Skip to content

Til minne om farmor

juli 11, 2015

16168066283_6ae95773de_o(2)

Dette diktet skreiv eg førsteutkastet til siste gongen eg var hos farmor, bare nokre dagar før ho døydde tidleg i vår. Eg er litt usikker på om det skal vera med i diktsamlinga. I alle fall let eg det stå her som ei helsing til, og eit minne om, ei dame eg var svært glad i.

Så er dagen komen
eg ser at du snart skal gå vidare,
denne dagen eller om ikkje lenge.

Du er ikkje lenger i senga
men i gardsromet utanfor fjose
smilande i blå kjeledress
med skaut rundt håret
og smil og varme i blikket
fordi du nettopp har oppdaga
at eg er komen.

Du klemmer meg hardt
og luktar varmt av fjos
sjølv om eg nesten er for stor for klemmar.

Eg ser deg smila mot farfar
på den måten di ofte smilte mot han
der han stod ved utslagsvasken
med sterke armer
under oppbretta rutete skjorte
og drakk vatn av den store flate ausa.

Eg høyrer deg le ute på kammerset
saman med nabokonene som kjøper egg,
du har kaffien klar på kjelen
før nokon har fått tenkt seg om
og sender meg ut med lommebok
og stor brun veske
for å kjøpa natron og kefir
borte hos Lambrikt
og is til meg sjølv viss eg har lyst på.

Du hermetiserer pærer med den eine handa,
og blandar fiskefase med den andre,
du skreller poteter samtidig som du
koker dravle og har kringla på heving
så piskar du krem så fløyten sprutar,for hand,
for då blir kremen luftigast.

Alle nyheitssendingane,
kvar einaste ein, må du ha med,
du må vita kva som skjer,
etterpå vil du diskutera
helst med dei vaksne,
men du seier at eg sikkert blir politikar
sidan eg er så tidlig til å lesa,
og så sender du meg ut for å plukka bringebær.

Eg pustar inn den høgtidelege stilla
under andakten i radioen
og du og farfar foldar hendene
når det er tid for Fadervår.
Engsteleg påpassa heime,
får me ro aleine på vatnet
når me er hos deg
om kveldane utan redningsvest.

Utan å gjera større nummer av det
klipper du fiskekrokar ut av anorakkhettene
når me kjem heim
og steikjer auren til kvelds med salt og pepar
før du hjelper oss å greia ut
dei store vasane i fiskesnøret.

Du lærer meg å strikka ullsokkar
og innser at dei minste heklenålene
og hekletråd som minner om sytråd
truleg passar betre til dine fingrar enn til mine.

Eg dekkjer bordet
og ropar alle inn til middag.

Då ligg du der i senga att
og spør meg om bordet er dekka.
Eg seier at bord treng du ikkje tenkja på,
me er bare to på besøk.

Du seier at det er dekka allereie,
eg skal bare sjå etter at du har hugsa å dekka til alle.
Eg seier at det har du heilt sikkert

Det kjem ei sjukesyster inn
du seier at gjestene dine må få mat.
Ho kjem inn med lappar og syltetøy
som nesten eg nesten ikkje får til å svelgja,
men du smiler fornøgd
og held meg hardt i handa
medan klokka rundt det tynne handleddet ditt
tikkar vidare utan lyd.

Eg vil stoppa klokka,
eg vil stoppa tida,
eg vil aldri gå i frå deg meir
men slikt står ikkje i mi makt.

Me drikk svart kaffi
og alt er heilag.

Heidi

image

One Comment
  1. Trond Hageberg permalink

    Vakker, vemodig poesi. Kjenner meg godt igjen frå eigen barndom.

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: