Luke tolv to tusen og tolv -og så kom tusen snefnugg

Det falt et lite snefnugg

på baker Hansens hatt,

det falt et lite snøfnugg på halen av en katt,

de to små snefnugg ropte:

Kom hit, kom hit, kom hi

tog så kom tusen snefnugg,

og så ble verden hvit.

*

Halvdan Rasmussen.

I dag hadde me engleverkstad på skulen, eg og Ellen bestyrte to omgangar med til saman femti ungar som skulle sy poseenglar av ubleika lerret. Det var eit intenst arbeid, men til slutt vart englane fine og ganske individuelle med ulike ansiktsuttrykk og vengefjør av diverse slag og fargar. Medan me haldt på, begynte det å snø øver det kvite teppet som kom i natt. Snøen fall tung og tett medan det lysna og medan dagen skreid fram. Ein og annan engel fekk små røde prikkar fordi nokon hadde kome til å stikka seg på den spisse nåla akkurat som stemor til Snehvit, men stort sett gjekk det bra.

Me rakk å gjera dei siste englane ferdige, og var godt fornøgde heilt til me oppdaga ein halvfylt poseengel på arbeidsbordet og eit barnehovud borte ved bordet med alle fjørene.

– Men …., har du ikkje fått gjort ferdig engelen din, kom så hjelper me deg i full fart…

– Eg lagar faktisk ikkje engel, eg lagar ei flaggermus!

Og flaggermusa vart fin den, med vampyransikt på tvers av trekula og lange grøne fjører stikkande ut av hola på sidene… Sidan eg hadde oppfriska innhaldet i mi gamle lærebok frå formingslærarskulen i Notodden, «Kreativitet og vekst», i går av alle ting, reagerte eg som ein kreativ formingslærar utdanna på åttitalet skal gjera, eg roste den fine flaggermusa. Seinare på dagen skulle dei få pakka inn englane, i hans tilfelle flaggermusa, slik at dei kunne bli til julegavar. Då hadde han montert på fire styringssnorer i raudt ullgarn på vengene. Han fortalde at julegaven skal henga over ei seng, så eg går ut frå at ho skal henga frå to av trådane og styrast frå senga med dei andre to… Eg kunne ikkje dy meg for å gje han med seg ein replikk på vegen:

– Ja, det vart mange englar, men bare ei flaggermus…

Då smilte han stort og tannlaust og gjentok bodskapen:

– Mange englar ja, men bare ei flaggermus…

Det snødde gigantiske snøfiller då eg hadde vakt i matfriminuttet, og endå meir då eg gjekk heim. Store mengdar våt, tung snø, låg oppå stålisen som var på fortaua frå før. Eg klarte å detta to gonger på vegen heim, og då eg kom heim ein halvtime seinare med ein pose innehaldande mandarinar, fun- saft og grøt frå Fjordland, hadde eg ca fem cm snø i håret og minst ein cm som dekka heile ullkåpa mi. Eg såg ut som ei ekte snøkjerring. Eg hadde mest bestemt meg for å bita i det sure eplet og kjøpa meg isbroddar til å ha under skorne, men ryktene seier at dei er utselde overalt, så då får eg vel halda fram med risikosporten å ta seg fram på glattisen som lett dekkar det meste om vinteren på våre kantar… Men vakkert er det, og eg datt mjukt i snøen.

I dag tek eg bare med eit oppmuntrande lite ord henta frå ein av profetane:

I stillhet og tillit skal deres styrke være.

Eit fint ord å ta med seg.

Heidi