Gå til innhald

Sommar på Jæren

mai 30, 2018

A7660A3A-7390-4AF4-A00E-D34F7C6935F2

Me hadde vald den finast tenkjelege dagen å dra på tur med elevane våre. Etter eit intensivt sykkelkurs på sykkelgarden på måndag, fann me ut at dei var klare for ein liten langtur til Wiighola og stranda nedfor der.

Me samla dei i to puljer, stilde dei opp på lange rekkjer og formante om ansvarleg sykling. Mesteparten av vegen er det sykkelsti, men med så mange syklistar på ein gong er det og ei utfordring. Så sykla me på rekkje og rad gjennom sommaren. Jærlandskapet var allereie fullt av markblomar, nokre stadar hadde dei slått åkrane allereie. Det lukta fjos og gras og nyutsprungne tre. Eg tenkte at det kan ikkje vera mange stadar på jorda det er vakrare enn her, og når sommaren til og med kjem innom og gir seg til hos oss i mai månad, så er det nesten som ein ikkje kan vera innomhus.

Me lurde litt på om turen ville vera lang for dei, men dei aller fleste klarte det kjempefint og meinte dei kunne ha sykla lenger om det trengdest. Det var lite syt å høyra.

 

Etter ein pause i Wiighola sykla me ned til stranda. Det var lagt opp til at dei kunne bada, og dei aller fleste hadde med badetøy. Under streng overvaking fekk dei bada i puljer og dei tre mannlege kollegene mine var tøffe nok til å gå uti alle som ein. Vatnet kjendest iskaldt med det same eg vassa uti, men etter ei stund fann eg ut at med tretti varmegrader i lufta, så kunne det i grunnen ha frista litt med eit bad. Eg trur det er kjempebra for ungane å vera saman med lærarane sine og gjera noko heilt anna enn vanleg skule av og til. Det er då me har sjansen til å bli kjende utan å vera i klasseromsrammer heile tida.

Om nokon skulle synast dette høyrdest i overkant sukkersøtt og rosenraudt ut, så kan eg jo ta med at sjølvsagt skjedde dei vanlege tinga og litt til. Me hadde punktert sykkelslange, kjettingar som hoppa av for eit godt ord, pedalar som ikkje haldt seg på plass og store skrubbsår på kne. Nokre fekk kleda sine vaska over av ein brottsjø mens dei bada og nokre kom heim skada. Eg håpar likevel at alle saman fekk kjenna gleda over å vera på sykkeltur. Eg veit at nokre barn engstar seg for slike turar, og for oss vaksne er det ei stor utfordring å få det til å bli kjekt for alle slik at dei blir tettare knytta til oss og klassekameratane og slik at dei får gode erfaringar med å vera ute i naturen på sykkel eller til fots.

Det eine me ikkje får lov til å klaga på i dag er veret. I mitt skuleliv frå eg begynte på skulen som sju-åring og fram til nå kan eg aldri hugsa så fint ver på ei skuletur. Du all verda for eit landskap og for ein natur me bur i.

Heidi

 

 

 

From → Uncategorized

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: