Gå til innhald

Du skal ikke være bekymret, slik er himlens logikk…

oktober 14, 2013

gult eikelauv

Det står fast spikra i minnet ei framføring eg ein gong høyrde av den songen eg siterte i overskrifta. Og det er verkeleg himmelens logikk. Det er nemleg veldig menneskeleg og veldig jordisk å bekymra seeg. Det å leva er eit usikkert prosjekt. Ingen av oss har garanti for meir enn den lufta me har i lungene akkurat nå. Tidvis og delvis klarer eg å vera eit nokså ubekymra menneske. Det er god balansekunst å klara det. Tidvis kjenner eg at eg har ein nevrotikar i ryggmargen med ekstremt talent for bekymring. Bestemor mi var eit veldig bekymra menneske, og eg var grenselaust glad i henne. Seinare har eg tenkt at med hennar livshistorie var det ikkje rart at ho alltid var redd for sjukdomar, ulukker og fødslar. Mor hennar døydde av tuberkulose etter å ha fødd tvillingar, dei nyfødde syskena døydde av tuberkulose og av heile den store, barnerike familien var det bare ho, faren og ei storesyster som overlevde tuberkulosen. Syster hennar fekk ein sjukdom i augene som gjorde at ho haldt på å bli blind og låg på sjukehus i eit halvt år, men ho vart frisk att og vart mi kjære «moster» som eg kunne skrive mange blogginnlegg om fordi ho verkeleg var eit nokså fargerikt menneske. Bestemor fekk seinare i oppveksten spanskesjuka og mista alt håret, men ho vart frisk, og håret kom tilbake. Det er ikkje rart om bestemor, som var lita då dette skjedde, vart overbeskytta av far sin og seinare var nokså nevrotisk på nokså mange felt. Eg trur at slikt kan sitja i i fleire generasjonar, om ikkje i genene, men som sosial arv.

Og eg er glad i Lina Sandells livsfilosofi. «Hjälp mig Herre att vad helst mig hender, taga ut din trogna Fadershand, blott en dag, ett ögonblick i sänder…» Det er ein tankemåte eg alltid øver meg på å bruka. Ganske ofte får eg det til, og ganske ofte får eg det ikkje til.

Nå har eg gleda av å presentera den nye fjernadoptivdotter mi i Bolivia, som eg nettopp har fått via misjonsalliansen. Opplegget til misjonsalliansen er slik at pengane ikkje går direkte til denne jenta, men til området ho bur i slik at barna der skal få skulegang, lege og tannlege. For at det ikkje skal bli skeiv fordeling av merksemd til barna i området, er det ikkje slik at fadderdamilien har direkte kontakt med henne. Ved nærare ettertanke kjennest det som ein rett filosofi, sjølv om eg gjerne skulle ha send ho både brev og presangar. På ein måte blir fadderskapet meir symbolsk, me betalar det som skal til for å hjelpa eit barn i det området ho bur i, og ho er eit av dei barna som får hjelp. Sidan eg ikkje har spurd om lov, skal eg ikkje fortelja kva ho heiter eller kor ho bur, men er ho ikkje nydeleg? Denne jenta er bare fem år, eg ville tippa at ho var eldre ut frå fotografiet, men Sunniva seier at det er vanskeleg å tippa alder på barn i Bolivia. Dei er ofte bittesmå slik at ein trur dei er yngre enn dei er, men dei kan sjå vaksnare ut i uttrykket enn norske barn. Eg håpar eg kan inspirera andre til å gjera det same. I Bolivia er det mange barn som kan trenga litt drahjelp for å få skulegang, helsetenster og slikt som for oss er sjølvsagde goder.

image

Lyrikaren i dag heiter Sigmund Doksum og boka eg har i hendene er kjøpt som ei bok som er utgått frå eit bibliotek. Han skriv leikne dikt, som eg fekk stor sans for, og som kan vera ei fin avslutning på eit litt alvorleg innlegg frå mi side.

Stjernehimmel

I Galskapet
står koster og spann
som i så mange andre skap.

Det gjelder å vaske rent,
Det sier de i hvert fall,

men like over kosteskaftet
henger fritt svevende
en bitteliten stjernehimmel
spak og fin som spindelvev

med en eneste ledestjerne
fanget i vevet
Stjernen skinner gjennom skapermørket
Stjernen skinner for oss

Døra til galskapet
står heldigvis alltid på gløtt.

Sigmund Doksum

Me unnar oss litt om forelsking heilt til slutt, det er alltid oppmuntrande.

Han er så opphisset
over forelskelsen sin

at han har glemt å ta
tegneserier med på WC
som han pleier,
han er så forelsket
at det føles som førti graders feber,
han griper desperat en vaskepulverpakke
og leser hvordan
han skal forholde seg ved førti graders finvask
Han føler seg bedre,
ord har svar på alt.

Sigmund Doksum

Mange liker Dorte
Mange
har likt Dorte
Mange kommer til
å like Dorte.

Dette er ikke
En grammatisk bøying
Dette
er et levende dikt
som gjerne vil logre
med halen:

Mange liker Dorte
mange har likt Dorte
Mange kommer til
å like Dorte
Men jeg liker deg best.

Sigmund Doksum

Heldige Dorte får eg føya til…

Heidi

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: