Gå til innhald

Clam Diggers Inn – plutseleg i syden

juli 15, 2012

Nå sit eg på balkongen vår i sjette etasje på eit «sydenhotell» med utsikt over stranda, der nokon framleis badar, og der eit og anna par sit tett saman og ser utover sjøen. Eg drikk kaffi og et jordbær i ein tynn og ny sommarkjole, medan håret tørker i vinden, og den smaragdfarga amerikanske badedrakta mi heng på gelenderet og gjer det same.

Eg kjende at eg ikkje var heitl ferdig med kysten, og fekk forhandla meg til at dagens etappe skulle starta med ein tur ute i havgapet. Me er på ei ny lita sandøy med bruforbindelse til fastlandet litt lenger sør enn me var sist. Medan Nags Head var heilt annleis enn noko eg har sett før, er dette eit meir tradisjonelt strandlandskap med hoteller og restaurantar langs vegen.

Klokka var ikkje meir enn to då me kom hit, så me hadde eigentleg tenkt å reisa fleire timar til, men plutseleg skjøna me at ein badeferie var akkurat det me trong nå med blå himmel og tretti varmegrader og strendene rett til høgre for oss. Me la oss inn på eit i overkant dyrt hotell i forhold til det me pleier å ta inn på, og reiste innom eit supermarked og kjøpte med oss varm frityrsteikt  kylling,grønsakar og dip, ferskener og jordbær, kjeks og ost og rigga oss til å halda måltid på hotellverandaen før det var stranda sin tur. Dette er den aller varmaste sjøen eg nokon gong har bada i. Bølgene føltest som vatnet i dusjen. Dei var store i dag og, men ikkje større enn at det gjekk an å bada på normal måte, noko som var heilt umogleg for to dagar sidan. Då var bademåten å vassa til knes og prøva å halda seg oppreist når bølgene kom. Vatnet var eit stykke frå krystallklart, men eg vel å tru at det er på grunn av alt sanden som blir kverla opp av dei brå brenningane.

Det var utruleg behageleg å siga saman i ein solstol. Det var første gongen i sommar at eg verkeleg solte meg, og ein parasoll fann me jammen og å legga oss under når sola vart for varm. Dette er ei strand med ein god blanding av familiefolk med ungar og alle andre slags amerikanarar. Sjølv om hotellet er relativt dyrt, ser det ikkje ut til å vera ein typisk plass for overklassen. Me høyrte forresten at mange amerikanarar ikkje hadde råd og anledning til å ta seg meir enn ein langweekend ferie. Ferielovar ser ikkje ut til å eksistera her. I eit program på radioen litt à la nitimen vart det fortald med vantru stemme at i store deler av Europa hadde alle rett på fire veker ferie i løpet av eit år. Nokon hadde høyrt at det til og med var slik i nokre land i Europa at dersom ein vart sjuk i ferien hadde ein rett på sjukemelding og utsett ferie. Dei ringte ei amerikansk dame busett i Tyskland for å høyra om dette verkeleg var sant, og då det vart bekrefta høydest det rå og vantru latter frå dei to programleiarane. Det er vel bare å innsjå at me er relativt priviligerte.

Noko av det aller beste med dette hotellet er å kunna sitja ute og ha det varmt og deilig så å seia midt på stranda. Det er ope hav så langt eg kan sjå, akkurat som heime, og små kvite cumulusskyer i horisonten. Og om det er sant og visst at me nordmenn er priviligerte på mange ting, så må det og vera eit privilegium å bu i eit land der det er naturleg å ha ein liten treveranda med ein gyngestol like utanfor inngangsdøra si, og veret er slik at det er naturleg å sitja der lettkledd og avslappa kvar kveld heile sommaren.

I dag morges vakna me på Harmony House Inn. Eg lot meg imponera over kor dedikerte ekteparet som dreiv staden var til prosjektet sitt. Det enormt store huset frå 1800-talet vart brukt til «Bed and breakfast», medan dei sjølv budde i eit lite anneks eller som dei sa «The cottage», i hagen der dei dyrka frukt og grønsakar. Det var tydeleg at dei ville det skulle vera litt meir enn ein «vanleg overnattingsplass.» Roma var forseggjorte til siste detalj, det var ulike typer andeleg litteratur lagt fram og handstrikka barnevester til sals i ei korg. Frokosten skulle vere heimelaga og bordet var nydeleg dekka med gamle porselenstallerknar og broderte glasbrikker. Det stod i velkomstbrosjyren at dei hadde ulik frokost kvar dag, slik at gjester som blei ei stund ikkje skulle gå leie av maten, og at dei likte å overraska.

I dag vart det servert varme toast, osteomelett, heimelaga granola, altså ein slags müsli, breakfastcake, som var ei usøta formkake med banan, rosiner og valnøter, og heimelaga peanøttsmør og plommesyltetøy. Vertinna, som såg ut til å vera japanskfødd var rundt oss heile tida med appelsinjus og nydeleg frokostkaffi. Til frokosten hadde me selskap av ein hyggeleg familie frå den dominikanske republikken. Vertinna såg litt sliten ut, eg håper at dei synest at dei får igjen for strevet. Då eg skreiv i gjesteboka, såg eg at dei hadde fått mange fine helsingar «What a place», «Just like coming home,» «What a surprise»…

Sidan det var lørdag føremiddag, fann me ut at me ville ta oss tid til ei siste lita byvandring i New Bern før me reiste vidare. Me håpa å få sjå babyfotografen i sving ein gong til, men ho var ikkje der. I staden var me på loppemarknad i ein stor hall. Like innanfor døra stod det ein stol med påskrifta «Reserved for tired husbands» og der inne kunne ein kjøpa alt ein kan tenkja seg måtte finnast på ein amerikansk loppemarknad og litt til. Me fekk og med oss Farmers Market med masse hobbykunsthandverk, store kransar til vegger og dører laga av silkeblomar og store skjell, honninglys, puddelhundar laga av golfballar og diverse strikka produkt, stort sett av veldig syntetisk garn. Eg må nok seia at nordmenn er vel så dyktige strikkarar som amerikanarane om ein skal dømma etter det eg har sett til nå. I motsetnad til i New York, som er ein skikkeleg smeltedigel av etnisitet, så såg me ikkje ein einaste person med mørk hud ute i gatene i New Bern. Det er nok ein nokså kvit by med nokså velståande innbyggjarar.

Mange av husa i New Bern var heskapshus av ein klasse me nesten ikkje ser heime, nokre av dei til og med med tårn og spir. I dag på kjøreturen vår langs kysten fekk me sjå bustadsstrok som var veldig annleis, heile gater der folk budde i husvogner utan hjul og forfalne trebrakker. Utanfor husa stårs det gjerne to tre bilvrak. Dette er eit land med store motsetnadar. Det virkar som om ein nokså konservativ kristendomsform står veldig sterkt her. Det er kristne radiokanalar som sender til dels ganske merkelege program. I dag høyrde me for eksempel på «profetitimen». Eit program som går ein gong i veka der dei tolkar det som har skjedd den siste veka i profetisk lys.

Ein gong for lenge sidan las eg med stor interesse ei bok som heitte «Amerikanske bilder,» der forfattaren, danske Jakob Holdt foretok ei reise i det han kalla «det sorte Amerika». Intensjonen hans var å fotografera, skriva, og møta alt han opplevde med eit mest mogleg ope sinn. Det er ein form for prosjekt eg har stor sans for. «Wenn Jemand eine Reise tut, denn kann er was erzählen.» Hugsa eg sitatet rett, mon tru… ? Det var noko me las på gymnaset. Ha ein fin laurdagskveld heime, sjølv om dykkar kveld vel snart er over. Her skal laurdagskvelden akkurat begynna.

Heidi

4 kommentarar
  1. Scylla permalink

    Vilken fin inledning! Och fin text överhuvudtaget.
    Jag undrar just vad de skulle säga om de fick reda på vår föräldrapenning, de som förundrade sig så över vår semester 🙂

  2. heidi permalink

    Det er nok litt av kvart dei skulle forundra seg over…

  3. Tintomara permalink

    Citatet är helt rätt!
    Det är så roligt att läsa din reseberättelse!

  4. heidi permalink

    Så kjekt å høyra at du synest det, Tintomara. 🙂

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: