Gå til innhald

Chesapeake Bay

juli 17, 2012

Kjøreturen i dag og var spennande og spesiell. Det mest spesielle landskapet me passerte var å kjøra over Chesapeaka Bay. Dette er ei stor bukt mellom Maryland og Virginia der ein forserer eit langt sjøområde på ei låg bru, eller rettare sagt ei bru i kvar kjøreretning, det kjennest som å kjøra bil gjennom havet, og to deler av strekningen går vegen bokstaveleg talt under havet i to underjordiske tunnelar.Eg prøvde å fotografera, men eg det var ikkje mogleg å fanga opplevinga av å kjøra bil midt i sjøen.

Ein stad langs vegen stod det skilt om at fangar var i arbeid i området. Eg var redd me skulle få sjå fangar med fotlenker og spesielle drakter, men me såg ingen. Kanskje skiltet oppfordra til at ein burde vera ekstra obs dersom ein tok ein haikar inn i bilen, for eg kan ikkje heilt sjå andre grunnar til at me trong den informasjonen. Me kjørte bil gjennom store landbruksområder, og i ein del av dei bustadområda me kjørte gjennom såg det ut som om befolkninga budde i desse campingvogn/ brakkeliknande husa, som me ser overraskande mange av. Eg trudde i utgangspunktet at det var få som budde i slike nesten slumliknande område. Over vegane og markene med det eg trur var sukkerrøyr, mais og kanskje tobakk, låg det mange rovfuglar og sigla oppe i lufta. Eg går ut frå at det er mest falkar, men ein del av dei kan nok vera små haukar og. Ein annan ting eg ikkje har sett heime er nokre veldig store sommarfuglar som plutseleg flyg over vegen.Ein stad såg me ein død dådyrkalv ligga i vegkanten, truleg etter møte med ein bil. Me har og sett påkjørte piggsvin og ekorn, og noko eg trur kan ha vore ein vaskebjørn.

Den siste delen av vegen såg me stadige skilt til «Evacuation areas» i tilfelle «hurricanes». Det må jo tilseia at området me er i nå er ganske utsett for tornadoar og orkanar. I morgon melder dei «some thunderstorms», men det er heldigvis ikkje heilt det same. Det er framleis skikkeleg varmt her, første gongen eg såg eit termometer i dag var klokka kvart over seks om kvelden. Då viste det 96 grader fahrenheit, som skulle tilsvara bortimot 36 grader celcius, så på dagtid har det nok sikkert vore 40 grader eller meir. Heldigvis er ingen av oss slik at me blir plaga av høg varme, men me merker jo at det er varmt.

På radioen i bilen høyrde me mellom anna eit politisk program produsert av republikanarane. Obama hadde sagt i ein tale om «den amerikanske draumen» at det var ikkje rett at kven som helst kunne gjera økonomisk suksess. Dei som vart aller rikast vart det fordi dei hadde fått hjelp av andre som gav dei oppbacking som økonomisk hjelp, moralsk støtte, utdanning eller hjelp på annan måte. Alle var avhengige av kvarandre og det måtte eit system til for å oppnå suksess. Dette fall tydelegvis radiotalaren tungt for brystet. Han kom med ganske injurierande påstandar om at «Obama hates his country. He litterarely hates it. And he hates those of us that has been succesful because we have been working hard. Obama is an ememi of this country and of everything that we have been building up…» Eg hadde ikkje trudd at eg til den grad skulle la meg provosera av talar angåande amerikansk politikk, men eg kjende at det der orka eg rett og slett ikkje å høyra på. På ein del felt er kulturforskjellane mellom USA og Skandinavia ganske store…

I ettermiddag/ kveld har me opplevd noko uventa.Me kom fram til hotellet klokka fire, eit «Best Western» – hotell. Både dei og «Super 8» hotell, ligg langs vegen, gjerne i eit vegkryss, eller på eit industriområde, og er hotell for dei som vil ha billig overnatting før dei reiser vidare neste dag. I vårt tilfelle i dag ligg det i eit «bilbutikkområde» med mange motorvegfiler rundt omkring. Då me var på plass, var eg veldig klar til å reisa ned til næraste by, Salisbury, som eg hadde for meg var ein halvstor og veldig fin by. Reisekameraten min var sliten etter all bilkjøringa i varmen, og ville gjerne vaska klede, sidan det var eit vaskeri på hotellet. Eg innsåg at det var eit rimeleg ønske, og me vart einige om at me i mellomtida kunne ta ein liten dukkert i det innegjerda svømmebassenget og slappa av litt i sola. Dette medførte at me ikkje kom i veg før klokka var seks, til det eg hadde sett for meg var litt triveleg byvandring med kikking i butikkar som endå var opne, ein kopp kaffi ein plass på fortauet, ein spasertur langs elva og ein eller annan slags form for middag ein stad der det passa seg slik.

Me tenkte at det kunne då ikkje vera så vanskeleg å finna vegen til sentrum, så GPS-en var ikkje tilkopla. Imidlertid forstod me på den manglande skiltinga at det var like greitt å finna han fram. Så vart me førte på kryss og tvers inn og ut av gater, heilt til GPS-en med innstilling bysentrum stoppa midt i ei gate og forkynde «ankomst». Ho, for det er ein GPS med damestemme hadde ikkje følt seg heilt bra i dag. Ein gong før hadde ho fortald oss at ho var alt for varm og trong ein pause for å roa seg ned… Me prøvde å programmera inn andre ting; «Touristinformation» «shops», men me vart førde på den same halsbrekkande rundturen inn og ut av intrikate vegkryss. Til slutt gav me opp og parkerte ved biblioteket, for me tenkte at eit bibliotek burde ligga sånn ca i sentrum. I tillegg var det parkeringshus og parkometer der, og folk burde vel ha ein grunn til å parkera der? Etter å ha gått litt, kom me til ei bygate, det var til og med ein fotgjengarovergang der, med butikker på begge sida av gata, benker til å sitja på og ei fontene, men området var kjemisk reinska for menneske og alt var stengd. Til slutt møtte me ei dame som rett og slett gjekk til fots i ein by der alle såg ut til å kjøra bil på ein av firefeltsvegane. «Excuse me,» sa eg. «We are looking for some restaurants…» Ho rista litt forvirra på hodet. «A place with shops..? A place where we can buy food». Ho rista på hovudet igjen. «You have to take a taxi to the mall, it is too far to walk.» «But don`t you have a city-centre here? A place where people can buy food and other things?» Ho rista på hovudet nok ein gong og sa at me måtte til eit kjøpesenter.

Det er vel eit mønster me har sett her, om me ser bort frå New York city, då. At butikkane i gatene ser ut til å ha harde tider, medan folk gjer innkjøpa sine i store varehallar på idustriområdeliknande arenaer. Eigentleg ser me vel litt det same heime og, men heldigvis ikkje så uttalt. Me kom oss tilbake til bilen og tasta inn på GPS-en at me ville til eit kjøpesenter. Me fekk opp ei lang liste og valde eit av dei, så var det nye rundar ut og inn av vegar. Då me kom til området viste det seg at dei hadde spesialisert seg på møblar, dyrebutikkar og surfeshoppar. Dei tre tinga hadde kvar sin store varehall. Så var det ein liten, litt Nille-aktig butikk der me såg at ein kunne kjøpa mat. Sidan me først var der, så fann me ut at me ville kikka nærare på dyrebutikken. Det var verkeleg ein gigantisk dyrebutikk der dei selde all slags dyr, det var både slangar og ein stor iguan der. Frå den eine delen av butikken høyrde me bjeffing. Der stod det hundevalpar i kvart sitt bur og var til salgs. Eg tenkjer at det er gode grunnar til at det ikkje blir seld hundar i dyrebutikk heime. Ein hund bør ein helst ikkje kjøpa på impuls. I eit av bura stod det ein knusbedårande mopsevalp. Han var nok den amerikanske mopsetypen eg har sett på bilete, med mindre flat snute og slankare kroppsbygning enn dei me har heime. Eg spurte litt om pris og sånn, og var så interessert som eg bare torde i håp om at eg skulle få klappa han og kanskje løfta han ut av buret, men så langt torde eg ikkje å trekkja det. I staden plukka eg med meg ei interessant bok om mopsar og to cd-plater om korleis ein kan oppdra dei… I butikken hadde dei sjølvsagt ein rikhaldig akvarieavdeling, og kundar med sans for dramatikk kunne betala ein dollar for å kjøpa ein håv med små akvariefisk og mata to store pirayarar med. Underhaldninga bestod då i å sjå småfiskane bli jaga og etne…

Hundeutstyrsavdelinga var og rikhaldig. Her kunne ein kjøpa hundekaker til å gleda sin firbeinte venn med, dei kunne vera utforma som eit kjøttbein eller eit lite dyr med noko som såg ut som sjokoladeglasur på og fargerik pynt på toppen. Det mest fascinerande syntest eg likevel var hyllene med tørka kuøyrer til tyggebruk. Dei kunne ein kjøpa med vaniljesmak eller med peanøttsmørsmak, og i tråd med måten dei marknadsfører menneskemat på, stod det ein plakat om at dei var » fat- free»…

Då me kom til matbutikken oppdaga me at dei hadde nesten ingenting mat der i det heile tatt, så me fann ut at me fekk finna ein matbutikk nærare hotellet. Det hadde alt begynt å mørkna, og sjåføren min ville helst ut av dette trafikkbiletet før det vart heilt mørkt. Det viste seg at matbutikkar langt frå vaks på tre, men me oppdaga ein matbutikk med «Farm-food»  nokså like ved hotellet, det var bare å finna ut korleis me skulle koma oss av firefeltsvegen og bort dit. Då me kom bort såg me at det var tre små butikkar på området, alle virka relativt shabby. I den eine skulle det vera ein slags resturant med meksikansk mat, men då me kikka inn såg me bare nokre kafebord, eit skitent glasskap med brusflasker i og eit stativ fullt av gamle klede. Me var etterkvart blitt skikkeleg svoltne, så me fann ut at me fekk gje det ein sjanse. Då me kom inn kom ei lita jente springande. Ho henta mor si, som sette opp eit strålande smil. Ho henta kvar vår skitne meny i plastlommar. I lokalet var det ingenting som tyda på at dei selde mat der, og i staden for matlukt lukta det kjellar, gamle klede og sure vaskefiller. Eg skulle gjerne ha gleda vertinna med å eta der, for eg såg eit nake håp i auga hennar, men eg bare kjende at det kunne eg ikkje.
Den neste butikken var stengt, og i den tredje stod det skilt på døra om at før ein kom inn måtte ein ta av seg hetta på hettegensaren, solbriller og luer, elles slapp ein ikkje inn. Det minte meg om det kjærasten min hadde sagt om at han hadde høyrd på TV at det hadde vore ein del knivstikking nede i byen. Det viste seg at det var utruleg lite som frista i denne butikken og, det var eit svært mangelfullt vareutval, og dei som jobba der virka resignerte og uinteresserte. Kjærasten min kjøpte eit pappglass med slik nudelsuppe som ein skulle hella varmt vatn over. Sjølv fann eg bare ein pose med tørka frukt og peanøter, og ein liten pose med seks doble salte kjeks med peanøttsmør mellom… Me meinte å hugsa å ha sett ein liten restaurant på sjølve hotellområdet, men denne viste seg å vera stengd på måndagar. Det var ein ganske komisk og uventa situasjon å stå i utkanten av ein amerikansk by og ikkje ha mat. Me hadde litt niste frå før som me hadde hatt i bilen, litt kjeks, litt pepperonipølse, eit par proteinbarar og bittelitt ost, så me fann ut at me klarte oss til i morgon tidleg. Likevel gjekk eg ned i hotellobbyen i tilfelle det skulle vera eit eller anna der som kunne kjøpast.

«Can I help you, miss?» Dama i resepsjonen kikka opp. «I just wondered if it was possible to buy something to eat, such as biscuits, nuts or chocolate?» «No, sorry miss, you have to go to a shop, there is a Wall-Mart close to here…» «How close?» «I don’t know, exactly, just a few miles…» Then it`s not possible to walk to a shop?» Nå sperra ho opp kulerunde mørkebrune ague og måpte til meg. «No, mam, no! You can`t WALK». Ho såg ut omtrent som om eg hadde spurt etter snaraste veg til månen.

Då eg kom ut frå resepsjonen hadde kjærasten min observert eit skilt om pizzasal tvers over gata ein plass. Spørsmålet var bare om det lot seg gjera å springa over dei fem felta med gate utan å bli påkjørd, eller om ein måtte oppdaga ei slags finurleg kjørerute for å koma dit. Me bestemte oss for å klara oss med det me hadde, og det har me gjort. Nå gler me oss til frokosten i morgon… Men først skal eg kosa meg med ei bok om mopseoppdragelse…

Heidi

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: