sporisand

Etter å ha avlevert Sunniva og Halvard på ein seglbåt hadde me planar om å opna badesesongen for i år. Tretti grader eller det omkring inviterte absolutt til det.

Bading i sjøen på Jæren, og for vårt vedkomande i går i Sandvika, er to nokså forskjellige ting. Først stod me i kø for å få parkert bilen, så kom me til den fine nyleg oppgraderte stranda på Kadettodden. Der slo folk seg ned på små flekkar av gras eller sand og prøvde å halda to meter til ukjende badehandkle. Det oppstår ein nesten litt merkeleg ikkje-intimitet det folk skiftar under kvar sitt handkle og legg seg ned i sola i si eiga boble som om ein var aleine på stranda.

Så ligg ein der i fred og fordragelegheit og nyt sola. Rett bak oss har ein sveitt og tatovert pappa ein viljeskamp med to-og-eitt-halvt åringen sin som ikkje vil det faren vil. Faren er nok meir brydd av situasjonen enn det illsinte barnet.

Det er mykje folk som badar, men ikkje overfylt verken i sjøen eller på land, eit stort mangfald i badande personar på alle vis. Eg tek av brillene og badar. Dagen før lærte eg at vatnet er mykje varmare i indre Oslofjord enn i innsjøar og elver. Eg har alltid hatt i den vestlandske ryggmargen at sjøvatn er mykje kaldare enn ferskvatn og aldri reflektert over at det ikkje er slik alle stadar.

Eg solar meg og rekk å bli litt solbrend på ryggen mens eg les i ei filosofibok om vandring. Etterpå kjøper me med oss jordbær og reiser til Eva Mari og drikk kaffi i sola.

Heidi

Me tok banen til Ekeberg i herleg sommarver. Planen var å sjå skulpturparken og så gå tilbake til Tøyen til fots.

Det einaste eg eigentleg visste om parken var at det var mange kvinneskulpturar der. For ein fin park. Det var god plass, skulpturane stod plasserte rundt i eit kupert landskap, og utsikta ned til byen var heilt fantastisk.

Eg likte veldig mykje av det eg såg. Sterkast inntrykk gjorde ein videoinstallasjon der ulike filmar vart vist samtidig på små og store små skjermar. På ein av skjermane stod det heile tida ei godt vaksen naken kvinne og svinga intenst på eit banner som om ho var i krig. Dei andre skjermane gjekk av og på med ansikt som kommenterte, responderte eller song, nokre gonger samstemt. Nederst på ein skjerm brann det ein eld. Det vart for meg eit sterkt bilete på eit menneskeliv. Alt me forheld oss til til ei kvar tid, alle menneska som er ein stor eller viktig del av livet vårt. Alt det fine og alt det vanskelege, elden som brenn og kampen som pågår.

Etter end runde fekk eg lokka vandringskameraten min med på å ta ein kopp kaffi på terrassen på Ekebergrestauranten med utsikt ned til byen.

Vel nede att på Tøyen, byvandringar i Oslo er ein fin måte å gå på, møtte me Halvard, Therese og Sunniva. Eg vart veldig imponert over kor fint Halvard og Therese hadde fått det i leilegheita som eg såg for første gongen.

Seint på ettermiddagen sette me oss alle på ein sushirestaurant. Eg lengtar alltid litt etter dei vaksne barna mine i Oslo, og når eg er i lag med dei forstår eg korfor det er slik.

Kvelden vart delvis tilbrakt på Sunniva og Trygve som mikroskopiske veranda der det så vidt er plass til eit menneske, to kattar, to tomatplantar og ei krukke med stemorblomar.

Eg hadde med meg «Tvillingenes dagbok,» som eg lenge har hatt lyst til å lesa og som eg begynte på kvelden før. Boka var veldig annleis enn eg hadde forestilt meg. Eg forstår korfor boka får terningkast 6 samtidig som eg opplevde at ho var krevande å lesa fordi det skjer så mykje trist, vondt og avskyeleg. Eg la i frå meg boka med den tanken at eg godt kunne venta litt med å lesa resten av trilogien.

I dag har me avlevert Sunniva og Trygve på ein seglbåt og parkert oss sjølve på ei badestrand.

Heidi

Etter å ha starta dagen med Sunniva sitt utruleg gode surdeigsbrød med valmuefrø, la me ut på dagens ekspedisjon. Forskriftsmessig med kvart vårt svarte munnbind, reiste me med buss til Frysja for å gå langs Akerselva ned til byen.

For ein fin tur det vart i vakkert sommarver. Det var laga ein fin tursti heile strekningen forbi gamle industriområde som delvis var pussa opp til andre formål og forbi badekulpar der folk bada og koste seg. Frå då eg budde i Oslo eit par år midt på åttitalet, hugsar eg Akerselva som skitten og grå, så eg vart overraska over kor fint det var.

Me hadde pause ved Hønse-Lovisas hus og drakk ein kopp kaffi. I tillegg var det gode skogsopp-sandwicher til damene og ei vaffelplate med rømme og syltetøy til herren.

Her er brua som inspirerte Lillebjørn Nilsen til å skriva visa «Far har fortalt»

«Men jeg vet en bro som er gammel, brun og stygg, på den er et skilt hvor man leser. Hundrede mann kan jeg bære på min rygg, men svikter viss de alle marsjerer.

Jeg sier hei, kom bli med meg, jeg kan trenge en som deg. Leende barn skal leke i ditt spenn, og kaste små steiner ned i elva, mens mennesket søker sin fremtid»

Lillebjørn Nilsen

Etter end tur bar me med oss fulle berenett frå Kiwi og under leiing av Sunniva laga me god vegetarlasagne med auberginer, tomatsaus, mozzarella og fetaost og ei stor skål salat før Borghild kom til middag. Det var fint å sjå henne, det var lenge sidan sist.

Om kvelden sykla Sunniva og Trygve i veg for å få sin første dose Moderna sprøyta inn i overarmen før me avslutta dagen med å sjå Karsten Warholm setja verdensrekord. For å vri litt på ein kjend sommarhit. «Det er slikt eg kaller smak av sommar»

Heidi

Dagane startar tidleg her på Tøyen. Sunniva er nesten næraste nabo til Tøyenbadet som er under full ombygning. Frå før klokka sju dundrar og bankar og pip det i anleggsmaskinar rett utanfor vindauget. Måkane er ganske høglydte i timen før maskinane startar dagen. Så langt har faren for å sova vekk dagen vore liten, og det er det jo mykje fint med…

Det gleder meg å sjå kor grøn og fin denne bydelen har blitt. Det minner meg om det me såg i visse deler av storbyar i Europa tidlegare somrar. Utanfor husa spirer og veks det i pallekassar og på grøntareal. Sunniva og Trygve har salat og forskjellige grønsakar på eit pallekasseområdet framfor blokka. Saman med andre bebuarar har du og sådd blomar som skal tiltrekkja seg humler og bier, og det er tydeleg at målgruppa har funne fram.

På Grünerløkka er det områder med blomstereng og veldig mange koselege små butikkar. Sunniva viste meg ein butikk med barnebøker som det var vanskeleg å gå tomhend ut i frå, så det gjorde eg ikkje… Vakre barnebøker er noko av det eg er aller svakast for.

Det siste året har eg nesten ikkje kjøpt klær, Gudrun Sjødén butikken er ein favorittplass for ei dame som eigentleg er langt under middels glad i klesbutikkar. Eg blir glad av fargane og mønstera der inne. Det ende med litt handel der og, men plagga eg gjekk ut med var faktisk einsfarga, men skoa eg kjøpte hadde ein fantastisk fin blåfarge.

Oslo har jo nesten vore nedstengd store deler av koronaperioden. Her har det vore obligatorisk med munnbind, noko det framleis er på kollektivtrafikken. Det ser ut som om folk er sjeleglade for å sleppa ut etter ein lang vinter. Eg har observert mange som går med munnbindet i hånda, nokon har det under haka og atter andre som panneband slik at det kan vippast på plass om det skulle bli behov for det.

Eg stod i ein liten fin leikebutikk med eit kakelys forma som eit firetal i handa då eg plutseleg kjende eit hosteanfall koma som lyn frå klar himmel. Munnbindet hadde eg gløymt i bilen, og eg kunne jo ikkje stå der og hosta og så setja ein ubetalt vare på plass. Hosteskam er ei ny kjensle pandemien har lært oss. Etter eit host er det vanleg at den det skjer med mumlande og raudnande kjem med replikken: «Eg har ikkje korona altså».

Eg fekk betalt lyset og klarte stort sett å undertrykkja hostinga. Smittetalet i heimkommunen er akkurat nå faretruande og ubehageleg høgt, og eg kjende eit snev av den velkjende koronaangsten. Tenk om eg smittar alle rundt meg og øydelegg sommarferien for ein heil flokk med menneske. Litt trøyst er det jo å ha teke førstegongsvaksinen for meir enn tre veker sidan, og hostinga gjekk heldigvis over. At luktene av sjasmin, kløver, kaffi og nybakt brød framleis kitlar i nasen er og eit trøystens teikn.

Me åt lunsj på ein koseleg liten spansk restaurant Sunniva visste om. Det smakte kjempegodt. Etter ein vinter der me har vore lite ute blant folk er det mykje underhalding bare i å sitja og kikka på folk på gata. Ein mann gjekk forbi med ein stor og fargerik papegøye på skuldera. Sunniva sa at ho hadde sett mannen og papegøyen på bussen mange gonger. Eg såg for meg at det kunne bli fargerike situasjonar viss fuglen begynner å fly rundt mens bussen køyrer, men eigaren har kanskje stålkontroll på oppdragelsen av fjørkreet…

Ettermiddagen og kvelden hadde me i Bærum. På Elisabeth og Joffe sin veranda var det kaffi, moreller og biscotti. Deler av prydhagen deira er gjort om til blomstereng til ære for humler og bier, så det surra og summa der og.

Hos Henrik og Eva Mari var huset fullt av glade sommargjester der over halvparten var barnebarn. Fullt hus og vanleg dag på jobben hindrar ikkje den dama i å koma med middagsinvitasjonar til deilig mat laga frå botnen av og varm rabarbrapai. Me sat ute i kveldssola til det vart seint og kaldt og dagen vart avslutta med nål og tråd for å reparera ei knappehempe på ein blomstrande sommarkjole Sunniva kjøpte på gjenbruksbutikken i går.

Nå blir det steikt surdeigsbrød til frokost og så skal ein ny dag, den første i juli få lov til å skje oss.

Heidi

Det er sommarferie, eller avspasering, som eg kanskje meir politisk korrekt skulle kalla denne første veka fram til 1.juli. Same det, nå er det sommar.

Ferien begynte som alltid med å vera veldig trøytt. Ein skal liksom landa etter veldig intense sisteveker på skulen. Slik er det kvart år, men kanskje litt ekstra i år etter å ha gått på tå hev og navigert i eit koronatrua landskap. Sommar vart det i år og, og til og med sommarver, som me jærbuar entusiastisk kallar det når temperaturen nærmar seg tjue grader. Me har hatt mange gjestar på verandaen og i utestova, ete fleire korger med norske jorbær og hatt det godt.

Eg har i mai og juni lese ferdig alle bøkene til Dea Trier Mørk, ho med vinterbarn, ein gong til. Det er noko med den enkle kvardagsrealismen og ikkje minst dei fine grafiske trykka som bergtek meg, og slik har det alltid vore. På ein bruktbutikk på ei brygge i Danmark fann eg nesten alle saman på dansk, så nå har eg dei dobbelt opp. Eg spring alltid rundt i bokhandlar når eg er i nabolanda. Det er jo så mykje kjekkare å lesa på originalspråket. Det har alltid irritert meg litt at det er så vanskeleg å finna svenske og danske bøker på originalspråket både i norske bokhandlar og på bibliotek.

Då Dea Trier Mørk døydde sørga eg litt over at eg aldri skulle lesa ei ny bok av henne. Nå når eg har lese alle bøkene i strekk ser eg at dei nok i større grad enn ein skulle tru er sjølvbiografiske. Dei handlar på ein måte om eit matriarkat der fire generasjonar kvinner stig fram. Eg ser dei same personane stiga fram med ulike namn. Når eg les dei frå min posisjon som mormor ser eg kor vakkert og tydeleg mormor-rollen er beskrive. I bøkene hennar er mormor ein viktig person.

Det understrekjer det eg høyrde ei klok dame seia på radioen for eit par år sidan. Mennesket er laga slik at kvinnene midt i livet ikkje får fleire barn, det er nok fordi mennesket er så komplisert og sårbart at det treng ein ekstra generasjon mødre for å få ein god start. Derfor er menneskekvinnene konstruerte for å slutta tidleg å føda eigne barn slik at dei blir frigjorte til å vera bestemødre. Det er då ein vakker og oppløftande tanke…

I går køyrde me over fjellet mot aust. Då me opna bildøra i Valle slo det 25 varme grader mot oss, og for første gong i sommar kjende eg sola verkeleg gjennomvarma kroppen på den gode sommarmåten medan me drakk kaffi og åt søte norske jordbær ved eit bord utanfor butikken.

Nå er me installert hos Sunniva og Trygve som har teke godt i mot oss. Me skal vera kattepassarar medan dei er på tur, men først skal me ha eit par dagar saman i byen som er i ferd med å opnast att etter koronanedstenginga. Ute er det sommarsol, så snart skal me ut i dagen.

Heidi

Med litt velvilje kan eg nå seiast å vera ein av dei vaksinerte. Det vil seia at eg fekk første dose Pfizervaksine i går, og at eg sit her med ein litt øm venstre overarm, men ellers utan mein…

Dei fleste av oss veit nok kor me var 11.september 2001 og 22.juli 2011. Kanskje me til og med hugsar då Oddvar Brå brakk staven… Eg trur og me kjem til å hugsa kor me var då landet stengde ned i mars i fjor, og kanskje korleis det var då me fekk koronavaksine.

Eg har aldri vore så glad for å få ei nål i armen som det eg var i går. Eg torde rett og slett nesten ikkje tru det før dei stakk. Kanskje eg kom til å bli forkjøla slik at eg datt ut av køen, eller kanskje eg kom til å få ei tekstmelding om at dei hadde fått for få vaksiner til kommunen og at eg måtte få ny time seinare.

Det var nesten litt høgtideleg. Eg hadde teke på alvor at ein ikkje skulle vera for tidleg ute, og det viste seg å ikkje vera kø i det heile tatt. Eg vart slusa rett inn og var på vente-og-observasjonsavdelinga før stikket eigentleg skulle vera sett. På min veg inn kjende eg att både Olinda og Møyfrid som frivillige bak medisinske munnbind, og det gjorde det nesten litt heimsleg. Stikket kjende eg nesten ikkje i det heile tatt, og så sat eg der og skulle sitja i tjue minutt for å vera sikker på å vera nære hjelp om det skulle oppstå ein hyperallergisk reaksjon. Eg veit ikkje kor mange andre enn meg og syster mi, som faktisk og vart stukken i går, som sit der og held moglegheita open for at ein plutseleg kan gå i anafylaktisk sjokk. Truleg ikkje så mange. Men eg har ei hypokondarside, så eg var letta og glad då eg litt småsvimmel kunne reisa meg og spasera ut, kasta munnbindet i næraste søppeldunk og setja meg på sykkelen og sykla vaksinert ut i sola og den sterke vinden. Eg var og innom det store spørsmålet om ein kom til å bli dobbelt sjuk dersom ein uforvarande hadde vore koronasmitta i det vaksina kom på toppen. Eg trøystar meg med at syster mi hadde lurt på det same, og at me forhåpentlegvis slepp å finna ut om det er slik det er.

Det første eg gjorde var å gå tur med nimånadarsbarnet i vogn. Eg klarte ikkje å la vera å fortelja dei eg møtte og kom i snakk med at nå hadde eg fått den første vaksinedosen. Dei smilte høfleg og nikka forståelsesfullt. Om kvelden feira eg med årets første moreller, som sjølvsagt ikkje smakte noko i nærleiken av dei norske morellene frå Hardanger, men dei ser i alle fall fine og festlege ut.

For å vera ærleg så synest eg det har vore ei påkjenning at me lærarar har hatt så lite smittevern. Mykje av det andre innbyggjarar blir åtvara mot å gjera har vore kvardagen vår som me bare må ta i mot. Eg tenkjer aldri på det mens eg er på jobb, men det hender slike tankar har dukka opp andre tidspunkt på døgnet. I tillegg til faren for å bli smitta sjølv så har eg vore konstant engsteleg for å smitta andre. Nå er jo ikkje faren over endå, men viss eg får gå ei veke eller to som framleis usmitta, så burde den største faren for alvorleg covid og respirator vera overstått…

Det siste halvanna året har noko av det første eg har gjort etter å ha vakna å sjekka smittesituasjonen. Dei siste månadane har eg heldigvis sluppe å sjekka kva Donald Trump har funne på mens me i vår del av verda låg og sov. Det var nemleg og ein del av morgonrutinane ganske lenge, så nå lettar det på både den eine og den andre måten.

I dag fann eg ein veldig positiv og ein ganske betenkjeleg nyheit på mi ferd som smitteinformasjons-sporar. Det veldig positive er at for første gong sidan i haust er det ingen covidsmitta på sjukehuset i Stavanger. Det som ikkje er fullt så kjekt er at det ikkje sidan epidimien braut ut har vore så mange bekrefta smitta på eit døgn i Time kommune. Det er jo ei «trøyst» at dei fleste smitta er knytta opp til russemiljøet og forhåpentlegvis er unge sterke menneske som «står han greitt av». Det er og ei trøyst at dei eldste og dei i dei største risikogruppene er vaksinerte nå.

Eg er som sagt nokså sikker på at mykje frå denne rare perioden kjem me til å hugsa lenge. Sjølve vaksinasjonen er det og noko dugnadsaktig over. Her kjem me alle saman i tur og orden og strekkjer fram venstrearmen for å få vår dose vaksine. Så håpar me å gå inn i ein ny epoke som me håpar liknar meir på det livet me har kjend fram til i fjor.
Framleis er det jo store utfordringar med pandemien på verdsbasis, så framleis står ganske mykje att. Så får me bare halda fram med å håpa på at verda går framover i positiv utvikling slik dei aller fleste av oss alltid har gjort.

Og det norske helsevesenet og det norske systemet imponerer meg. I det siste har helsevesenet imponert meg på andre måtar enn det som angår pandemien, men det er ein annan historie.

God helg alle saman, og fortset med å vera forsiktige.

Heidi

I alle fall er det sommar i fylgje det elevane lærer om kalendaren på skulen. I juni, juli og august er det sommar, før det blir haust i september, oktober og november. Sommaren kjem like uventa kvart år, og spesielt nå i år sidan mai månad har vore så kald heilt fram til dei siste dagane.

I dag laga me sommarplakatar i kunst og handverk. Alle elevane fekk bidra med sine sommarteikningar og så fekk nokre av elevane setja det i saman til fine bilete. Eg sa me skulle henga dei opp for å ønska sommaren velkomen, så då kunne det passa å gjera det same her på bloggen.

Eg er på mange måtar eit lite strukturert menneske, men på ein test eg tok scora eg langt høgare på delscoren «planmessighet» enn eg eigentleg hadde drøymt om. Det dreier seg om at viss eg får ein eller annan idé om eit tåpeleg prosjekt eg skal gjennomføra, så gjennomfører eg det ofte. Eit slikt prosjekt er å skriva blogg kvar dag i mai og september for på ein måte å konservera desse dagane og vekene til seinare bruk. I dag har eg skrive blogg kvar dag i mai i 17 år. Det finst nok gode grunnar til å kalla slike idear for nokså meiningslause, men eg har hatt glede av både det å skriva og det å kunna bla meg tilbake i livet mitt og sjå kva som skjedde for eitt og sju og sytten år sidan.

Dersom eg skal konkludera med noko, så kan eg for min del seia at eg har observert at årstidene er som korridorar, og me går inn i dei same romma gong på gong når me er komne til rett korridor. Det er vel å dra det for langt å påstå at me er eit andre menneske i oktober enn i mai, men eg ser at mange av dei same kjenslene, tankane og opplevingane kjem att med årstidene. Det er sikkert og feil å seia at me forandrar oss mindre enn me trur, men eg observerer og at mange av dei tekstane eg skreiv for tre og tretten og seksten år sidan kunne eg like godt ha skrive nå. Situasjonen er sjølvsagt annleis i desse åra har eg gått gjennom fasane med barn, tenåringar, vaksne barn og barnebarn, men tankemessig er eg oppteken av mykje av det same, og jobben har og vore mykje av det same. Kanskje eg burde bli skremt og tenkja at nå er det på tide å prøva ut nye ting og utvikla seg litt… Samtidig håpar eg jo at me på eit eller anna plan utviklar oss heile tida.

Dei siste vekene har det dukka opp litt spennande prosjekt i den delen av livet mitt som handlar om skriving. Eg har fleire samarbeidsprosjekt på gang i lag med flinke musikarar. Det er så spennande å jobba i lag med nokon som er flinke til noko heilt anna enn meg. Samarbeid av den typen der fleire personar får til ting saman som ingen av dei kunne fått til aleine, det er samarbeid etter mitt hjarte. Eg har vore så heldig å få samarbeida mykje på den måten, og det håpar eg på å få fortsetja med.

For eit år sidan trudde eg at koronabølgja nesten hadde lagt seg og rekna med at nå var det heile snart over. Tida har lært oss noko anna. Dette blir nok og ein spesiell sommar, og det kan koma til å bli ein spesiell haust og. Nå kan eg snart lukka døra til den fikse ideen om skriving kvar dag og tenkja at jammen kom eg i mål i år og. Det har vore fint, takk for fylgjet. Eg kjem til å skriva i sommar og kjenner eg meg sjølv rett, men ikkje kvar dag. Me set oss alle dei merkelegaste måla, og nå har eg nådd eit av dei.

God juni til alle saman.

Heidi

Me er ikkje så bortskjemde, så det å vakna til ein ny dag med sommarver var fantastisk. Dagen begynte med at eg henta ei opprømt lita jente som stod klar i døra og gleda seg til å vera med i kyrkja.

Då me oppdaga at det var utdeling av barnebiblar til fireåringane i kyrkjelyden sende me ei melding og høyrde om ho og kunne få vera med sjølv om ho teknisk sett bur i Klepp rett over kommunegrensa. Ho er døypt i Klepp, men det er ikkje tvil om at Brynekyrkja er hennar kyrkje. I bilen sa ho «Men mommor æg æ jo ikkje fira, æg æ jo bara tri et halvt.» Eg beroliga henne med at ho skulle jo fylla fire snart.

Det viste seg faktisk at ungen hadde rett. Viss eg hadde finlese annonsa hadde eg sett at det blir ein ny runde til hausten for dei som fyller året i andre halpart av 2021. Men så farleg var det nok ikkje. Ho fekk møta, løva, presten og Marit som dtiv trusopplæring og fekk barnebibelen sin og var glad og fornøgd.

Eg hadde ein del eg måtte få unna av førebuingar, sidan det har skjedd så mykje dei siste vekene kunne eg ikkje ta heilt sundagsfri slik eg vanlegvis pleier å få til å gjera. Då var det ein opptur at det meste kunne gjerast ute i sommarsola. Akkurat nå testar eg ut å skriva blogg i kveldssol liggjande i hengekøya med teppe og pute. Det er vel slikt ein bør ha gjort minst ein gong i livet sjølv om det sikkert ikkje står skrive på den typen lister…

Ein kopp kaffi hos mor og far vart det òg tid til, og buketten på biletet fekk eg lov til å plukka i hagen deira. Syrin og liljekonvall er nokre av favorittblomane mine. Eg hadde tenkt å laga brudebuketten min av syrinar, men dei blømde seint i – 85 akkurat som i år, så det vart liljekonvall frå bestemor som hage i staden. Men som HC Andersen avsluttar fleire av eventyra sine : Sjå det er ein annan historie.

Heidi

To ting eg liker veldig godt er at me sit mange saman rundt bordet vårt og at det er sommar ute. Det var lenge sidan sist dei to komponentane vart kombinerte, så dagen i dag kjendest fin og spesiell.

Eva Mari, Oscar og Hugo dukka opp frå basen i Stavanger og Odd Christian, Ingrid, Oddvar, Iben og Hella dukka opp frå nærområdet.

Me hadde tre barnestolar rundt bordet og dekka det med nysteikte vafler og rundstykke og alt av pålegg som kunne oppdrivast frå skuffer skap og kjøleskap. Stova er framleis full av blomar som i hovudsak måtte evakuerast inn på kjøkkenet på grunn av to klatrande og krabbande babyar som begge har stor glede av å riva i dukar og smaka på alt dei ser.

Medan dei minste to sov innvia me terasselivet med utekaffi, hengekøye og leikehytta som i si tid vart laga av tømrarelevar og heist inn i hagen vår til det eg trur må ha vore Ingrid sin femårsdag. Ho vart restaurert med nytt golv seint i haust, så nå er ho klar for Iben. Ei slik dokkestove var min største draum i oppveksten, så det er veldig kjekt å kunna tilby seinare generasjonar det eg sjølv bare drøymde om.

Då dei minste vakna vart det bestemortur til leikeplassen med alle barna. Det er ikkje lenge sidan Eva Mari og eg køyrde rundt med Oscar og Ingrid, som var heilt jamnaldrande i kvar si vogn, og nå er det barna deira som sit oppi. Sjølv må me vel kanskje innsjå at det ligg nokre år mellom å vera mamma og bestemor, men slike innrømmelsar sit langt inne.

Då huset var tomt for små og store gjester var det i grunnen ganske fredeleg å finna fram mopp og feiekost og starta på prosjektet å finna igjen stovegolvet under leiker og rester etter måltid. Denne dagen gav meg tru på eit kvardagsliv etter pandemien. Sjølv er eg av det slager som liker betre å konsentrera meg om dagane nå heller enn dagane etter, men det hender det gjer godt med optimistiske draumar.

Heidi

Det har vore ein fin dag frå ende til annan, for slike dagar finst. Eg stod opp til rosa nellikar og morgonlevering av frokost frå Halvard og Therese. Så har eg fått meg time til første vaksinering på torsdag, og ser fram til å snart vera halv-vaksinert.

På Bryne skein sola og Hella fekk møtt den jamnaldrande tremenningen Hugo til lunsj på Kjøkkenet i lag med ein gjeng glade damer. Etter kaffi og jordbær med dei to i stova vår på Rosseland innleia eg ligga-i- hengekøya- utan – sokkar-og – lesa-i-sola-sesongen.

I dei fine bukettane eg fekk sist helg var det begynt å visna litt. Eg koste meg med å rearrangera blomane som kan leva ei stund til i ein ny vase.

I sommar har eg planlagd å øva meg på å kjøra meir bil. Sykkel er sunnare og meir miljøvennleg, men dessverre blir eg veldig kjøreredd av å kjøra så lite. Det går ofte vekesvis mellom kvar gong eg set meg i førarsetet på ein bil, og dessverre fører det til at eg føler meg meir og meir usikker på sjåførkunstene mine. I dag grudde eg for å ta bilen på den smale svingete vegen til Ålgård, men det måtte eg, for dit går det ingen tog og knapt nok bussar, og til Ålgård ville eg.

På Ålgård har eg hatt ein kjempekoseleg kveld hos Jane i lag med gjengen min frå barneskulen. Det er alltid fint å vera i lag med dei.

Jane hadde tend bålpanna i hagen og så satt me der i forsommarkvelden og drakk kaffi og år jordbær med kvart vårt teppe over knea. Etterkvart flytta me inn i stova til deilig kyllingsalat og fortsetjinga på den samtalen me fire alltid snakkar vidare på når me er i lag.

Me pleier å treffast to gonger i året, haust og vår, men nå var det eit heilt år sidan sist på grunn av koronarestriksjonane.

Oppløfta av godt selskap var det nesten heilt ok å kjøra heim i vakker, framleis ikkje heilt mørk sommarnatt. Nå når eg har fullt året kjennest det nesten heilt i orden å lytta til den radiokanalen som heiter P1+. Det treng jo ikkje e å bli ein vane…

Heidi