Skip to content

Når mørket legg seg stort og stilt

november 30, 2015

image

Når mørket legg seg stort og stilt kring landet der me bur
og pakkar seg kring alle oss som tvilar og som trur.
kring dei som slit med sorg og angst,
kring alle dei som går og frys,
me kviskrar, Herre, ver oss nær,
og stille tenner me eit lys.

Eg fekk lyst til å ha med første verset i adventsalmen eg skreiv for ganske mange år sidan i år og. Eg fekk han opp som ei helding frå fortida på facebook. Der kunne eg og lesa at eg låg eit steg framfor meg sjølv for eit år sidan. Då skreiv eg at eg endeleg var ferdig med manus til tiandeklasseforestillinga. Det er akkurat det eg sit og jobbar med nå i dag på skrivedagen min. Det er kjekt, men samtidig hardt arbeid, spesielt når tidsfristane begynner å pusta ein i nakken. Det er gnske intenst å sitja ein heil dag og jobba med ein litterær tekst så eg får ta meg litt pausar innimellom. I kveld skal eg på julekonsert, og i føremiddag har eg hatt koseleg besøk av Anne Kristine, så heilt isolert i det litterære er eg nå ikkje.

I morgon er det desember alt. I desember har eg som eit slags sært prosjekt i ganske mange år hatt det for meg at eg skal skriva blogg kvar einaste dag. Det er eit slags bejov for å dokumentera og lagra levd liv, trur eg. Om eg går for det i år og? Ja, eg gjer vel det… Eg har fått unna ein del store prosjekt og plukk ned ein del ballar, eg trur faktisk at i år blir desember rolegare enn november. Den siste store ballen hent eg ned frå lufta då eg haldt tale på julemessefesten. Det heile begynte med noko eg kunne le av eller bli djupt fortvila over. Før eg skulle i elden, tenkte eg at nå fekk eg ta ein overblikk over meg sjølv og sjekka at såg det som på godt jærsk heiter «nogonlonne sjebelige» ut. Ein gong oppdaga eg, etter eit større forteljaroppdrag i ei kyrkje, at eg hadde hatt jakken på vranga medan eg fortalde.

Denne gongen oppdaga eg, heldigvis i tide, at strømpebuksa låg i folder rundt ankelen. Eg drog til med stor kraft og den tynne ullstrømpebuksa revna i eit gedigent hol på den eine leggen. Det var heilt utelukka å få tid til å gjera noko med det før eg skulle utpå. Eg hadde avtalt å bruka mygg slik at eg kunne stå framme ved kortrappa og snakka. Folk kom vel til å bli så fokuserte på holet at dei ikkje fekk med seg eit ord. Eg fekk heller prøva å bruka det konstruktivt… Eg innleia talen med » Salige er dei som kan le av seg sjølv, for dei har alltid noko å le av…»

Det er godt at mitt hovudprosjekt ikkje er å vera ein av dei som bestemor med stor respekt gav skussmålet: «U æ så kontante alltid.» Det kjem nok aldri nokon til å seia om meg, og det er i grunnen heilt i orden… Eg lurer på om Erna Solberg og dronning Sonja alltid har ei ekstra strømpebukse i veska når dei skal ut og halda tale?

Heidi

 

From → advent

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

w

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: