kjenner eg meg i slekt med henne. Dei største forskjellane eg kanskje at ho seier at ho liker seg best aleine, medan eg elskar å ha menneske rundt meg, og at ho fortel at ho har slite mykje med det depressive. Det eg sit att med etter å ha sett på er eit sterkt ønske om å bruka endå meir tid på å skriva. Eg har skrive fleire barnebøker som ikkje er blitt gitt ut, den eine skreiv eg for ti år sidan, og fekk tilbakemelding frå eit stort forlag om at dei var interesserte i å gje ut boka dersom eg bare jobba litt meir med ein del gitte punkt. Av ein eller annan grunn som er uforståeleg for meg sjølv, har eg aldri fått teke denne sisterunden. Kanskje det ligg litt prestasjonsangst i det? Eller kanskje meir sansynleg at det alltid er meir fristande å begynna på noko nytt enn å flikka på det gamle. Det skortar ikkje på ideane, det er mest tida det står på. Men nå skal eg la meg inspirera og motivera. Dei siste dagane har eg brukt ledige timar til å koma meg gjennom den siste dagboka til Kjell Arild Pollestad. Han skriv på ein måte som gjer det vanskeleg å leggja boka frå seg. Han legg ikkje att eit veldig flatterande bilete av maktstrukturane i den norske katolske kyrkja.

Pateren og eg er nok usamde om ganske mykje her i verda, men samtidig ser eg at det er mykje det kunne vore spennande å snakka med han om. Han er ein fargeklatt av eit menneske, og ein ressurs på kultur. Når eg les bøkene hans meiner eg å sjå eit varmt menneske mellom linjene som djupast sett vil alle vel. Dei siste åra har me jo vore så godt som naboar, og eg ser han av og til. Det merkelege er jo at eg veit så mykje om han at eg på ein måte synest eg kjenner han litt, medan han ikkje kjenner meg i det heile tatt. Eg har lurt på om eg skal gå bort og helsa på han, men har til nå ikkje heilt hatt mot nok til det.

Bøkene hans er jo sterkt personlege, kanskje på grensa til det sjølvutleverande av og til. Eg lurer på korleis det kjennest for dei han kjenner å lesa om seg sjølv. Tanken kjem jo då om det er litt av det same eg gjer her på bloggen min. Eg meiner sjølv at eg er veldig bevisst på korleis eg framstiller andre menneske her, og har som ein regel for meg sjølv å aldri skriva noko nedsetjande eller negativt om nokon. Det har jo slått meg at dei som les dette får vita ganske mykje om meg, men det har eg bestemt meg for å by på til dei som måtte oppleva det interessant. Likevel veit eg jo at på eit og anna plan er dei ei sensurert utgåve av meg sjølv eg presenterer, og slik må det sjølvsagt vera. Karl Ove Knausgård skriv at hans intensjon og fortsett var å vera heilt open og heilt ærleg. Han seier og at han ikkje sjølv forstod heilt kva dette kom til å innebera. Eg har stor respekt for prosjektet hans, samtidig som eg nok kanskje synest at prisen må ha vore for høg for ein del av dei involverte. Når det er sagt, så må eg innrømma at eg har slukt «Min kamp» med stor interesse. Då Tor Obrestad anmelde ei av diktsamlingane mine, utfordra han meg til å «Våga det heilt nakne». Han meinte at eg haldt litt igjen, som ville vore interessant å ta med i dikta. Til ei viss grad har eg nok prøvd å fylgja rådet, for eg syntest jo det var smigrande at ein mann som Tor Obrestad i det heile tatt skreiv ei slik anmelding, og eg rekna med at råda hans var verd å lytta til.

Likevel, eg kjem nok aldri til å ta ein Knausgård eller ein Pollestad. Eg trur eg er meir på linje med Barbro Lindgren som seier i filmen at ho fortel det ho har behov for å fortelja. Ein del ting er ho for blyg til å skriva, og ein del ting har ho ikkje behov for å dokumentera skriftleg. Men alt det eg faktisk har lyst til å fortelja, det ventar eg på å finna plass til å få fortald.

På tysdag drog eg pusten djupt og gjorde meg klar for å begynna på jobb att. Plutseleg var eg ganske andpusten fordi det er forestilling på forestilling og prosjekt på prosjekt eg skal gje meg i kast med i tillegg til dei vanlege timane på jobb. Eg må bli flinkare til å sortera ut kva for nokre kjekke ting eg faktisk må seia nei til. Men nå når kvardagane har rulla seg i gang kjennest det heilt ok. Akkurat nå skal eg nyta til fulle ein av dei få frifredagane eg har i vår. Dei fleste går med til ulike prosjekt, og blir sikkert gode fredagar dei og.

Heidi

2 kommentarar
  1. Scylla permalink

    Naturligtvis! Det låter jättefint 🙂 Roligt att du tyckte om programme. Lycka till med skrivandet. ❤

  2. Heidi permalink

    Tusen takk, Scylla 🙂

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: