Gå til innhald

Tallinn, Estland- reisedag 8/ 13

juli 31, 2015

image Denne byen var det koseleg å vakna til i dag. Me fekk sett ein del i går kveld og forventningane til å oppleva bygatene i dagslys var store. Det var så mange menneske i frokostsalen at me brukte eit bord som stod nesten ute i resepsjonen. Ein bestefar byssa barnebarnet ved å kjøra barnevogna fram og tilbake på golvet medan han nynna høgt. Det varvakkert å vera vitne til. Ute regna det, men det la ingen stor dempar på byvandringa. Det var så mykje å sjå og sansa på alle måtar. image Dette biletet er teke rett utanfor hotellet vårt. image Rett nedanfor der me bur er det av alle ting eit marsipanmuseum. Det er og ein butikk der med eit rikt utval av figurar laga i marsipan som ein kan kjøpa med seg. Eg lurer forresten på kven som kjøper ei stor korg med marsipanroser for femti euro… På vår veg ned gata vår til torget passerte me og diverse galleriet, så det tok litt tid å koma seg dit. image image På dagtid var torget fullt av boder, og mykje av det dei selde var handarbeid, sydd strikka, tova eller skore ut i tre. image Og denne litt melankolske mannen sat på gata og spelte balalaika, akkurat her spelar han den songen frå Dr. Zhivago som på norsk heiter «En gang et sted…» image Me gjekk inn i den evangeliske kyrkja som var open, men då me kom inn viste det seg at det akkurat då var begravelse der inne. Presten sa akkurat nokre ord og så song dei » Så ta da mine hender» på estisk. Det virka faktisk som om det var andre turistar der inne og, men alt var veldig roleg og høgtideleg. Det kjendest likevel ikkje greitt å vera tilskoderar til ei privat sørgehøgtid, så me gjekk ut igjen. Me får heller gå tilbake seinare. image Noko som gjorde stort inntrykk i dag, var eit besøk på okkupasjonsmuseet. Ved inngangen og inne i museet var det skulpturar i form av koffertar laga i betong. Eit sterkt og talande bilete. Det slo meg der inne kor forskåna me har vore i vårt hjørne av verda. Eg visste at dei baltiske landa hadde ein ganske trist historie, men dette var mykje verre enn eg visste om. Dette er ein historie me har høyrt lite om på skulen. Under den siste okkupasjonen frå Sovjetunionen si side vart mange estlendarar rett og slett deporterte til Sibir og til andre stadar. Russarar vart flytta til Estland for å stabilisera folkemengdene her. Like før andre verdskrigen kom esterane i ei forferdeleg klemme mellom Hitler sitt Tyskland og Stalin sin Sovjetunion. Det slo meg kor lite eit menneske er sett i forhold til dei store systema me er ein del av, og kor mykje urett og maktmisbruk mange menneske blir utsette for. Først i 1991 vart Estland fritt igjen.  På TV- skjermar vart det vist veldig fine dokumentatar om Estland under ulike epoker det siste hundreåret. Det var eit flott museum. Eg skulle gjerne brukt ein heil dag der for å få med heile historien. image I kjellaren på museet var det ei samling med gigantiske skulpturar av russiske statsleiarar som stod plasserte rundt i byane. Dei vart rivne ned då Sovjetunionen løyste seg opp. Dette er Kalinin. Kva som skjedde med høgrehanda hans veit eg ikkje. Det var merkeleg å sjå på desse skulpturane. Utan at det var direkte tilsikta, så føltest det nesten som å vera i eit skrekk- kabinett… Heldigvis finst det koselegare skulpturar i dagens Tallinn… image Desse passar godt ein regnversdag sist i juli. image Og desse tener som gatestengsel i staden for ein bom. Er dei ikkje fine. image Heidi

From → Uncategorized

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: