Skip to content

Fjerde sundagen i advent

desember 20, 2015

image

Dagen begynte i kyrkja der eg starta tidleg med å gjera klar til å «spela teater» med barn og vaksne på jungelgjengen (sundagsskulen). Oppe i kyrkjesalen foregjekk det øving på musikalske innslag, og det var så fredeleg der inne i ei julepynta kyrkje.

image

Langs dei kvite langveggene var det tett i tett med fargerike barneteikningar, og det hang store hjarte frå taket.

image

Betlehemsstallen stod klar framme i koret.

image

Og løva gjorde seg klar til dagens kyrkjebesøk. Denne sundagen kjende eg på at eg er eit heldig menneske som har ei kyrkje å høyra heime i.

image

Etter at me hadde rydda etter ungane i kyrkja skunda eg meg snarvegen ned til kyrkja der Leif hadde opna boda og teke dei første tre kvartera av boksalsoppdraget vårt. Det var kjekt å få vera med på å støtta Idas hjelpefond med prosent av salet. Dette er eit veldig positivt tiltak i lokalmiljøet. Mange støtter opp for å vera med å hjelpa fattige barn i Guatemala. Her fekk eg kjøpte dei nestensiste julegavane og varme gode heimestrikka sokkar som eg allereie har på beina. Julegjestene mine kan gleda seg til rabarbrasaft og varm rabarbragløgg frå Köhlerpaviljongen.  I tillegg til salgsbodene på julemarknaden var det kafe med masse god mat og underhaldning med song og musikk.

Det var ein freda plett for alle som ville noko anna enn å dra på julehandel i sundagsopne kjøpesenter. Eg var litt spent på om eg ville selgja noko sidan så mange har handla hos meg op på Vivo dei siste vekene, men salet gjekk over all forventning. Eg måtte til og med ringa og få Leif til å koma med fleire bøker. Det er faktisk veldig koseleg å sitja på den typen stand. Mange stoppar opp for å slå av ein prat, og det er kjekt å sitja der og kikka på alt som skjer.

image

Det var og kjempekoseleg å koma heim i stova til ein pianospelande Halvard. Det går ikkje fram av biletet at det rullar ein fotballkamp på den minste skjermen. Det er ein stor glede å ha fire vaksne barn. Dei har nok noko likt med seg, men er mest av alt veldig ulike. Eg klarer ikkje å la vera å lura på korleis dei barna me aldri har fått ville ha vore. Eg skulle gjerne hatt fire til, men heldigvis er det mange barn som treng vaksne som ikkje er foreldra deira og. Eg er veldig priviligert som får jobba med barn. Barn er det beste eg veit.

Som det framgår av innlegget så er eg ei dame som verkeleg har nytt å ha helg. Det er nesten litt vemodig at nå snur sola, for alt går så fort. Sidan eg sikkert er sånn omtrent det einaste mennesket som får meg til å tenkja slike tankar som i setningen over, så må eg kanskje finna fram malurten for ikkje å virka krampepositiv.

Her i huset skjer det uventa små ulykker når det ikkje passar så godt. I dagane rett før bryllaupet i juli gjekk først steikeomnen i stykker, så mixmasteren midt i baking av bryllaupskake og medan eg stod og pynta marsipankake kvelden før, så vart eg plutseleg blaut på beina, då var det full lekkasje i oppvaskmaskinen. Aldri har vel ein «handymann- utfordring» blitt fiksa så fort her i huset. Ny oppvaskmaskin var på plass i løpet av få timar. Nå er me utan komfyr etter eit knuseuhell fredag kveld. Me trudde me i rekordfart hadde fått kjøpt nytt deksel, men det viser seg å vera nokre småting som gjer at det ikkje fungerer fordi dei har forandra bittelitt på modellen. Det passar dårleg å vera utan komfyr rett før jul, men eg trur framleis at det kan la seg ordna. Viss ikkje så får me prøvd oss i evna til å vera løysningsorienterte…

Kvar sundagskveld i det siste har eg site klistra til fjernsynet og sett på den tyske serien «Deutschland» frå den kalde krigen. Eg sit med ein klump i magen, og sjølv med fasit i hand så er det ubehageleg å sjå på. Eg hugsar kor mykje me snakka om faren for atomkrig på slutten av syttitalet. Kanskje me forstår kor sårbar og kostbar jorda vår er. Ei av mine viktigste bøner til Gud er at menneska må klara å ta kloke og gode val som gjer at jorda og menneska blir ivaretekne og at me må klara å få til ei meir rettferdig verd sjølv om det betyr justeringar i vår eigen levemåte og våre eigen levestandard.

Eg kjenner at eg er full av beundring for kva Astrid Lindgren klarte å formidla med boka om Ronja Røverdotter som plent nekta å ta opp arven ho var fødd inn i då det gjekk opp for henne kva det ville seia å vera røvar.
Eg er ikkje sikker på at det er sant at me utan motforestillingar har lov til å tru at me har rett til å vera dei rikaste i verda og la resten av menneska segla sin eigen sjø… Men det er ein annan historie og starten på ein stor diskusjon som eg ikkje vil ta her og nå.

God solsnu i morgon og velsigna førjul.

Heidi

 

 

 

From → Uncategorized

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: