sporisand

Etter å ha starta dagen med ein negativ hurtigtest var eg glad og takknemleg og klar for det meste. I det lyset vart det ein bagatell at godveret hadde bestemt seg for å vera i Rogaland i dag. Her i Oslo har det regna nesten heile dagen, men regnet var dusklett og kom nedover og ikkje bortover, så det var ikkje noko stort problem.

I gråver og regn blir alle grønfargane så fine og friske, og hegg, syrin, gras og mold luktar intenst av forsommar.

Me har traska rundt heile dagen, først på Grünerløkka og så nedover til byen der me åt rekesmørbrød og drakk te på Paleet før me snudde.

I kveld har me ete kake med Per Inge og Louis på Øvrefoss før me gjekk ut på ein bitteliten fransk restaurant det me hadde bestilt bord. Maten var nydeleg og porsjonane gigantiske. Eg hugsar ikkje sist eg var så mett sjølv om eg måtte senda ein fjerdedel av maten ut igjen fordi eg ikkje hadde sjanse til å eta opp. Eit tips til restaurantnæringa: Ikkje lag så store porsjonar at folk sender maten ut igjen. Matsvinn bør unngåst, og veloppdragne gjester bør ikkje bli pressa til overspising.

I morgon er planen å gå på det nye Munch – museet. Det gleder eg meg til. Ei helg med venninner er fine greier.

Heidi

Eg tvilte meg til å våga meg på toget i dag. Etter nesten å ha bestemt meg i natt for å halda meg heime, vakna eg i dag morges og bestemte meg for å pakka ferdig kofferten og reisa likevel. Ein fempakning koronatestar og ein pose med to ubrukte munnbind er med i bagasjen. Har prøvd å laga plan A og B og C for kva eg skal gjera viss smitten innhentar meg, men håpar eg slepp å bruka dei…

Nå har eg hatt ei god arbeidsøkt på toget med ipad og masse lausark i ein samlar. Etter ei litt brå rørsle, låg plutseleg papira på golvet i midtgangen i tillegg til eit brett med hårstrikkar og fliseklemmer som eg må ha lagt det i samband med forestillinga me hadde, då var eg alltid var parat til å fletta jenter med laust hår.

To hjelpsame, skjortekledde mannsarmar kom straks frå kvar si side av midtgangen og hjalp meg med å plukka opp. Folk er hjelpsame når dei får sjansen. Eg takka så fint eg kunne.

Utanfor togvindauget ser eg noko som liknar på sommar. Dei har meld varmt vêr, men regn i morgon, så eg har med meg ny tynn regnkåpe. Nå er me i Kristiansand snart og det går opp for meg at setene i min avdeling ikkje kan snuast slik at eg må reisa baklengs. Det er synd at ein ikkje kan spesifisera på bestillinga at ein ikkje vil reisa mot kjøretetninga. Eg får ta meg rin tur i kafévogna viss eg blir kvalm og vera forsiktig med lesing, så går det nok bra.

Ha ei fin helg, alle saman

Heidi

Fotoet i dag er dagens bursdagsbarn, litla Sunniva slik ho såg ut den gongen då. I dag fyller ho 29 og eg må innsjå at til og med dei minste barna mine er blitt heilt vaksne.

I dag skal ho få stå her og symbolisera glede og bekymringsløyse, for ho var verkeleg ein usedvanleg glad unge då var lita. Biletet er frå eit besøk i Vikingland det alle måtte iføra seg brune sekkjeliknande kostyme. Ho såg ut som om ho høyrde heime der med rufsete hår til alle kantar.

Kofferten er pakka, men eg er ikkje sikker på at eg kjem meg i veg før eg sit på toget. Foreløpig har eg ingen teikn på korona, men i tilfelle eg er smitta håpar eg at det slår ut før eg reiser slik at eg forstår at eg bør halda meg heime.

Pianisten på barnekoret til barnebarnet var sjuk i dag. Dirigenten sette seg då til flygelet og spelte med barna ståande rundt seg. Ho utstrålte slik ro og varme at eg vart rørt av å sjå på. Eit barnekor der halvparten av korsongarane er fire år og syng med glede og høgtideleg alvor er eit nydeleg syn.

Innimellom kjem dei med begeistra utsegner om sin eigen kapasitet. «Den songen kan eg kjempegodt!» «Eg er veldig flink til å klappa!» Eg håpar entusiasmen deira varer livet ut.

Heidi

I dag syntest eg det passa med eit løvetannbilete laga av ein elev i fjerde klasse. Oppgåva var «Løvetann», og så fekk dei velja teknikk og materiale dei ville bruka. Eg fotograferte medan dei var i prosessen, så eg veit ikkje om biletet over var ferdig då eg knipsa det. Dei laga mykje fint, så eg gler meg til å laga ei løvetannutstilling på ein vegg på skulen.

Då eg kom heim frå jobb fant eg Leif liggjande strekk ut. Han følte seg ikkje heilt i form og trudde han hadde feber. Eg foreslo at han fekk ta ein hurtigtest for sikkerheits skuld, og til vår overrasking testa han
positivt på korona. Etter meir enn to år med masse smitte rundt oss, og med store mengder negative koronatestar hadde eg etter kvart senka garden og tenkte at nå slepp me viss unna likevel. Han veit ikkje om at han har vore i nærleiken av nokon som er smitta, men nå er jo alle restriksjonar borte, så me må vel kanskje rekna med å bli eksponerte for meir «villsmitte». Eg gjekk sjølvsagt rett i testinga eg og. Den siste hurtigtesten me hadde i huset var like negativ som alle dei andre testane eg har tatt, men det første eg gjorde var å skaffa oss eit nytt lite lager med testmateriale. Heldigvis er han ikkje veldig sjuk så langt, så me får kryssa fingrar for at det går over i likaste laget.

Sjølv har eg togbillettar fram og tilbake til Oslo i helga, og eg har gleda meg til ei venninnehelg i hovudstaden med innlagt treff med «Oslobarna» mine på sundagskvelden. Nå er eg veldig i tvil om eg kjem meg i veg, men me får sjå det heile an. Viss eg testar positivt før avreise blir eg sjølvsagt heime. Dilemmaet er om eg skal ta sjansen på å kanskje smitta venninnene mine som raust hevdar at dei ikkje er redde for å bli smitta, og om eg skal ta sjansen på å risikera å bli sjuk i Oslo. Billettane har eg jo, så eg treng ikkje bestemma meg akkurat nå.

I kveld har eg vore på møte i Utval for grøn kyrkjelyd. Det er eit utval eg har stor glede av å vera med i fordi eg trur det er eit veldig viktig arbeid. Då eg sa ja til å vera med i soknerådet tenkte eg at dette var ein av dei områda der eg hadde lyst til å engasjera meg i håp om å vera ein forskjell. Eg har ein visjon om at kyrkja skal vera ein plass der alle i lokalmiljøet skal kunna kjenna seg heime og at kyrkja skal engasjera seg lokalt i meir enn gudstenesteliv. Eg er glad for å kunna fortelja at eg trur det er den mest effektive komiteen eg nokon gong har vore med i. Nå i vår har ei gruppe mannfolk som brenn for berekraft og mangfald i naturen lagt grunnarbeidet for å utvikla grasplenen mellom kyrkja og Arne Garborgs veg til ei blomstereng. Dette er folk som kan det dei driv på med, og eg trur det skal bli kjempefint. Eg kan informera Brynebuar som synest at området kan sjå litt ustelt ut denne sommaren om at det vil ta fleire år før blomsterenga er ferdig utvikla, men at det skal bli veldig bra til slutt. Me har og sett på moglegheita av å ha små parsellar til dyrking av grønsakar og urter i dette området, men det ligg foreløpig litt på is.

Anna me vil invitera interesserte til i løpet av hausten om alt går som planlagd er ein bytedag i kyrkja ein laurdag i november, og før det eit kurs/ praktisk verkstad i vegansk/ vegetarisk matlaging og ein temakveld om å ta vare på mangfaldet i naturen rundt oss. Det kjennest godt å vera ein del av ei gruppe som har tankar og visjonar rundt noko eg trur er veldig viktig.

Heidi

Om eit kvarter går 17.mai over til å bli 18.mai, og sidan eg skal tidleg opp og på jobb i morgon, skal eg prøva å fatta meg kort…

Dagen har vore fin. Som me snakka om rundt bordet i føremiddag, det er liksom litt annleis å feira 17.mai i år. Etter to år med korona 17.mai, innser me at det ikkje er sjølvsagt å få til tradisjonell feiring med mange folk tett i tett. Etter tre månadar med krig i Ukraina innser me at det å leva i eit fritt og demokratisk land heller ikkje er noko ein bare kan ta for gitt. Då minstemann i familien stolt vart trilla gjennom 17.-maitoget på trehjulssykkel med styrestong, og snudde seg for å smila og vifta med flagget då ho såg mormor og morfar stå og vinka i vegkanten, vart mormora nesten overmanna av sentimentale kjensler. Storesøstera gjekk nesten heilt sjølv i toget, side om side med bestevennen frå barnehagen. Etterpå var me ein liten delegasjon på åtte frå familien som høyrde på tale og korpsmusikk, song nasjonalsongen og drakk kaffi i Kåsenhallen. Feiringa i Tu-krinsen er til og med mykje mindre enn barndommens 17.mai på Ålgård. Jentene koste seg veldig.

Etterpå har me hatt besøk i fleire omgangar heime og ete lefser, kake, rømmegraut, is, pølser og karbonadar. Den første runden var me ute på terrassen sjølv om det måtte delast ut litt ullteppe sånn undervegs. I år fekk me nydeleg vårver med unntak av ei lita regnbyge ein gong på ettermiddagen. Det er heller ikkje noko me kan ta for gitt i vårt hjørne av verda.

Om kvelden sette eg og Eva Mari oss ned for å sjå om me kunne finna ein fin film å avslutta dagen med. På netflix fann me ein heilt nydeleg og hjartevarmande italiensk film som på norsk hadde fått tittelen «Sangkonkurransen». Filmen handlar om ein musikar som får i oppdrag å leia ei gruppe barn gjennom ein songskule som skal føra fram til ein songkonkurranse på TV. Eg tippar at tida handlinga er lagt til må vera Italia på 60-talet. Barna har ulik bakgrunn, og guten som er hovudpersonen kjem frå ein familie som slit hardt for å få endane til å møtast der storebroren er på veg til å bli småkriminell. Guten har ein ikkje diagnostisert dysleksi som han prøver å skjula, og er elles ein sprell levande unge som er livredd for at faren ikkje vil la han fortsetja i koret. Den inspirerande songlæraren er utruleg sjarmerande framstilt som eit veldig modig og veldig hjartevarmt menneske. I tillegg syng barna veldig fint, så bare det gjer filmen verd å sjå.

Dersom nokon lurer på korfor nokon synest det er fint å vera lærar sjølv om det av og til er utfordrande inntil det nesten umoglege, så synest eg filmen gir gode svar på dette. Med andre ord, filmen er varmt anbefalt. Og for å kunna møta mine elevar, som eg elskar å vera lærar for, nokonlunde utkvilt, får eg stoppa her. Eg håpar alle som les dette kan sjå tilbake på ein fin nasjonaldag. Nå står me snart med den eine foten i sommaren.

Heidi

Veret har vist seg frå godsida. Det har vore så fint at eg i ettermiddag såg mitt snitt til å innvia hengekøya for sesongen. Eit kvarter på ryggen gjorde godt.

På jobb har me fått rydda vekk nesten alt me har lånt og samla saman til forestillinga. Det var nesten ikkje plass til å sitja og arbeida ved kontorpulten min, for der har hadde eg lagra kostyme, sauebjøller ein stor pappkoffert, store mengdar ullsjal og gensarar i geitefargar, ein lånt sopelime og ein fiolin frå kulturskulen. Det er alltid spennande å rigga ein scene og skapa eit slags ikkje-eksisterande parallellunivers. Det er alltid eit antiklimaks når ein lettare utmatta etter ei forestilling skal rydda alt på plass igjen. Takka vere ein driftig kollega fekk me gang på det og kom nesten heilt i mål. Det kjennest bra.

I ettermiddag hadde eg litt småting å handla inn til 17.mai. Eg la i veg på sykkel og det var så nydeleg ute at eg sykla mykje lenger enn eg hadde trengt bare fordi det kjendest så godt å sykla gjennom noko som likna veldig på sommar med lukter av gras og jord og nyutsprungen bjørk.

Eva Mari og eg måtte bruka denne fine kvelden. Me reiste ned til stranda og såg sola synka tung og blodappelsinfarga ned i havet. Det var så fint ute ved havet i kveld. Ei lerke flaug over hovuda våre og song intenst. Ei einsleg vipe gjekk rundt på åkeren og leita etter mark medan tjeldane plystra melankolsk. I morgon er det 17.mai. Eg er ikkje heilt i mål med slikt eg hadde tenkt å ordna, men erfaringsmessig så blir det bra etterkvart. Gratulerer med morgondagen!

Heidi

Dagen utvikla seg med ein stadig sterkare smak av sommar. Det er så godt å kjenne sola verkeleg varma både ansiktet og ryggen.

Minstejenta i familien vil helst bare sitja i dissa si høgt oppe over bakken og kikka ned på resten av livet. Der sit ho og smiler med det søte mellomromet mellom framtennene og svarer bestemt «Nei!» kvar gong nokon spør om ho vil ned. Når ho ikkje har valget lenger og får løsna selen som eit teikn på at ho snart skal løftast ned protesterer ho høglydt. Ein treng ikkje eit velutvika ordforråd for å visa tydeleg kva ein meiner om ting. Såpass har alle som omgåst med henne oppdaga.

Når eg ikkje omgåst med levande menneske, liker eg å bli betre kjend med folk via radioen, gjerne NRK p2. At det blir einvegsbekjentskap er heilt ok for meg. I dag har eg lytta til Tor Åge Bringsværd. Det var spennande.

Eg hadde faktisk litt mailkontakt med mannen for mange år sidan då eg laga eit teaterstykke til lokal bruk av ei av bøkene hans «De hellige tre narrene.» Eg fekk det for meg at eg kanskje måtte be om lov sidan eg hadde tenkt å låna heile forteljinga. Eg gjorde det klart at eg eigentleg ikkje hadde noko å betala med om han forlangte det.

Han skreiv ei hyggeleg helsing tilbake om at han gjerne delte med meg og elevane, og at dersom eg skulle tena meg rik på det fekk eg heller kontakta han igjen. Han avslutta med helsinga «Fred og solskinn». Han veit ikkje at eg har stole den og. Faktisk avsluttar eg ganske ofte mailar med dei orda fordi eg synest dei er så fine og romar mykje meir enn mvh.

I dag høyrde eg han snakka om å skriva. Som over 80 år gammal mann skreiv han framleis i mange timar kvar dag. Han ante ikkje kor mange bøker han hadde skrive, og ville heller ikkje vita det, men tallet var tresifra. Han skreiv fordi det var det han likte aller best å gjera.

Noko som eg syntest var interessant essant var at han påstod at han nesten aldri visste kva han skulle skriva om når han sette seg ned. Det var det som gjorde det interessant å skriva. Han hadde eit forfattarprosjekt som innebar at han aldri drog orda etter seg, men lot dei koma som dei ville. Han forandra heller aldri på noko han hadde skrive etter at han hadde avslutta ei side. Det meinte han ville veta juks, for ingen kan forandra på levd liv i ettertid…

Eg kjenner meg litt igjen i desse litt uortodokse tankane. Når eg skriv maibloggen min har eg sjeldan tid til å bruka dagen til å tenkja ut kva eg skal skriva. Veldig ofte anar eg ikkje kva innlegget skal handla om når eg set meg ned for å skriva det. For meg tilfører det aktiviteten eit element av leik.

Det seiest at kryssord og sudoku er veldig sunt for hjernen. Eg håpar friskriving har litt av same effekten. Eg liker betre å jobba utan ein fasit andre har laga på førehand. Dersom nokon ønsker seg ein hobby, så kan eg anbefala skriving.

Heidi

I går kveld gjorde me eit forsøk på ein tur til stranda, turen tok slutt før me kom i gang fordi det regna og den iskalde vinden gjekk gjennom marg og bein. 10-12 grader og vind er universalveret her på Jæren. Det kan me ha både 17.mai og på julaften for ikkje å snakka om på. St. Hans. Tur-ver eller ikkje, så skal det seiast at det er nydeleg der nede. Eg liker å fotografera i grått ver, for då blir fargane så fine.

Den siste månaden har eg systematisk brukt opp gavekorta eg har hatt liggjande sidan mai i fjor. Nå måtte eg passa på at dei ikkje gjekk ut på dato. Når eg får ein gave har eg barnsleg glede av å venta med å pakka han opp. Slik har det vore med gavekorta og. Det er fint å vita at ein kan bruka dei når ein får lyst. Nå er alle veksla inn i bøker, ein liten skulptur, fine blomar og kinobesøk. Gavekortet på Ritz tok me og knekken på i dag, kaffi og is med Eva Mari, Ingrid og det eldste barnebarnet. Betre kunne det ikkje vore brukt enn på ein jentehappening på tvers av generasjonane.

Nå har eg bakt marengsbotn med valnøter og ritskjeks som skal pyntast og nytast på 17.mai. Så la eg meg på sofaen med mobilen i hendene og skulle skriva dagens maiblogg mens eg lytta på Drivkraft podcast med Sissel Gran. Ho snakka mellom anna om det å aldrast som ho har skrive ei bok om. Det å møta mora si sitt ansikt i eit butikkvindu og innsjå at det var seg sjølv ho såg sette i gang ein slags prosess i henne som ho ville fortelja meir om.

Å sjå mor sitt ansikt i spegelen har eg framleis til gode. Det er ikkje fordi eg ikkje blir eldre, men fordi eg genetisk sett ikkje har så mange av mor sine ansiktstrekk. Derimot har eg meir enn ein gong fått sjokk når eg uforvarande har mobilkameraet innstild feil veg når eg skal fotografera noko anna, slik at mitt eige ukjende ansikt dukkar overraskande opp. Då snakkar eg om det ubeskytta ansiktet alle andre ser, men som eg sjølv går glipp av fordi eg pleier å kle på meg spegelsmilet kvar gong eg veit eg skal sjå meg sjølv.

«Du må ikkje tru det er slik du ser ut, mor», sa dotter mi ein gong lenge før ho blei vaksen og eg stod og børsta håret mitt framfor ein spegel. «Det smilet har du bare kvar gong du speglar seg, aldri elles».Eg trur ho har rett og at eg ikkje er den einaste som ikkje heilt veit korleis me ser ut.

Sissel Gran snakka om å leva i ein aldringsfornektande kultur der me nesten føler skam over å bli eldre. Samfunnet og me sjølve har pålagt oss ei slags plikt til å halda kroppen ung og sprek, ansiktet rynkefritt og tanken ung og dynamisk. Eg trur ho har eit poeng. Me er den same personen me alltid hatt vore og alder er ei slags skam som møter oss i vårt eige ansikt. Ein veldig oppegåande forfattar og samfunnsdebattant seier at ho har begynt å seia nei til opptredenar på TV fordi ho ikkje taklar å sjå sitt eige ansikt lenger. Ho orka heller ikkje tanken på at folk skulle sitja rundt i stovene sine og kommentera at ho hadde blitt eldre og var i tydeleg forfall.

Eg vart sjokkert då eg høyrde denne dama seia dette på radio, men på eitt plan forstår eg kva ho meiner. Ei god venninne av meg kom rett frå frisøren og ein velmeinande yngre mannleg kollega bemerka at nå såg ho ungdommeleg ut. Kommentaren svei, for me er då alt for unge til å vera ungdommelege…

Kva Sissel Gran konkluderte med veit eg ikkje, for eg sovna her eg låg og skulle skriva om det eg høyrde. Kanskje ho skifta emne for det eg veit. Eg får høyra resten ein gong det passar. Å skriva maiblogg er nesten som å sjå seg sjølv i spegelen og la seg overraska. Eg har dette rare prosjektet med å skriva kvar dag, og midt i ein av dei travlaste månadane i året har eg ikkje så mykje tid til å reflektera eller sensurera eigne innfall. Til ei viss grad ser eg på det som eit interessant kunstarisk prosjekt å våga å gjera det på den måten. Fortsatt god helg til dei som har lese heilt til hit, nå ser eg punktum for i dag.

Heidi

Prosjektet for fredagen var å bli ferdig med manuset på samarbeidsprosjektboka mellom kunstfag og skapande skriving. Då eg trudde eg var ferdig oppstod det tekniske problem, så nå har eg lagt det vekk for helga. Det ordnar seg vel til slutt.

I ettermiddag fekk me gildt besøk av Eva Mari og Henrik. Me har ete Leif sine heimelaga vårrullar og god fruktsalat. Eva Mari og eg var ein snartur på Borestranda, men iskald vind og regn gjorde at me bare fotograferte litt før me snudde nasen heimover att. Heldigvis melder dei betre ver til 17.mai.

Surdeigsbrødet står til kaldheving. I morgon blir det fin frokost til gjestene. Og ute er alt blitt så velsigna grønt. Nå gleder me oss til sol og varme. Det hjelper jo på innstillinga til regnet å vita at dette regnet treng me verkeleg.

Heidi

Å organisera ei forestilling med seksti fjerdeklassingar saman med endå fleire fjerdeklassingar frå naboskulen er ikkje eit lavenergiprosjekt, men eg synest me klarte oss godt.

Ein fullmøblert og fin dag tikkar mot natta. Først hadde me generalprøve på songskattforestillinga, så to rundar med skuleforestillingar og til slutt viste me stykket for ein fullsett sal med foreldre og besteforeldre. Tenk så fin oppleving det er for ungane å få stå på scenen i Storstova og synga og spela teater med profesjonelle musikarar, ekte scenelys og skikkeleg fin lyd.

Saman med Lise stod eg i kulissene og hjalp kyr, griser, geiter og høner av og på med kostyme og inn på scenen på rett tidspunkt. Innimellom var det fletting av hår, festing av sikkerheitsnåler, trøysting, skjenning, klemmar og hjelp til å leita etter bortkomne sokkar.

Med så mange ting å halda styr på må det glippa i ein eller annan ende. Lise gjorde meg merksam på at eg gjekk med blusen på vranga. Etterkvart vart det tid til å retta på det og.

Mellom forestillingane vart det tid til eit arbeidsmøte i kulturskulen og eit med trinnet. Rekreasjonen fann stad i ei løvetanneng. Gunhild Malena som var på besøk på Bryne tok ein liten tur i lag og fann denne utruleg flotte plassen for ein kvar løvetannelskar. Etterpå vart det tid til ein kopp kaffi på kafé før eg måtte springa vidare.

Nå landar eg dagen i sofaen med strikketøy og beina opp i høgda. Det kjennest godt.

Heidi