Skip to content

Vielse ved havet

juli 7, 2015

image Tida gjekk plutseleg veldig seint då me køyrde ned til kyrkja. Det var som om klokka hadde hoppa ut av kvardagstempoet og var på eit anna plan. Me var der i god tid, men Oddvar var på plass med dei to forlovarane sine, og Sunniva hadde øvd på songen sin og var på plass ho og. Det same var ganske mange av familien til Oddvar, som me forresten har blitt mykje betre kjende med denne siste tida. Det var høgtideleg stemning inne i den gamle kyrkja, og lysa vart tende i vindauga og på alteret. Organisten øvde på Mendelsohn. image image Etterkvart fyldest benkene av familie og venner, og av dei som bare hadde lyst til å sjå på. Elle, niesa til Oddvar stod klar med ringane deira på ei kvit silkepute. Då klokkene begynte å kima kom ho inn i nydeleg kvit kjole og med blomar i håret. På det tidspunktet begynte det allereie å bli tårevått i forsamlinga. Då orgelet sette tonen for bruremarsjen reiste alle seg og såg mot døra. Nesten ingen hadde sett kjolen til Ingrid. Ho var heilt nydeleg der ho kom med ein stolt far på sida av seg. Då alle var vel på plass, song Pia, ei venninne av Ingrid og Oddvar «How long will I love you» av Ellie Goulding.

Eg fekk lov til å vera tekstlesar, og vart meir rørd enn eg trudde då eg skulle framføra den teksten som var henta frå Høgsongen. Her er det jenta som snakkar til kjærasten sin, og kjærleiken hennar til han får svært sterke ord: Set meg som eit segl på hjartet ditt, eit stempel på armen din. For kjærleiken er sterk som døden, lidenskapen ubøyeleg som dødsriket. Han brenn som logande eld, ein Herrens loge. Veldige vatn sløkkjer ikkje kjærleiken; elvar skyl han ikkje vekk. Høgsongen 8 6-7 Det med å tatovera namnet til den elska på kroppen sin, ser det nesten ut som om nokon har tenkt på i eldgamle tider… Kanskje Sigrid Undset har rett i at menneskehjartene ikkje forandrar seg…? Medan eg las, vart eg og veldig rørt av å oppdaga at Torun var i kyrkja. Ho hadde overraskande reist heilt frå Røyse og kome til Orre for å sjå fadderbarnet sitt bli via. Sidan mange av dei næraste vennene våre som har sett Ingrid veksa opp, var vekkreiste på ferie, så gleda det meg ekstra mykje at ho fekk dette med seg. Morgan Fjelde, som var prest, gjorde vielsen fin og spesiell.

Salmane var valde fordi brudeparet likte dei. Begge var faktisk på engelsk, men dei fleste kunne synga med på både «Morning has broken» og på «Amazing grace». Eg er og veldig glad i tekstane på desse songane. Ein sommardag på Jæren kjennest det heilt naturleg å synga om regn: Sweet the rain`s new fall, sunlit from heaven, like the first dewfall on the first grass. Praise for the sweetness of the wet garden, sprung in completeness where his feet pass. image Desse vekene me har frekventert rundt Orre gamle kyrkje har me fått med store variasjonar i veret, både regn, veldig intens vind og stille og solfylt. Denne dagen låg det havskodde langs stranda slik at utsikta ikkje var av det beste, men det var nokså vindstille. Kalvane beita like utanfor kyrkja og me kunne kjenna sjølufta og skimta havet som kikka forsiktig fram frå skoddebankane. Ei halv mil lenger inne i landet var det sol, så den fann me att når me reiste mot Bryne og selskapslokalet.

Det å synga «Amazing grace», rett etter ein vakker vielse av to menneske som er oppriktig glade i kvarandre og glade for å få svara ja, var og heilt på sin plass. Dette er mitt yndlingsvers i denne gamle salmen, som i mitt hovud eigentleg har sekkjepipeakkompagnement:

Through many dangers, toils and snares I have already come;
It´s Grace that brought me safe thus far,
and Grace will lead me home.

For meg var det og veldig spennande då det heilt til slutt var Sunniva sin tur til å syngja salmen eg hadde laga til Ingrid sin vielse. Øyvind Bøylestad, som eg jobbar i lag med i Time kulturskule har laga melodien, og Silje Sandanger har øvd melodien inn på el-piano og øvd han inn i lag med Sunniva. Dette vart jo urpremieren, og dei hadde gjort små kunstnariske tilpasningar i Øyvind sitt arrangement for å få det til å passa best mogleg til Sunniva sin stemme. Eg har kalla salmen for Jærsk bryllaupssalme fordi eg har prøvd å ta utgangspunkt i naturen på Jæren, og ikkje minst i havgapet lengst ute ved kyrkja på Orre. Eg trur eg vil posta teksten til salmen for seg sjølv, slik at han ikkje tek alt for stor plass. Etter utgangsmarsjen stilde brudeparet seg opp på kyrkjetrappa med to heliumsfylde fredsduer som dei slepte til himmels. I jærsk klima går ingenting rett opp, men vekk fauk dei.  Så var det fotografering medan me fekk utdelt såpebobler som me skulle blåsa mot paret for å få fine effektar på bileta. Heller ikkje når det gjeld såpe og bobler let den jærske vinden seg dirigera, så om nokon av boblene i det heile tatt gjekk rett veg, veit eg i grunnen ikkje. Uansett så er såpeboblar kjekt for barnslege sjeler i alle aldersklassar. image

i image

Heidi

From → Uncategorized

2 kommentarar
  1. Å, så nydelig! -Og romantisk! Ei gammal steinkyrkje må vel vere den perfekte rame om framtidsdraumer, tru, håp og kjærlighet! Til lykke med dagen!

  2. Tusen takk 🙂

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: