kom ikkje med nokon form for ulukke. Tvertimot så har det vore ein fin dag. Eg har vore i litteraturgruppe i kveld. Denne gongen hadde me lese ei bok frå Libya «ingen i verden» av Hisham Matar. Boka er ein oppvekstroman og gav meg, i tillegg til å vera ei fin barneskildring, innblikk i Gadaffi sitt land og regime. Boka er med dette anbefalt.
Eg har rosa peonar i ein vase på bordet, og har fått nye trekk på sofaar og lenestolar, så nå er stova som ny. Den neste veka blir med skarpt blikk framover mot stor feiring neste helg, men først av alt skal eg reisa sørover med toget på skrivetur med skriveelevane mine. Det skal bli fint. Nå må eg koma meg i seng. Det kan ikkje bli ein livsstil med desse alt for korte nettene.
Kirsebærtreet er avblomstra for denne gongen, og temperaturen har sokke til omlag 10 grader, men du verda så grønt og fint det har blitt.
Heidi
Eg er stuptrøytt etter å ha hatt skrivekurs for vaksne og barn heile dagen, men er glad for at det gjekk så bra. I går kveld fekk eg det for meg at eg var litt dårleg førebudd, så det ende med at eg sat oppe og jobba til klokka to. Litt seint når eg måtte opp før seks i dag morges. Eg hadde ikkje trengt dei ekstra timane såg eg i dag, men, men… Førebuingar er ikkje tungt å bera. Det kjennest alltid litt godt når ein har teke ein utfordring og det har gått bra. 🙂 Men nå blir det tidleg kveld. Kjem tilbake seinare.
Heidi
Nå har eg sett på oppvaskmaskinen etter å ha send ein gjeng venninner heim. Me har kost oss med foccaciabrød, nanbrød, salat, laks, spekeskinke, eggerøre, fenalår og jordbær. Skikkeleg sommarmat og skikkeleg føresommar. Tidlegare i dag hadde eg besøk mor som var på bytur med ei venninne. Det var veldig koseleg det og. Innimellom har det blitt ein tur. Dessverre ligg eg litt bak meg sjølv. I morgon skal eg ha skrivekurs for lærarar og elevar på ein skule i nærleiken. Det blir spennande. Eg er ikkje heilt ferdig med opplegget, så det får eg bruka resten av midnattstimane til. Det blir nok bra til slutt.
I dag fekk me ein spennande pakke i posten. Eg oppdaga at det fantest ein stad på nettet der ein kunne bestilla trekk til ikea-møbler. Nå skal dei gode gamle terracottaoransje Ängbysofaane vår og dei to lenestolane få full makeover. Trekka er raudare enn dei me har, så nå får me raud sofa og raude lenestolar. Fargen er varm og går litt mot brunt, så det skal bli bra trur eg. Me har ikkje hatt tid til å prøva trekka endå, men eg går ut frå at dei passar. Det er jo ein genial måte å fornya på. Eg har likt desse møblane veldig godt, men trekka er blitt stygge, skjoldete og oppklorte etter hard og kjærleg bruk frå barn og dyr. Eg gleder meg til å sjå koss det blir. Det kjennest så meiningslaust å kasta ein god sofa,- jo då, putene ber nok litt preg av å ha blitt brukte, det innrømmer eg, bare fordi trekket er blitt slitt. Eg er ikkje så flink med bruk og kast. Spesielt det siste har eg store problem med, noko heimen min ber preg av… Men førebu morgondagen var det viss eg skulle, ja…
Heidi
I føremiddag sat me og kobla teikningar og små tekstar til ei bok om sinne og glede som skriveelevane mine har laga i lag med to av klassane på kunstfag. Det ligg ganske mykje arbeid i det å ferdigstilla ei slik bok, men eg ser at det skal bli kjempefint. Etter at malen til boka var sånn nokonlunde på plass, så hadde eg ein stor jobb med å finna kostyme til dei to forestillingane med teatergruppene våre: «Den store fargeslukaren» og «Frå oldemor si bokhylle.» Arbeidsdagen vart avslutta på Fretex der eg leitte etter knickarsar, bukseselar og skjorter som ser gamle ut. Eg fekk tak i nokre stripete skjorter med kvit krage. Dersom eg klipper av kragen over snippen, kjem det til å sjå ut som skjorter frå 1800- talet. I morgon skal me øva i mange timar, og med begge gruppene, og eg har tilløp til panikk fordi me bør vera i mål nå, og det kjennest ganske langt fram dit.
I dag hadde eg ein gjeng damer her. Me har starta ei slags kreativ gruppe og deler med kvarandre av det me kan. Sist var me hos Hilde og malte, i dag var me her og skreiv. Det var veldig kjekt.
Ein tur i mildt sommarregn vart avslutninga på dagen. Eg har verkeleg fått dreisen på det å gå. Akkurat nå går eg fleire timar kvar dag. Det tek tid og må prioriterast, men eg har bestemt meg for å gjennomføra det i nokre månadar som eit slags eksperiment. Det er i alle fall veldig deilig å vera ute på den måten, eg får verkeleg observert at sommaren inntek naturen både ved vatnet, i skogen og på stranda. Eg prøver å kjenna att fuglane eg ser, og har faktisk vurdert å kjøpa meg ein cd med fuglelyder for å kunna skilja dei ulike songarane i skogen frå einannan. Akkurat det er eg dårleg på. Eg trur eg kjenner att vipe, gauk, kråker, måker, lerker, ender og duer. Alt anna er eg usikker på.
Heidi
I dag har eg fått vera med på konfirmasjonen til Fryd i nydelege omgjevnadar i eit friluftshus oppe i det som er eit skiområde om vinteren. For å koma dit må me kjøra forbi den vesle kyrkja me gifta oss i ein gong for lenge sidan, og bare det i seg sjølv er litt nostalgisk for det er så sjeldan eg kjører der.
Kjenninga av sommarvind frå midnattstider i går viste seg å vera vedvarande, i dag har det vore eit heilt nydeleg forsommarver og nå er viss alt som finst av tre og buskar sprunge ut. Alle dei intense nyansane av grønt gjer det så vakkert ute at ein reint kan få tårer i auga, det vere seg på grunn av allergi eller sentimentalitet.
Eg hadde tilbydd meg å hjelpa til litt i konfirmasjonen i dag. Mor til Fryd er ei venninne av meg som er ganske foretaksom når ho set i gang. Ho hadde laga ein heil buffet sjølv, med ulike former for kylling, kjøttbollar, laks, eggerøre, karbonadar, gryterettar og salatar i tillegg til å baka ulike former for brød. Det tok si tid når ulike rettar skulle lagast og varmast opp og me ikkje fann heilt ut av komfyr og steikeomn. Men dagen var av det mest innbydande slaget til å sitja ute og venta i sola, og Fryd spela ein liten utandørskonsert på celloen sin medan folk venta på maten.
Langt utpå kvelden rydda me saman det vesle flyttelasset av blomar, lysestaker, krystallskåler, puter, kaker og mat og reiste heim att. Det var nesten midnatt då me kom fram, og nå er eg litt sliten i bein og armar etter ei lang og intens arbeidsøkt på kjøkkenet, men det var veldig triveleg, og eg var glad for å gjera litt for å laga ein fin konfirmasjonsdag for ei flott jente.
Og gamle songar får liksom ein slags sentimental renessanse på denne årstida. «Det er vel fagre stundar når våren kjem her nord, og atter som eit under nytt liv av daude gror,» Og ikkje minst «Gud signe vårt dyre fedreland og lat det som hagen bløma, lat lysa din fred frå fjell til strand og vetter for vårsol røma…» Den songen luktar av bjørk og musikkorps. Sjølv dei mest rasjonelle av oss her i nord får vel ein liten smak av noko overjordisk i mai når naturen eksploderer seg inn i sommaren.
Heidi
eg vakna med hovudverk innfor panna, noko som eg tilskreiv det ublide møtet med ei fallande eldfast form i dag. Det var derfor lett å seia ja til Ingrid som foreslo å begynna dagen med ein lang tur langs stranda, sjøluft er god medisin mot hovudverk, og saman med 500mg paracet så gjorde det susen. Det var nesten folketomt på stranda, og regnet kom ikkje før me var nesten tilbake til bilen. Så vart dei ei skriveøkt før me sette kursen opp til foreldra mine, for nå var det så lenge sidan sist me var der. Det vart blomkålsuppe og kaffi og meire til før me reiste heim att i regn.
Eit fat med fingermat til Synneva si feiring: camembert med spekeskinke og oliven, så fann me fram paraplyane og spaserte bort for å gratulera. Der var det mange hyggelege menneske, fint pynta stove og god mat. Vesle Hedvig i silkekjole og med alvevenger serverte gjestene jordbær. Det gjaldt bare å lukka augene og opna hendene så kom feen med godsakene. Synneva er kjempeflink med å få feiringane sine til å bli veldig trivelege. Eg kjenner så mange utruleg flotte folk som fyller år nå i desse dagar. Det må vera noko med årstida.
I dag har det vore mykje kaldare i lufta enn på lenge, men den siste veka har trea nærast eksplodert i bjørkegrønt og bøkegrønt og lindegrønt og i alle fargar som høyrer fruktbløminga til, og nå luktar det både gras og bjørk ute. Då me gjekk heim att rundt midnatt var det plutseleg mildt og deilig ute igjen. Det er akkurat slike milde netter som plutseleg kjem som eg hugsar frå mai andre år og. Og hovudet gjer nesten ikkje vondt lenger. Og i gangen til Synneva står det to gjengløymte paraplyar, den eine er grøn med kvite prikkar, og den andre er regnbogefarga og kjøpt på gata i Roma.
Heidi
sporisand 