Gå til innhald

Luke sytten to tusen og tolv – Barnet som bæres

desember 17, 2012

pepperkakehjerte

Så var det kvardag att og plutseleg var eg litt trøytt. Tida er blitt knapp, for nå skal det vera både jul og gravferd. Dei to i seg sjølv ganske sterke tinga, får leva side om side, slik livet er fyllt av mange rom. Eg får lyst til å gjera alt samtidig fordi tida til juleførebuingar er kortare enn eg trudde, nå gjeld det å ikkje enda opp med å spinna rundt sin eigen akse. I dag var tankane, skal eg baka i kveld? Eller kanskje pynta stova til jul og finna fram juletreet? Eller rett og slett rydda og vaska? Få send juleposten? Laga ferdig julegavane?

Og så vart det litt blogg, for dette prosjektet har eg så lyst til å gjennomføra, det kjennest så rett på ein merkeleg måte. Ein bokhandel her på staden spurde om dei kunne ta inn boka mi, så det må eg ordna i morgon. Under det heile ligg sorga og svingar som ein mørk, mjuk blåtone, oppå den legg det seg lag med omsorg og omtanke frå alle dei fine folka me kjenner, og aller øverst ein litt trøytt og forvirra følelse. Likevel ligg gleda der og dirrar. Livet har mange rom, og songen har mange tonar.

Eg tenner adventlysa eg ikkje rakk å tenna i går, et mandariner og snittar to store rosebukettar, rosene er raude i ulike nyansar, nokre av dei heilt bleikrosa. Eg set dei i vasar og fyller keramikkfatet med store oransje appelsiner. Det ringer på døra og der står Elise med fine kvite blomar frå ein gjeng kolleger, på skrivebordet mitt sit det ein katt og vaskar labbane sine. Kjærasten min snakkar med brørne sine i telefonen og ute pakkar mørket seg om huset.

I Veven i dag las eg eit av yndlingskapittela mine, med overskrift av ein svensk forfattar «Barnet som bæres, bærer den voksne». Tanken er at eit barn som blir bore, ein gong vil bli i stand til å bera andre. La oss derfor bera dei barna me har rundt oss i livet på ein måte som gjer dei i stand til sidan å bera seg sjølv og andre. På same måten skal me bera det vesle barnet som er i dei fleste av oss, den såra engelen som nokon kanskje burde ha bore ein gong for lenge sidan. På same måten kan me framleis la oss bera av varmen frå andre og trua på kjærleiken og på Guds omsorg.

Dette var det visst eg ville skriva i dag, nå må eg sortera kvelden min vidare.

Heidi

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: