Gå til innhald
Tags

Luke to -Ein hinkande dans

desember 2, 2014

image

I går sat me saman sju damer og diskuterte. Korleis kan me finna ut kva som er vår plass i livet? Korleis kan me vita kva som er vår oppgåve, korleis kan me gjera verda litt betre for nokon, og korleis kan me vita kva som er rett veg? I kor stor grad kan me vita kva Gud vil med oss, og korleis kan me skilja det gode og positive frå det som bryt menneske ned? Mine tankar om dette kunne på ein måte oppsummerast i ei salme skrive av den danske presten Holger Lissner. Eg var så heldig at eg fekk omsetja denne songen frå dansk til nynorsk for nokre år sidan, og eg vart djupt fascinert av biletbruken hans. Eg veit at de som les her er i stand til å lesa dansk og, men sidan eg nå ein gong har fått lov til å gi teksten norsk språkdrakt, så brukar eg denne…

Det går gjennom verda ein hinkande dans,
om gullkalven, heilt utan tanke.
Me gløymer i rusen av glitter og glans,
at hjartet er skapt for å banke.
Og dansen går ut over jorda.

Dei sterkaste trampar ned blomar og gras.
Dei ser seg viss aldri tilbake.
Dei er som besette i kampen for stas.
Heilt bakerst så dansar dei svake.
Og dansen går ut over jorda.

For gullkalven lokkar, og alle vil fram.
Han er som ein gud, me er blinde.
Me gløymer vekk kjærleiken, gøymer all skam.
Dei svake får heller forsvinne.
Og dansen går ut over jorda.

Det går gjennom verda ein heilt annan dans,
som ikkje gir rikdom og ære.
Og han som går foran er heilt utan glans,
rundt han er det godt å få vere.
Og dansen går ut over jorda.

Han dansar med fattige, sjuke og små,
som lever, men manglar alt anna.
Han dansar med dei som kan lite forstå,
dei svakaste held han i handa.
Og dansen går ut over jorda.

Han fører sin flokk på ein steinete sti,
til dit der dei ikkje blir hylla.
Han opnar opp dører, set menneske fri,
forsvinn om han sjølv blir forgylla.
Og dansen går ut over jorda.

Men dit kor han kjem, der får menneske mot,
og ingen kan halda dei nede.
Sjølv om dei må humpa på vaklande fot,
så flyt dei på rytme og glede.
Og dansen går inn i Guds rike.

Holger Lissner.
(Notene står i boka Syng håp 2)

Eg trur på ein Gud som gjennom Jesus dansar med dei svakaste, og som fremmer nestekjærleiken på ein annan og langt meir radikal måte enn stemmane i tida som seier:
«Bruk albuane, det er di plikt å koma deg fram, du skuldar deg sjølv å vera vellukka.»

15230456734_25fbf26a2a_k

I dag, midt på travlaste ettermiddagen, då eg hadde ein halvtime på meg mellom to jobbar, til å gjera klar litt for skriveelevane mine, vart eg oppringt av Gjesdalbuen, lokalavisa for bygda der eg vaks opp. Dei hadde laga ein sak på salmemaratonen i NRK2 i helga, og lurde på om eg kunne tenkja meg å bli telefonintervjua. Dei sa at det ikkje kom til å ta lang tid, og eg sa at eg hadde det travelt, men at eg kunne bruka fem minutt på intervjuet. Medan eg snakka prøvde eg å finna ein plass på skulen det gjekk an å snakka uforstyrra. Det var ikkje så lett, for det var folk overalt, men eg fann meg eit ledig grupperom. Me gjorde unna intervjuet på sju og eit halvt minutt, så me var rimeleg effektive. Etterpå begynte eg å angra litt på noko av det eg hadde sagt. Ikkje på tankane mine, for dei står eg for, men på det siste spørsmålet: «Kva er yndlingssalmen din, og korfor?» Eg sa som sant var at eg hadde mange, men eg landa på Lina Sandell, og trekte fram «Bred dina vida vingar» og «Blott en dag». Eg begrunna det med at eg kjende meg att i den litt lågmælte, jordnære tilliten ho formidlar i salmene sine.

Det er sant, og «Bred dina vida vingar» er eg spesielt glad i. Likevel er det mykje anna eg kanskje like så godt kunne trukke fram. Eg er glad i Petter Dass sin voldsomme og barokke stil som i «Herre Gud ditt dyre navn og ære». Eg er veldig glad i folketonar som «Eg veit i himmelrik ei borg,» og eg elskar å synga «U hur saligt att få vandra», den bør helst syngast på svensk, det trur eg sit att etter studentgudstenestene i Lund kirke i Kristiansand. «Som når et barn kommer hem om kvelden,» er og ein favoritt, ja takk, helst på svensk. Eg er og veldig glad i desse amerikanske, litt gospelaktige songane som eg vaks opp med i baptistkyrkja. Dei vil eg av ein eller annan merkeleg grunn helst ha på engelsk: «The old rugged cross» og » Just a closer walk with thee.» Det skal svinga skikkeleg av dei, gjerne med litt treblåsarar. Og så må eg ikkje gløyma å nemna «Deg å få skoda.»

Då eg omsette salmer frå Iona, vart eg veldig glad i tekstane til John Bell på irskinspirerte folketonar med svært jordnære tekstar om det å vera midt i livet. Eg er veldig glad i «Dans og syng», og «Lovsyng vår Gud» som eg sjølv har omsett, men og i «Sjå den som bur i livd hos Gud», og «Det er navnet ditt jeg roper.» Og så må det innrømmast at eg er glad i gamle bedehussongar, slike som eg og på ein måte vaks opp med: «Tett ved sida mi går Jesus», «Hvi skulle jeg sørge» og «Kor stort min Gud at eg ditt barn får vera.» Og så er det dei fine salmene og songane eg har fått vore med og omsetja til norsk i «Syng håp». All ære til deg, Lina Sandell, men svaret mitt var for kjapt, for lite gjennomtenkt og for enkelt. Sjølv om eg med heilt hjarte syng:

«Bred dina vida vingar o Jesus över mig, och låt mig stilla vila i ve och väl hos dig.»

Heidi

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: