Gå til innhald
juli 3, 2012

Første dag i New York

Ein merkeleg bieffekt av å skifta tidssonar austover, er å plutseleg bli eit morgonmenneske. Då me var i USA  første gongen for fem år sidan, rakk me å vera morgonfuglar i i alle fall tre veker før me begynte å aklikmatisera oss. Eg forstod ikkje begrepet jetlag før me var heime att og oppdaga at det plutseleg var umogleg å sovna før langt ut på morgonen. I går kveld var det heilt uproblematisk å avrunda dagen med å gå ut og kjøpa pizza sjølv om klokka var halv fire om natta heime.

I dag morges vakna me pigge og klare for ein ny dag klokka fem, men fann ut at me måtte vel drøya til halv seks før me stod opp. Klokka kvart på sju var Halvard klar for ein ekspedisjon ut i verda for å finna ein stad å handla frokost til oss. Eg måtte liksom kjenna etter korleis det er å vakna og ta forspranget på dagen som kjem. Det var ganske fint i grunnen. Me bur i New Jersey i ei leiligheit slik me gjorde for to år sidan, med to soverom og stort bad og stove med kjøkken. Strøket me bur i er veldig latinamerikansk, og butikken der me  kjøpte matvarer er cubansk, det blir snakka spansk overalt i nabolaget, og skilta er like ofte på spansk som på amerikansk.

Etter to stasjonar med T-banen stod me på det som heitte «Ground Zero» sist me var her. Det viste seg at sidan sist hadde stasjonen fått tilbake namnet World trade senter, og tvillingtårna var under bygging. Dei kjem til å bli svimlande høge. Eg tar av meg hatten for dei som står på stillas der oppe. I byen var det dirrande varmt, og i tillegg kokte det av folk frå alle slags strøk og miljø. Lettkledde jenter på svimlande høge sko, afrikanskutsjåande hip-hop-arar, pyntelege damer i Diordrakter og pumps, damer i niqab med bare auga mot verda og ortodokse jødar med hattar og mørke ullfrakkar i sikkert bortimot førti varmegrader.

Halvard hadde noko han gjerne ville sjekka opp i up-town så me tok t-banen til fifth avenue som jo er eit fasjonabelt shoppestrøk, heilt annleis frå der me bur. Me trudde i utgangspunktet ikkje det var staden for sånne som oss å gjera innkjøp, men jammen fant me ikkje eit og anna som var langt billigare enn heime. Eg vurderte å kjøpa lilla sko med oransje striper, men besinna meg og kjøpte eit par beige i staden. Eg er nemleg på jakt etter sko som er lette å gå til utan å få for mykje gnagsår i utgåingsfasen og den typen tøysko trur eg det skal gå greitt med.

Sunniva ville gjerne sjå Greenwich Village, som ho hadde fått anbefalt av ein kamerat, medan Halvard tok til å bli mett av bylivet, så han tok banen heim att. Greenwich Village var verkeleg ein veldig koseleg bydel. Sunniva blei totalt betatt av ein veldig trong og rotete secondhand platebutikk og kom ut derifrå etter ein drøy halvtime med bærepose i handa og stjerner i auga. Av alle ting fann me ein svensk butikk der to søte jenter selde svensk godis og norsk melkesjokolade i tillegg til andre skandinaviske varer. Så fann me oss ein veldig koseleg liten restaurant der me åt salat til lunsj. I kafeen kunne ein lesa blad og bøker medan ein åt, og låna seg eit brettspel til kaffien. Etterpå var han som er kjærasten min og faren til Sunniva og mett av bylivet, men jentene hadde framleis mange krefter att. Me bestemte oss for å gå ned til Hudson River der det var nydeleg utsikt til både Manhattan skyline og New Jersey. Langs elva var det ein slags park der folk kunne spela tennis eller vollyball, sola seg i graset, la hundane springa fritt på avsperra friområde, eller jogga og sykla. Me gjekk langs elva til World Trade senter, og Sunniva fotograferte flittig. Det er synd at eg ikkje får til å leggja ut bilete her, for eg har tru på at mange av dei vart veldig fine.

Og visst fann me vegen heim att, sjølv om eg var litt skeptisk. Sunniva har heldigvis ikkje arva mine «totalt- utan-geografisk- orienteringsevne- gener». Ho loste oss trygt fram og forklarte meg kva me såg og kor ting var. Då me kom ut av T-banestasjonen, stod me plutseleg midt i ein marknad, som eg trur må vera det dei kallar «Farmers market» i brosjyren om New Jersey. Der kunne ein kjøpa all slags grønsakar og litt av kvart anna av heimelaga ting. Me rakk og innom ein spennande vintagebutikk der du kunne få kjøpt deg badedrakt frå femtitalet, gamle ballkjolar i silke, handvesker i metall eller gamle utgåver av Rayban- solbriller, alt til ein viss pris, sjølvsagt.

Nå er klokka ni om kvelden lokal tid, og mørket pakkar seg allereie rundt gatene her. Det store som hende oss nå i kveld er at ein person frå utleigefirmaet kom og fiksa både TV-en og internett som ikkje har fungert før nå. Det hjelper sjølvsagt på planen min om å skriva reiseblogg, så nå er eg i gang… «Ungane» har vore på supermarknaden og handla meir mat, så nå står det ein halvfabrikata pizza i omnen og luktar kjempegodt. Heime er klokka tre om natta les eg øverst på tastaturet på den berbare, så dei fleste av dykk som kan tenkjast  å lesa dette er vel i djup svevn allereie. Sov godt. Her skal me drøya kvelden i alle fall ein time eller to.

Heidi

3 kommentarar
juli 3, 2012

Å halda eit fly oppe med tankekraft

På fly har eg det omtrent som eg innbillar meg at ville dyr opplever verda. Eg er i full beredskap, med alle sansar skjerpa, slik at alle lydar, alle lukter, alle synsinntrykk blir forsterka og overtydelege. «Kva var den lyden…?» «Luktar det litt svidd her…?» Kva i all verda var den lyden?… » Ser ikkje flyvertinna ut som om ho er uroleg og prøver å skjula det…?» «Kan han mannen der tenkjast å vera terrorist…?» «Kva slags lyd var det då?…» «Korfor kjem den stuerten springande gjennom flyet viss det ikkje er noko heilt ekstra…?» «Korfor slo dei på høgtalaranlegget nå, og så ombestemte dei seg og sa ingenting?…» «Kva hjelper det med sklie ut i vatnet frå naudutgangen, og fløyte på redningsvesten viss me må naudlanda midt i Atlanterhavet?» «Går det an å naudlanda eit så stort fly som dette midt ute på Atlanterhavet?»

Men visst er eg ytre sett blitt ganske flink. Eg trur til og med at eg ser ganske roleg og fatta ut. Eg et flymaten min, og takkar ja til ein kopp kaffi. Eg strekkjer beina ut i den lille opninga ved sida av bagen min under setet framfor meg og beveger føtene litt slik eg har sett ein bør gjera for ikkje å få blodpropp. Eg studerer den ortodokse jøden med den store svarte ullfrakken og med frynser på vesten. Han legg frakken i bagasjeboksen, tek av den store flotte hatten, og legg han inn i hylla saman med frakken. Etter ein time kjem han og hentar hatten, etter ein ny time legg han han tilbake i bagasjehylla. Han har lagt dei lange korketrekkjarkrøllene bak øyrene. Er det eigentleg lov å gå med krøllene bak øyrene, mon tru? Saman med han er ein liten gut på 7-8 år, han og har kalott på hovudet og fine korketrekkjarkrøllar. Er han på reis med bestefar? Eller kanskje bestefar rett og slett bare er ein gammal pappa? Kor gammal er mannen eigentleg? Kanskje han bare er på min alder? Tanken får meg til å grøssa litt, fordi eg framleis instinktivt trur at alle som har runda femti er mykje eldre enn meg.

Eg ser på film. «The iron lady» med Meryl Streep. Meryl Streep er heilt fantastisk i rollen som Margareth Thatcher. Ho går inn i karakterane sine frå innsida, og blir truverdig same kven ho speler. FIlmen er fin. Eg utviklar ein sympati med den aldrande Thatcher som i ein litt forvirra tilstand av tiltakande demens ser tilbake på livet sitt, ein sympati eg aldri følte for den ekte dama medan ho var statsminister. Samtidig som eg ser film, sit eg i denne høge graden av alarmberedskap, og tek inn alle sanseinntrykk som kan fortelja meg om det er fare på ferde.

Eg les ei bok av «Vigdis Hjort» om ei einsleg norsk dame som får seg kjærast under eit besøk på Cuba. Boka er fin, og historien fengar, men samtidig har eg denne kjensla av å sitja i heilspenn. Eg ber Gud beskytta oss og Jesus om å halda flyet oppe, eg pustar roleg og tenkjer positive tankar så godt eg kan. Den eine positive tanken er at dette treng eg faktisk aldri meir å gjera viss eg ikkje vil. Eg må jo heim att, og tida i USA skal eg verkeleg nyta, men etterpå… Då kan det bli togferiar i Norge resten av livet, eller interrail til Roma og Provence. Tanken er litt beroligande. Eg ser kvart tiande minutt på skjermen som fortel oss kor langt det er att. Me reiser med dagen og lyset. Heime er det i ferd med å bli natt, men her er det full dag. Døgnet blir langt når ein reiser på denne måten. Sunniva somnar på høgre skuldera mi og kjærasten min på den venstre. Eg bretter skuldrene inn så godt eg kan, for særleg stor plass har ein ikkje på touristclass på Virgin Air, sjølv om turen er crossatlantic. Hadde det vore englar her, skulle dei sanneleg fått bretta inn vengene.

Når flyet landar, kjennest det som om eg har sprunge maraton, utan at eg nokon gong reknar med at eg får vita korleis det kjennest å ha sprunge maraton. Ei kraftanstrenging er det i alle fall å bruka ni timar av ein dag til å halda eit fly oppe med rein tankekraft… Eg lurer på om det er slik enkelte barn har det kvar einaste dag, at dei er i heilspenn og full kriseberedskap. Eg tenkjer at eg får prøva å hugsa korleis det kjennest.

Flyet har landa, og eg har fått livet i gave. Kva gjer det då om ein må stå i den eine køen etter den andre for å bli sluppen inn i USA. Eg legg lydig att fingeravtrykka mine; «The four fingers of your right hand, -the thumb, the four fingers of your left hand,- the thumb» Eg tek av brillene og blir fotografert, sannsynlegvis med det same fårete smilet som ein benåda fange ville ha hatt på benådningsfotoet dersom det finst noko som heiter akkurat det. Denne gongen slepp eg å fylla ut eit skjema om at eg ikkje er «mentally ill» og at eg ikkje har vore medlem av ein terroraksjon eller har planlagd terroraksjonar medan eg er i landet.  Eg lurer på kor mange ,som kryssar av i ruta på at dei har planlagd akkurat det.

Me kjem ut i ventehallen og inne på toalettet ser eg at eg er i USA, det finst store skilt om «slippery floor», og «caution». Det er sikkert for å utelukka at nokon skal saksøkja toalettinnehavaren fordi dei ikkje vart advarte mot faren for å skli på golvet.

EIn mann kjem trillande med bagasjetralla si. Oppå kofferten sit det ei lite jente på fire-fem år. «I am so proud of you», seier faren. «You are such a good girl! So proud of you.» Det er ganske rørande og som klippa ut av ein amerikansk film. Jo då, me er vel framme. Me går ut for å venta på bilen som skal henta oss. Ute er det heitebølge, trettiseks varmegrader, lett bris og oransje solnedgang.

Heidi

4 kommentarar
juni 30, 2012

Nokre av oss

er ikkje spesielt glade i å fly. I morgon skal store deler av dagen tilbringast oppe i lufta, og det kjennest absolutt ikkje som mitt rette element. Eg spør meg sjølv korfor i all verda eg utset meg for flyturar, og svaret til meg sjølv er at det gjer eg bare når eg må. Så sant det med rimeleg grad av fornuft kan la seg gjera å koma til eit mål til fots, på sykkel med buss eller tog, så gjer eg det på den måten. Eller i bil så lenge nokon andre enn meg sit bak rattet, det må eg innrømma…

Men nokre stader i verda må ein transportera seg via lufta for å kunna koma til. Og i morgon dreg me til USA medan firbeinte og ungdomar passar huset heime. Me vil gjerne ta med oss Halvard og Sunniva til New York, og me vil gjerne på biltur for to i USA. Og eg har bestemt meg for at det er prisen verd å vera i lufta nokre timar for å oppnå det. Det skal då vera sunt å utfordra seg sjølv. Kva eg er redd for? Å detta ned, så klart. Eg høyrer ikkje til dei som får kick av å utfordra det farlege. Så veit eg jo at statistisk sett er det relativt trygt, at fly lettar og landar i hopetal kvar einaste dag, og at det er få ulykker. Eg er ikkje redd når dei eg er glad i er i fly, bare når eg er der sjølv. Det er ikkje logisk.

Og visst har eg høyrt vitsen om at ein i alle fall veit at ein kjem ned att… Takk eg har høyrt han før, og eg synest ikkje han er morsom… Så eg pakkar og puslar og ryddar og set pris på livet mitt. Viss alt går som det sikkert går, så vil eg føla at eg får livet i gave att om ca eit døgn. Det er ein ganske fin følelse,- eg har hatt han før…

Og så godt eg kan lener eg meg mot den store tilliten som eg trur meg å vera ein del av. Eg lukkar auga og pustar inn og ut så roleg som eg klarer.

Og så ligg verda open med eventyra på rad og rekkje… Akkurat som dei i grunnen gjer det her heime og…

Heidi

2 kommentarar
juni 30, 2012

Flytting av element på eit skrivebord

Ein gong lærte eg at rydding var å systematisera element til ein slags orden. Merkeleg nok, så gjekk det eit lys opp for meg, og eg lærte noko om rydding. Eg meiner, det er jo så elementært at alle menneske intuitivt burde vita det, men eg hadde faktisk aldri tenkt på at rydding var å setja element i eit slags mønster. Det seier truleg mest om meg sjølv. Så nå sit eg her og har eit djupdykk i elementa på eit skrivebord, i dette tilfellet mitt.

I beste fall klarer eg å laga eit slags  system i det eg finn der. Ein del av det eg finn får meg til å nikka gjenkjennande. Sjå det ja, der er det manuset, og den salmen der ja, den hadde eg jammen nesten gløymt at eg har skrive. I tillegg er det gamle fotografi der, og barneteikningar frå dei eldste barna. «Far går naken i hagen,» teikna av Odd Christian seks år gammal og «Mamma med baby i magen,» teikna av Ingrid tre og eit halvt år gammal. Det er og ei teikning av «Ingrid med mange og lange fingrar,» teikna av Ingrid fem år gammal. Ingrid har eit stort og sjølvbevisst smil og sprikar med fingrane, medan det står ei bittelita mor bak henne…

Der er innbetalinga for støttemedlemskap i Amnesty, den må eg sjå å få betalt. Andre får det til å grøssa litt nedover ryggen min, kreftregisteret som minner om at det er gått fire år og eit påminningsbrev sidan sist eg tok den obligatoriske kreftprøva av livmorhalsen. Jadå, jadå, eg skal bare… I slutten av brevet opplyser dei vennleg om moglegheita for å melda seg ut av det obligatoriske systemet alle er fødde inn i slik at eg ikkje vil motta fleire slike brev om eg ynskjer å melda meg ut av kreftregisteret. Neidå, neidå, slikt gjer ein sjølvsagt ikkje, eg skal nok koma, eg skal bare… Så snufsar eg litt over eit brev eg fekk eingong og vurderer å kasta eit biltete frå ein personaltur i Danmark, men sentimentaliteten sigrar og eg legg det inn i dokumentordnaren att, sjølv om det altså var eit lite flatterande bilete av meg sjølv…

I går kveld var eg saman med dei gode venninnene mine frå grunnskulen. Me var fire jenter som hang saman alltid, og framleis møtest me med jamne mellomrom. Det er så fint. Me kjørde til Sirdal i sol og kjørte heim att utpå natta i regn og skodde. Sunniva venta på meg der eg hoppa ut av bilen til Karin fordi det var der dei andre ikkje skulle vidare. Heime venta kjærasten min meir og meir engsteleg fordi me var mykje seinare heim enn eg hadde trudd. Eg kunne ha ringt, men trudde han sov. Unnskyld, Leif, eg veit det er fælt å engsta seg, men me var i live og i god behald både eg og den nybakte sjåføren, og klokka vart nesten tre før me var i seng. Eg sa til dei andre at eg skulle rydda arbeidsromet mitt i dag, og at det truleg kom til å ta nesten ein halv dag. Dei meinte at det kom til å ta minste ein heil dag, og eg er redd dei har rett. Eg er i ferd med å innsjå at eg ikkje blir ferdig i dag, for i morgon tek eg med meg flyskrekken min og reiser til New York, og ikkje er eg ferdig med pakking og alt ein burde bli ferdig med. Men litt meir rydding skal det bli, og eigentleg, minn meg på dette ein gong det trengst; det er ikkje så ille å rydda, det bare dukkar opp så mange minne, så det tek så frykteleg lang tid. Og visst får eg unna litt. To store papirkorger er fulle av papir. Og skulle eg angra, så ligg det framleis mykje att både på skrivebordet og harddisken. Og på lærarvis har eg bytta ut innmaten i utdanningforbundets almanakk, og flytta inn alle avtalane eg har for neste skuleår, det fyllest opp så smått, men først er det ein lang og romsleg sommarferie.

Og om skrivebordet mitt blir bunkefritt frå i dag av? Ikkje heilt, trur eg.

Heidi

 

2 kommentarar
juni 29, 2012

My life is just a slow train…

… crawling up a hill.

Eg er heime på mellomlanding med innebygd dugnad i heimen, eg håpar dei andre i familien les teksten og tek hintet… I går kjørte me heim over fjellet. Det er så vakkert med norsk sommarnatur at ein kunne gråta av synet aleine. Det viste seg at Katie Melua sin stemme og song var heilt perfekte lydkulisser. Kombinasjonen norsk fjellandskap og Katie som lydregissør er med dette anbefalt. Dei ni millionane med syklar i Beijing passa perfekt til landskapet over Brokke- Suleskard.

Og my life is just a slow train… crawling up … a … hill… Slik vil eg at sommarlivet mitt skal vera. Sjølv om det i dag hadde vore behov for eit skikkeleg hurtigtog helst med brøyteplog, for å få skufla unna noko av alt det me ikkje nådde i den hektiske avslutninga av eit skuleår.

Eg trøystar meg med at historia vil ha det til at Arne Hestenes eingong fann ein sykkel han hadde gløymt under papirbunkene på kontoret sitt. Det gjer meg godt å tenkja at eg til og med ville ha funne ein trehjulssykkel under mine bunker, heilt sikkert ville eg ha funne trehjulssykkelen, faktisk. Og det er uendeleg mykje kjekkare å skriva om det enn å begynna å rydda. Men til rors Columbus. Kanskje det å få klesvasken ut i vinden akkurat nå, ville vera ein vind-vinn-situasjon? Det er nemleg det som på gammalt godt «kånespråk» heiter «Goe tork!»

Sunniva fekk førarkort i går, og eg vart minst like glad som henne. Eg var frykteleg nervøs på hennar vegne og intenst konsentrert om å senda gode tankar. Etterpå ville ho kjøra, kjøra og kjøra, og vips har eg ein ny ting å bekymra meg over: «Kjør forsiktig, Sunniva, hald auga på vegen, ikkje ta mobilen viss han ringer, ver forsiktig inn i rundkjøringane, ikkje la deg distrahera av passasjerane.»

Eg synest nemleg at gullungen min er i modigste laget i trafikken, samtidig som eg er eit svært dårleg barometer på kva som er sunn bilkjøring fordi eg sjølv er den mest nevrotiske sjåføren eg veit om. Eg tek konsekvensen av at eg er ein nokså ubrukeleg sjåfør, og kjører bare når eg må, det gjer at eg ikkje har gjort dei store framskritta som bilførar sidan eg fekk sertifikat for nøyaktig 30 år sidan. Så visst er det bra at eg ikkje har smitta Sunniva, men å sovna før ho og bilen var trygt heime ein gong i natt var nokså utenkjeleg.

Ein eitparognittiårgammal mann eg kjenner godt fekk meg i går føremiddag til å tenkja på Orfeus og Evrydike. Det er mykje sant i mytene.

Og rydding var det ja, rydding og husvask.

Heidi

2 kommentarar
juni 27, 2012

En velsignet dag

Han kom på sykkel med sykkelhjelm på hovudet og magasinet= Oslo i sykkelveska. Han spurde om nokon av oss likte å lesa = Oslo, og eg repliserte at det likte eg veldig godt, og at eg gjerne ville kjøpa eit av han. Han smilte breidt og blidt  og ynskte meg ein fin dag. Og eg svarte at «Takk det same du og.» Då smilte han endå breiare og sa at eg måtte ha «en velsignet dag også, for det går an å ha en velsignet dag, visste du det?» Eg smilte og sa at eg visste veldig godt at det gjekk an å ha ein velsigna dag. Det var akkurat det eg hadde faktisk, og eg håpa at han og hadde ein velsigna dag. Han sa at «Takk det skulle han ha,» og så sykla han vidare.

Eg har litt vonde bein etter å ha tråkka rundt på sko som det nok passar betre å sitja relativt stille og vera fin i. Nå skal eg ordna middag til middagsgjstene me har bestilt.

Heidi

3 kommentarar
juni 26, 2012

God vakt skal være

I dag har sola skine, og det har vore ein deilig smak av sommar. Rett nok har det vore ei og anna regnbyge innimellom, men det lever me greitt med så lenge temperaturen er god. Dagen vart innleia i vinterhagen med cottagecheese med appelsinbitar og svart kaffi. Så skunda eg meg ned til T-banen for å møta Eva Mari og dra på bytur.

Ein skikkeleg bytur med Eva Mari er eit must for ein kvar sommar. Ho er mi favorittdame å springa rundt i byar med. I dag var den første me møtte ein eldre mann på sykkel, som galant løfta på hatten då han passerte oss. Slikt er til å bli i godt humør av.

Eva Mari har skikkeleg kondis når det gjeld byvandringar, så byturane blir som regel alltid lange. Det er alltid innlagd eit kafébesøk med gode smakar og ho har ein eigen teft når det gjeld å finna fram til spennande stadar og interessante butikkar. I dag har me vore på ein garnbutikk som fekk kreativiteten til å kribla i fingertuppane, men eg klarte å sy meg så pass at eg bare gjekk ut med ein bunt mjukt kvitt ullgarn og ei heklenål i størrelse 3.

Så tråla me ein flott Fretexbutikk på Majorstua etter funn som ein kunne bruka som dei var eller sy om til noko nytt og spennande, og neste stopp var ein smykke- og perlebutikk, der Eva Mari hadde laga seg eit elefantarmband før eg hadde fått sukk for meg, sjølv raska eg med meg glasperler og andre perler for å laga ein heilt personleg Kristuskrans. Etterpå såg eg at dei hadde litt dyrare perler av stein og krystallar i eit låst skap, eg skulle vel kanskje heller vald dei, då hadde armbandet blitt finare… Men eg får prøva meg med desse først så får eg eventuelt ta ein ny tur dit seinare i sommar.

Me måtte passa på å få oss eit skikkeleg kafébesøk før Eva Mari måtte dra på seinvakt, så me snuste oss fram til ein salatbar ho hadde fått anbefalt. Eg trur han heitte Bolivar. Der sat me ute på eit fortausbord saman med andre fullkondisjonerte gjestar, og sidan Eva Mari hadde rukke å kjøpa seg nye solbriller, fekk ho sitja med ansiktet mot sola. Me bestilte ein salat med bakt chevre og kandiserte valnøter, og ein kyllingsalat. Begge deler smakte usedvanleg godt. Det var ganske høge prisar, men utruleg god mat. Etter å ha vore innom ein plass der ein kunne kjøpa fire BH-ar for hundre kroner og to røde leppestifter for vanleg pris, vandra me mot T-banen igjen. Leppestiftene viste seg å vera veldig røde, så kanskje dei blir Sunniva sine. Eg trur ho kler knallrød leppestift betre enn mor si.

 Eva Mari reiste til jobb, og eg bestemte meg for å spasera ned til sentrum. I det eg passerte slottsplassen var det akkurat vaktskifte i garden. Eg meinar å hugsa at eg såg på akkurat det då eg var i Oslo som niåring, og at eg ikkje syntest det var spesielt spennande då. I dag såg eg på dette vesle korreograferte teatersykket med ein viss interesse. Eg prøvde å tolka dei innlagde handlingane, for eksempel av kvar og ein av dei etter tur lot geværpipa peika mot bakken for så å reisa ho opp att. Kommandantane for avtroppande og påtroppande gardistar hadde ein del kommandoar dei ropte synkront og ein del som var bare til deira soldatar. Til slutt snudde dei to kommandantane seg mot einannan og utførde ei lita handlingsrekke med sverd og gevær. Til slutt ropte den eine mot den andre «God vakt!» og den andre svarte «God vakt skal være!» Så då har eg plukka opp eit nytt uttrykk henta rett frå det kongelege norske forsvaret, som bryt med all grammatikk og vanleg daglegtale, men er sånn passe opphøygd og pompøst. Gardistar i full aktivitet virka omtrent på meg som mannskor og skulekorps. Eg blir rørt og får lyst til å le på same tida.

Nederst på Karl Johan møtte eg mann og eldsteson, og så vart det ny byvandring over Grünerløkka til bilen som stod parkert der, så i dag vart det mange steg på meg. Utanfor ein butikk måtte me stansa bilen for å høyra på dagens kjendis i familien. Sunniva sin drosjetur på NRK si rekning, som altså vart drosje for buss for tog og gjekk heilt frå Lysaker til Stavanger. Turen fekk langt meir publisitet enn nokon kunne drøyma om. I går vart ho intervjua av ein journalist, og innan nokre timar var ho og taxituren toppsak på nettavisene til både Stavanger Aftenblad og Aftenposten. I dag smilte ho frå papirutgåvene til begge desse avisene og det som toppa det heile var at ein radiojournalist frå Østlandssendinga ville intervjua henne på direktesend radio om drosjeturen til Bryne. Dette måtte me sjølvsagt få med oss, og me var einige om at ho kom riktig bra i frå radiointervjuet.

Menyen hos svigerforeldra fekk bli ganske enkel i dag. Odd Christian og eg handla inn ostepølser med bacon, kvitlaukspølser og chilipølser. På toppen av handlekorga la me ein pakke heilt vanlege grillpølser i tilfelle dei andre skulle bli i sterkaste laget for nokon.  Saman med ein god salat, rå lauk og sterk sennep vart det eit ganske velsmakande måltid. Eg og kjærasten min avrunda dagen med å drikka kveldste heim hos Einar og Astrid.

God vakt har vore.

Heidi

Kommenter innlegget
juni 25, 2012

Vemodet i ein junidag.

Plutseleg er eg meir enn noko fyld av vemodet i sommardagen. Kanskje fordi eg endeleg har tid til å tenkja, og då tek eg til å undra meg over livet. Livet siler som varm finkorna sand mellom fingrane mine i eit sommarlandskap som er vemodig vakkert. Sjasminen fyllar lufta mellom regnbygene med intense lukter av sommar, og klokkene på dei gule liljene blir mørke og visne mest før dei rekk å springa ut. Eg sit her i vinterhagen til Joffe og Elisabeth og skriv, ein slik perfekt skrivehage skulle eg gjerne hatt heime og.

Eg har bladd meg bakover i mitt eige bloggarkiv og gjenopplevd juni månad dei siste åtte åra. Eg spør meg sjølv korleis desse åtte åra kan ha kome og gått mest utan at eg har merka det. I teorien veit eg jo at åra har vore innhaldsmetta og fine, men kor i all verda har dei blitt av. Bortsett frå at dei ligg på andedrakt då, for det gjer dei jo faktisk… Og snart er det viss bare meg att på andedrakt, tenk om det blir lagt ned ein vakker dag og tekstane mine bare forsvinn. Eg må bli flinkare til å spara.

Vemodet vart ekstra forsterka under middagen hos svigerforeldra mine. Eg har vore i familien i nesten tretti år og har sett dei bli gamle. Svigermor har vore på sjukehus og er ikkje så sprek akkurat nå. Eg og Ingrid laga middag, fiskebollar i kvit saus med pepar og karri, servert med gulrøter og nypoteter. Ingrid laga sausen som vart kvit og glatt og heilt perfekt på smaken. Me snakka om sommaren og livet og om Morten som ikkje er her lenger. Eg kjenner at eg framleis har mange tårer i meg som eg ville ha gråte for Morten, og besteforeldra hans har nok endå fleire.

I føremiddag drakk me kaffi og åt is og vaniljekesam med blåbær, bringebær og jordbær heime hos Henrik og Eva Mari. Me var ein heil flokk rundt bordet. Etterpå sat me under markisa på verandaen der me strikka og prøvde sko medan regnet sildra vennleg ned i hagen. Oscar og Ingrid delte baksetet i Mazdaen då me kjørte der i frå, og eg såg for meg Oscar to år gammal med raudstripete snekkarshorts og Ingrid tre år gammal med blomstrete sommakjole med stor kvit krage. Begge to var snøkvite i det mjuke fjonete sommarhåret. Nå er dei 23 år, og deler ikkje lenger store deler av sommaren, men eg såg at dei gav kvarandre ein god klem då dei gjekk kvar til sitt.

Eg trur ikkje at eg er spesielt sentimental av meg, men kanskje er det akkurat det eg er? Eg skal halda dagane og timane fast så godt eg bare maktar, for det er dei som er sjølve livet.

Heidi

Kommenter innlegget
juni 24, 2012

Melkesuppe, tørrfisk, gulrøter, flatbrød og sprøsteikt flesk

«I dag skal dokke få skikkeleg bondekost,» seier farmor ivrig, og  byd oss inn i kjøkkenet der bordet står ferdig dekka. Far har fått sin naturlege plass på den stolen ved kjøkkenbordet som alltid var farfar sin då farfar framleis levde. Ho ber bort på bordet, melkesuppe med havgregryn som smakar barndom. Eg trur ikkje eg har ete slik suppe på minst tretti år. Tørrfisken smakar salt og glatt av barndom den og. Tørrfisk, som vel eigentleg var klippfisk, var ein av dei vanlegaste kvardagsmiddagane då eg var barn. Eg elska tørrfisk, og gjekk ofte opp i annan etasje hos bestemor og brakk av små salte bitar av uutvanna tørrfisk som smakte intenst av salt og festa seg som lange trådar mellom tennene. Tørrfisken vart ofte servert med gulrøter, poteter, smelta smør og makaroni, men kunne og etast med steikt løk eller steikt flesk. Dagen etter vart restane til plukkfisk, som nærast var potetmos med tørrfiskbitar og som vart servert med smelta smør, masse pepar og knasande flatbrød. Plukkfisk var ein endå betre variant av tørrfisk.

Matvanane har endra seg av mange grunnar. Tørrfisken forsvann ut av livet mitt då eg fekk ein mann som ikkje var van med den slags mat, og barn som bare åt fisk i form av fiskepinnar, fiskebollar eller laks. Derfor er det ei sterk oppleving å sitja ved farmor sitt middagsbord og eta det same som ein pleidde å eta i barndomen med ei lys levande farmor på 95 1/2 år til stades som er oppteken av å fylla raud saft i glasa når dei er tome og å fortelja oss at me må ta meir mat.

Etter maten ville eg hjelpa til med å rydda av bordet og vaska gryter, men eg vart jaga inn i stova for å lesa ein tale ho ville eg skulle uttala meg om medan ho rydda. Etterpå vart det kaffi ved kjøkkenbordet, men først ein lang samtale om livet, kjærleiken og døden. Eg er overraska og takknemlig over at ho framleis kan bu i huset sitt og i seg sjølv, og av at ho framleis har lyst og evne til å sitja i lange samtalar om alt frå politikk til teologi og matoppskrifter.  Eg er veldig glad for at eg framleis har deg farmor. Du held framleis ein bit av barndomen min i hendene dine.

Heidi

2 kommentarar
juni 24, 2012

Eg har forsiktig teke steget over terskelen

til det romet som heiter «Sommar med god tid». Eg sit på ein glasveranda,  i eit stort hus i Bærum. Med andre ord sit eg på ein veranda med glasveggar og glastak, med ei lånt skyggelue på hovudet, som skugger for sola som velsignar meg akkurat nå, etter at regnet verkeleg har hølja ned, og gjort det ekstra koseleg å sitja her inne og kikka ut på ein utruleg frodig sommarhage der plenen forsøksvis får lov å veksa seg til blomstereng. Dette huset er me så heldige å få låna ei vekes tid som første del av sommaren 2012, som truleg blir ein sommar på reis som skikkeleg farande fantar.

Me tenkjer at dette er sommaren det er naturleg å opphalda seg mykje i Bærum fordi svigerforeldra mine ikkje er så spreke akkurat nå, og ungdomane våre kjem til å  pendla litt fram og tilbake mellom Jæren og austlandet dei og.  Midt på sommaren kjem det i tillegg  tre veker i USA, som me reknar med å gjennomføra som planlagd. Først skal me vera ei veke i New York saman med Halvard og Sunniva, så sender me ungdomane heim, leier oss ein bil og kjører sørover for å sjå kva eventyr som måtte opna seg. Og i løpet av så mykje opne sommardagar med så mykje ikkje-planlagd-tid, så har eg ein draum og eit håp om å få skriva kvar einaste dag både her og andre stadar.

Vekene før ferien har som ein skikkeleg kontrast til det som koma skulle, vore stappfulle av program. Då gjer ein som eg lærte då eg hadde den første kjøretimen ein gong for lenge sidan, siktar langt fram og tek ein sving om gongen. Det fungerer utmerka når ein har noko å sjå fram i mot, for då veit eg jo at overforbruket av krefter sansynlegvis kan hentast inn om ikkje alt for lenge, og så opnar dørene seg til dette annleislandet som heiter sommarferie, og som blir ekstra annleis når ein er langt vekke frå alt heime som gjerast burde.

Så eg har gått på tur med førsteklassingar, trøysta dei som ikkje orkar gå lenger, og halde i små hender etter kven som hadde mest bruk for det. Eg har plastra oppskrapte barnekne og sunge sommarsongar med tårer i augene, eg har frekventert sommaravslutningar og skrive rapportar og evalueringar, eg har rydda i ringpermar og kasta ting eg kanskje kjem til å angra på at eg har kasta fordi det var så trongt i hyllene.

Etter siste skuletimen kjørde eg og Ingrid til hagesenteret og planta blomar som eg rakk å få planta i bedet framfor huset før eg pakka kofferten.  På fredagskvelden var me i ein fantastisk triveleg femtiårsdag med sko, blomar, skjerf og konfekt på borda og store båtar seglande ein stad ute i horisonten og bølgeskvulp i øyrene.  Me var seint i seng og tidleg oppe, og saman med Sunniva og Ingrid brukte me mesteparten av gårsdagen i bilen. Sunniva øvekjørde heile vegen, bortsett frå dei aller brattaste fjellovergangane, og me havna i stova hos svigerforeldra mine klokka halv seks om kvelden.

Dagen vart avrunda med fantastisk god rømmegrøt, spekemat, flatbrød og norske jordbær i anledning St.Hans hos Eva Mari. I dag vakna me til første feriedagen utan tettpakka program og nå var det plutseleg tid til skriving. Det kjennest veldig bra, så om alt blir som eg håpar, så er  ein innhaldsrik ferieblogg med innebakte reiseskildringar frå inn- og utland hermed opna… Sunniva har forresten reist allereie. Det var buss for tog mellom Oslo og Drammen, men bussen som skulle til toget kom aldri til Lysakar stasjon, så nå sit ho i ein maxitaxi som skal frakta henne og fem andre heilt til Stavangerområdet. Ganske sjuk organisering. NSB sluttar aldri å overraska…

Heidi

 

Kommenter innlegget
« Eldre innlegg
Nyare innlegg »