Gå til innhald

Harmony House Inn

juli 14, 2012

Av alle stader i verda er me på «Harmony House Inn», ein stad me ikkje ante eksisterte, i ein by me ikkje ante eksisterte før nå i ettermiddag, -New Bern i North Carolina, naturleg nok ein by grunnlagd av ein gjeng sveitsarar ein gong på syttenhundretalet. Me er installerte i eit gigantisk privathus med gyngestolar på treterrassen mot gata og amerikanske flagg og rosettar, hos nokon som driv med «Bed and breakfast.»

Romet vårt i huset, som er bygd i 1850, er det eg kanskje trur dei på amerikansk ville kalla «very nice and cosy».Veggene er mintgrøne med kremgult brystpanel og ei tapetbord med rosa blondegirlander. Me skal sova i ei himmelseng med tyllgirlander og rysjer i blomstrete tøy og quilta teppe. Gardinene er blomstrete og danderte, på veggene heng det kransar og dekorasjonar og i peisen står det ein gyngehest av tre. På gangen er det korsstingsbroderte veggbilete med «God bless our home» og gratis biblar, og på dørene heng det broderte dørskilt. Kvar kveld mellom klokka seks og sju ,har dei «social hour» i daglegstova der dei serverer ost og vin. Det gjekk me glipp av i dag fordi me var ute og oppdaga byen akkurat då. I morgon klokka ni skal me få «warm homemade breakfast» med blant anna breakfastmuffins, resten er ei overrasking… På gangen står eit kjøleskap der det står gratis kald drikke, mellom anna all slags pepsicola produkt, fordi pepsicola vart oppfunne her i byen. Dei har eit lite museum til ære for grunnleggjaren.

Eigentleg var planen vår å koma litt lenger sør i dag til ein by heilt ute ved sjøen, men sjåføren min vart sliten og bad tynt for seg då me nådde New Bern, og litt av ideen bak prosjektet vårt er jo å la turen bli til mens me kjører. Me starta dagen med å kjøra lenger sør frå Nags Head der me hadde vurdert å ta ei ferge endå lenger ut. I staden kjørte me nesten ut til fergeleiet før me snudde for å få sett mest mogleg av eit veldig fascinerande landskap. Me kjørte over ei bru, og kom til ei lita øy som heitte «Pea Island» der det var sandstrender og sanddyner på begge sider, og mange som fiska eller var der for å fiska. Det komiske er at det landskapet me blir mest betatt av er det landskapet som liknar mest på det me har heime. Ein del av bileta me tok kunne sikkert vore fotograferte på Orrestranda, bare fuglane er meir eksotiske, og så desse kråkeslotta av nokre hus med terrassar og høge tårn på pålar på stranda, nokre gonger så høgt at dei kan ha bilen under.

Tilbake på fastlandet, kom me til eit naturområde med naturparkar. Me kjørte langs bredden av ei elv med det velklingande namnet «Alligator River», og det var stadig skilt med «Watch out for bears», og «Please don`t feed the bears». Me lurte på om det var for å gjera det meir spennande for oss turistar, men representantar for lokalbefolkninga der me stoppa for å kjøpa mat, var krystallklare på at «Jo visst, her fantest så visst både alligatorar og svartbjørn». Og visst las me ikkje om ein gut i lokalavisa som hadde fått bite av armen av ein alligator då han bada i ei elv. I butikken der me handla mat til ein liten pick-nick, klarte eg for første gongen på denne turen å gløyma att lommeboka. Og akkurat som dei brukar å gjera heime kom den snille kassadama springande ut av butikken i det me gjekk inn i bilen. «Maaam, you forgot your wallet!» Eg takka fint og ho sa «Your welcome, mam, take care honey.» Snille menneske er det overalt.

Me mista avkjørselen til den «Rest-areaen» me hadde tenkt å setja oss ned på, og fekk eit lite dilemma. Torde me ta av frå vegen for å setja oss ned i bjørneskogen og eventuelle alligatorelver? I tillegg kjørte me forbi eit skilt der det stod «Red wolves might cross the road, watch out». Me hadde aldri høyrt om rødulv, men var ikkje sikre på om me hadde lyst til å dela maten vår med dei heller. Nå har eg googla og funne ut at «Red wolf – canus lupus rufus» er ein litt mindre og mindre grå variant av dei ulvane me er «vane» med. Etter nesten ein time kom det ein ny avkjørsel til ein rasteplass. Der kunne me nyta salat, frityrsteikt kylling, ost, kjeks og grapefrukt utan å bli angripne av noko meir skummelt enn maur, men dei beit faktisk ganske hardt og hissig.

Etter å ha kjørt i ein del nye timar, kom me over ei lang, lang bru over ei elv som rant ut i havet, og ankom denne byen som ikkje liknar nokon annan by me har vore i. Byen har ein gammal bydel frå 17- og 1800-talet, der me bur nå. Det er veldig gammalt til å vera ein amerikansk by, så det er masse turistar her for å sjå på den gamle byen. Nokre av husa her, som må vera frå sveitsartida, er kjempestore, og nokre av dei nyare husa er heilt gigantiske, dei er faktisk meir slott enn hus med «marmorsøyler», tårn og spir. Sentrumsgatene er veldig koselege, og i dag var det ein slags marknad her, der dei lokale kunstnarane stod ute på gata og malte. I eit utstillingsvindu kunne me sjå ein fotograf ta verdens søtaste bilete av relativt nyfødde babyar. Ho venta til babyane sov tungt, så danderte ho dei i dei utrulegaste stillingar i små korger med høy og saueskinn eller på steinar. Eg hadde ikkje trudd det var mogleg å få ein baby på eit par månadar til å liggja sovande på magen med hovudet støtta i hendene og albuane i golvet, men nå har eg sett det med eigne auge, og det såg ikkje brutalt ut ein gong.

Me åt eit relativt enkelt måltid på ein stad som heitte «Cow- café » eller noko slikt. Kafeen var dekorert med leikekyr i alle variantar og storleikar, og stolane var av flekkete kuskinn. Alt på menyen heitte noko med «cow» eller «moo». Under taklistene kjørte det eit stort elektrisk tog rundt og rundt, det måtte vera den perfekte staden å ta med seg ungar ut for å eta, men det var ein del vaksne menn i cowboyhattar og.

Etterpå snuste me opp ein bokkafe der ein forfattar var der for å signera boka si. Me sette oss ned i ein salong med gamle lenestolar og ein gammal sofa der det var ei hylle ein kunne låna bøker i. Snart fekk me selskap av Jessie, ei amerikansk dame mellom 60 og 70 med utringa bluse og langt hår som hadde lyst til å prata. Ho smilte såg på meg og spurde: «Are you a writer?» «Yes, I suppose I am a kind of writer,» svarte eg, og så var samtalen i gang. Ho viste seg å vera veldig hyggeleg å prata med. Eg lurer på om det er vanleg her i USA å setja seg bort til ukjende menneske på kafé for å innleia samtalar.

Nokre friske synspunkt hadde ho og. Utanfor stod det nokre damer som prøvde å adoptera vekk fire store «Grand Danoiser»: Ho sa at det med kjæledyr var blitt nesten ein galskap her i landet. Stadig vekk var det dyrevenner som dreiv og samla inn pengar til inntekt for heimlause hundar og kattar eller leitte etter heimar til dei. Folk her brydde seg neir om dyr enn om menneske sa ho. Det var blitt så vanleg med abortar at folk heller adopterte ein hund enn å få ein baby. Sjølv elska ho hundar, sa ho, det var bare eit eller anna som var heilt ute av proporsjonar. Sjølv hadde ho ein mann som hadde vore fallskjermjeger i forsvaret, men som hadde fått tilbod om førtidspensjon før invasjonen i Irak. Eg hadde lyst til å spørja henne kva ho tenkte om Irak og Afganistan, men valde å teia stille.

Eg klarte nesten å lokka med meg min kjære på teaterpremiere i det lokale ungdomsteateret her som skulle setja opp ein moderne versjon av «Little women.» I staden havna me på utekino i parken der ei lokal kyrkje viste filmen «Soul surfer», ein sann historie om ei jente frå Hawaii med eit stort surfetalent, som fekk den eine armen biten av av ein hai. Det var ganske koseleg å sitja på det varme graset i mørket og sjå film. Me haldt ikkje heile filmen, men det var ei fin oppleving på toppen av ein opplevingsrik dag. Det kryr av ulike kyrkjer i nabolaget, og i tillegg er det ein synagoge der dei samla seg til sabbatsgudsteneste klokka halv åtte i kveld. På sundag håpar me å få med oss ein lokal og minnerik gudsteneste der me måtte befinna oss då.

Heidi

4 kommentarar
  1. Odd Christian permalink

    Du he litt nynorsk Bill Bryson i deg. Kanskje du burde gå for reisebiografier?

  2. heidi permalink

    Det var då hyggeleg sagt, Odd Christian. Nå har me vakna til liv i himmelsenga i Harmony House. Eg høyrer dei skramlar på kjøkkenet med den frokosten det stod i velkomstbrevet at dei likte å overraska gjestene sine med. I går kveld då eg såg faren din hadde krøpe til køys i den gedigne himmelsenga med blonder, tyll og rutsjer, quilta teppe og masse blomsterputer, kunne eg ikkje la vera å tenkja på Jeppe i baronens seng, – heilt utan samanlikning forøvreg 😉

  3. Tintomara permalink

    Hållet med OC. Det är så roligt att läsa om er resa, jag ser allt för mig så tydligt! Fast Bill Bryson vet jag inte vem det är.

  4. heidi permalink

    Ein veldig berømt reisejournalist med eit ironisk skråblikk og humoristisk glimt i auget. 😉

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: