Skip to content

Luke 1 Nokre gonger…

desember 1, 2015

image

Nokre gonger skjer det litt rare ting. Akkurat i dag tenkjer eg på den heilt overstrøymande responsen eg har fått på den nye julesalmen min. Eg trur forklaringa rett og slett må vera at eg set ord på tankar som mange fleire enn meg går og ber på akkurat nå. Kontrastane blir så store  og me kjenner oss små i ein stor, eventuelt liten verden. Mange har til og med delt teksten. Nokre gonger kjennest det å skriva som å berøra noko heilag. Eg er sikker på at dei som skriv sjølv, dei som lagar biletkunst eller er musikarar forstår kva eg meinar.

I ettermiddag tok eg meg i å lesa ein av delingane, og tenkja at her er det noko som ikkje stemmer… Det manglar eit halvt vers… Sjølvsagt har eg meg sjølv å takka, det viser seg at eg har mista eit halvt vers då eg limte teksten inn på bloggen min for to dagar sidan… Rotekoppen i meg stikk hovudet fram gong på gong, til og med her på bloggen…

Eg syntest nesten at eg måtte få tak i mitt eige rot, så nå har eg både retta det på bloggen og lagt den fullstendige teksten ut på facebook. Nå er det sagt. Eg trur ikkje der blir så lenge til eg kan dela melodien med dokke heller. Det gler eg meg til, for han er veldig fin. I går var eg på konsert på Varhaug og høyrde på Hilde, systera Marianne og Solveig Leithaug. For nokre fantastiske songarar alle tre. Eg reiste heim med to Solveig Leithau- plater, for eg vart heilt betatt både av songane og tekstane hennar. Ho har lenge vore busett i USA med familien sin, og er bare på ein liten turne i Norge. Det var første gongen eg høyrde henne synga live.

Akkurat nå er gangen vår full av bøker. Det er ganske kjekt å leika forlag. Me fann ut at me måtte bestilla fleire eksemplar av boka vår, og i tillegg  så gjer Leif ut fagbøker i eit tempo som imponerer og forundrar meg. Både eg og Ingrid har lyst til å gje ut biletbøker, men dei er veldig dyre å produsera på eige forlag. Me deltok i ein biletbokkonkurranse begge to for halvanna år sidan, då slo ho mora si og gjekk nesten heilt til topps. Eg håpar ho får sjansen til å gjera meir av det, for ho er veldig flink.

For oss er jo dette bare ein hobby på toppen av vanleg jobb, og med mange kreative idear og gjeremål så blir det ofte litt vanskeleg å få dagane til å bli lange nok. Likevel er eg utruleg takknemleg for å få oppleva å ha så mykje skaparglede og å få oppleva at livet er overfylt med kjekke gjeremål.

I dag har eg og gjort noko kjekt. Saman med fire gode venner reiste me til Sandnes rett etter jobb. Først åt me middag saman og så var me på kino og såg ein cubansk film som eg trur heitte «Himmel over Havanna». Det var ein fin, men trist film om ein eingong veldig entusiastisk og kreativ ungdomsgjeng som nå var i femtiåra. Dei var nå i femtiåra og hadde reunion på ein takterrasse i Havanna. Det viste seg at verken livet eller regimet hadde fare fint med dei. Eg håpar me forstår kor heldige me er som har fått veksa opp og leva i Norge. Eg håpar og at me skjønar at norsk statsborgarskap ikkje er noko me på mirakuløst vis har gjort oss fortente til. Me trakk bare rett og slett vinnarloddet i fødselslotteriet… For meg er akkurat det ein viktig tanke å hald fast på i desse dagar.

Heidi

From → Uncategorized

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: