Gå til innhald

Jær-januar

januar 4, 2015

16007864637_2577fe897e_o(1)

Slik såg dagen ut før eg var ute og såg i dag, men husfotografen min har fotografert for oss begge. Eg liker bileta hans veldig godt. Eg trur eg må skriva ei vise eller eit dikt med tittelen «Jær-januar», med slaps og snø og høg himmel og mykje vind. Eg hugsar at eg som barn på ein måte opplevde at det var noko heilt feil med våre vintrar når dei ikkje då ein sjeldan gong var fulle av snø. Norsk vinter var i fylgje lærebøkene og fjernsynsprogramma masse snø, lange skiturar, bitande kulde og fem lag med utetøy som ikkje inkluderte regnjakken aller ytterst. Nå som vaksen tenkjer eg at den jærske vinteren har ein sjarm og ein estetikk me ikkje skal undervurdera, og visst er me norske me i sørvest og. Med sydvesten på hovudet med pågangsmot i alle årstider og stormar både frå aust og vest og sør og nord…

15571265044_357736620a_o(1)

Dagen har stort sett stått i tastaturet sitt teikn. Eg hadde lova meg sjølv å skriva ferdig tiandeklasseforestillinga i løpet av juleferien. Og nå har eg klart det… Med eit nødsskrik. Eg er av det slaget menneske som jobbar med aller størst energi i nærleiken av ein deadline. Nå har eg skrive på spreng i to dagar, og er spent på koss stykket blir motteke og kjem til å bli på scenen. Det er alltid frykteleg spennande når eit skrive manus blir til levande liv på scenen.

Men me måtte jo ut ein tur i løpet av dagen for å få litt luft og trim. Me venta litt for lenge med å koma oss i veg, så det vart ein regntøytur medan det skumra, men litt regn blanda med frisk sjøluft er ikkje å forakta. Me kjørde til Nærlandsstranda der det lukta sterkt av sjø og tare. Der såg me ein stor flokk svaner leita etter mat på åkeren på den eine sida av vegen og ein stor kråkeflokk i same ærendet på den andre sida av vegen. Dei gjekk der og vassa i snøblanda sorpe, og fann seg vel noko dei kunne eta sidan jorda ikkje er frosen.

Det var søkkblautt på markene, så me gjekk oppover langs grusvegen til venstre på stranda, svinga til høgre og kom til ei fyrlykt og nokre naust. Der trur eg aldri eg har vore før. Det sat ein stor flokk skarvar på fjøresteinane litt lenger nede, men det var dessverre for mørkt til å ta fine bilete av dei. Me må kanskje ned att, for skarvar er veldig flotte fuglar.

15577216073_eef9262eb9_o(1)

I går presenterte eg dikt av Inger Hagerup, og sidan eg har fleire samlingar av henne får det bli Inger Hagerup i dag og. I hylla fann eg ei velbrukt diktsamling utgitt på Aschehoug forlag i 1946. Omslaget har ei teikning som må ha vore ganske «vovet» i 1946, ja faktisk i dag og. Det er ein strek-teikning av eit gitter, omrisset av eit blått nøkkelhull og i nøkkelholet ligg ei naken kvinne med spreidde bein, lukka auge og handa på det eine brystet. Samlinga heiter «Videre» og er altså skriven av Inger Hagerup.

Inni står det ei helsing til svigermor mi, Evelyn, skrive av ei svensk venninne, Elsa med ønsker om «en god jul og ett lysckosamt år,» frå ei svensk venninne som heiter Elsa. Helsinga er datert l’Eftong- la- Ville 20 dec, 1947. Historien bak får eg kanskje aldri vita. I den same helsinga siterer Elsa fylgjande linjer: «Da følte hun med ettden harde, nakne lykken ved å være i godt og ondt.» Eg fann ut at linjene stammar frå eit dikt i ei anna bok, «Tidevann». Kanskje eit dikt dei to hadde lese for einannan? Dette rørde meg så pass at eg lar diktet «Tidevann», få vera diktet for i dag, for fint er det…

Heidi

Tidevann

Hun tenkte alle dager: siden, siden

vil livet bringe lykke eller skam.

Slik flyktet hennes lengsel gjennom tiden

og stanset ikke før den møtte ham.

 

Han kom.  Hun ville holde drømmen fast.

Den første var han ikke, men den siste.

De slo sitt vågelige lykkekast.

Nå skulle det få bære eller briste.

 

Hun ville være troende og blind

den første redde stund hun kunne kjenne

at det var enda drømmer i hans sinn

som levet hemmelig og uten henne.

 

Hun ante det en blågrå sommerkveld

da mørket krøp stillferdig inn i løvet,

og de satt sammen, underlig bedrøvet

– to, som var ensomme allikevel.

 

En gåtefull og myk melankoli

med duft av nelliker og modne roser

og dun av løvetann som fløy forbi,

fikk lukket deres tanker til mimoser.

 

Mot bryggekanten hørte de den lette

og svale bølgeskvalpen. Det var fjære.

Hva tenkte han vel? Var hans hender trette

av alt for fast å holde om det nære?

 

Hun våget ikke spørre, men forsøkte

med ord hun ikke hadde sagt han før:

Vet du – og stemmen skalv mens den spøkte –

Ditt sinn har fjære, mens mitt hjerte flør.

 

Mitt hjerte flør -. Da følte hun med ett

den harde, nakne lykken ved å være

i godt og ondt. Og sakte sa hun: Kjære

mitt hjerte og ditt sinn har begge rett.

 

Inger Hagerup

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: