sporisand

Gleda

Fridomen finst
og kjærleiken
sjølv bak stengsler
og i tronge labyrintar.

Gleda finst
i dødsskuggens dal og
for den som har auge å sjå med.

Håpet ligg der
sjølv i ulendt terreng
og sjølv for den med litt for tronge støvlar.

***

Det er lett å tru på både fridom, kjærleik, glede og håp på slike dagar som i dag. Og når den store lydmeistaren i naturen set spotlyset sitt er det så vakkert at ein kunne gråta.

Snart får me heilt sikkert lov til å vera saman igjen. I alle fall trur eg det var det svarttrasten med det solgule nebbet song om i dag.

Heidi

Det var den våren me ikkje fekk lov til å ta på kvarandre,
på to meters avstand kunne me nesten ikkje
klø kvarandre på ryggen med lange pinnar ein gong.
Me spelte trompeter på balkongar og altanar
som skulle me ha vore italienarar,
og song oss gjennom lange songbøker
og la det heile på internett
Me samla lange perlerader av minner
og alt me hadde opplevd
den gongen kvardagane fantest,
og verda framleis var på hengslene
sånn nokolunde i alle fall.
Me hengde opp regnbogar i stengde butikkar
og forsikra kvarandre om at alt skulle bli bra.
Medan ryggane knirka,
tennene murra,
naseputene datt av brillene
og skosolane løsna,
var me Robinson og Fredag
på øde øyer kvar og ein av oss-
sydde oss munnbind på nedstøva symaskiner,
sette poteter i blomsterpotter,
laga pyramidar av dopapir,
og smilte bleikt til kvarandre frå kvar vår skjerm.
Det var den våren me tørka nasane i smug,
djupt skamfulle i skjul bak høge tre i skogen,
bak hjørnene på nedstengte butikkar
stod me og togg allergitabletter og håpa dei skulle virka,
medan me smilte bleikt til kvarandre
og vinka frå kvar vår skjerm.
Det var den våren me sov med radioen på,
vart spora på mobiltelefonen,
og hadde ein ståande invitasjon til sjukehotella
medan hyttene snødde ned
og kinoane viste filmane på utsida i staden.
Det var den våren me leigde lift for å vinka til oldemor
gjennom vindauget på sjukeheimen,
og såg stygt på dei som prata saman på gata.
Det var den våren me levde på vitaminer
og godt emballerte knekkebrød,
medan me skurde appelsiner og avokadoar
med grønsåpe og salmiakk.
Det var den våren me gløymde at me hadde avtalebøker
i eller utanom mobiltelefonene,
og aldri gjekk til søppeldunkane eller vaskekjellaren
utan handspriten trygt på plass i lomma.
Det var den våren nattverden vart digital
og hårklipp noko ein googla seg fram til å ordna sjølv.
Det var den våren me fantaserte om å gå
i butikken utan latexhanskar.
Me ser fram til den dagen me får lov til å kasta maskene
og springa ut på gatene for å klemma folk me ikkje kjenner,
klemma dei i pur livsglede
og bare fordi me ikkje lenger kan bli bøtelagde eller fengsla
for slike utskeiingar.
Det var den våren me tenkte,
som skulle me vera fullstendig forvirra,
at når me om ein månad eller om ei veke eller sju
får lov til å halda nokon i handa utan å visa vigselsattest
eller sambuarkortrakt,
kjem me sikkert aldri meir til å orka å sleppa taket.
Me skal bare stå der under regnbogane
og ikkje vita noko som helst om aksjekursar og børsnoteringer.
Me skal stå der å kjenna at me lever.

Heidi

Våren

Våren kjem grønkledd gjennom gatene,
ein mann med ryggsekk
som kjem oss i møte.
I dette eigendomelege lyset
ser me kva me mest har gløymt.
Med eit vemod vakrare, djupare og sårare
enn det me kan klara å svelgja
gjer me oss klare til å ta i mot.
***
Dette året er dei første verkeleg varme, fine dagane meir velkomne enn nokon gong. Det er velsigna godt og normalt å sitja ute i sola på ein stol og drikka kaffi saman med nokon som kom forbi og kan halda ein med selskap på foreskriven avstand.

Det er velsigna godt og normalt å trilla barnevogn gjennom gatene, sjå dei første humlene og blomsterfluene meska seg i blømande løvetenner og observera at bjørka sprett rett og slett. Det er ikkje godt å seia om dette kan vera slikt som varer, men den slags har me lært oss å ikkje fokusera på.

Heidi

Det i meg som har vore barn

Det i meg som har vore barn
er framleis lite og sårbart.
Det i meg som har vore barn
er lukkelegast og tristast.
Det i meg som har vore barn
har levd lengst og veit mest om livet.

***
Diktet over er frå den siste diktsamlinga mi. Det er inspirert av ein tekst av Carl Petter Opsahl. Då eg skulle gi ut boka vart eg redd at teksten min nærma seg plagiat og spurde Carl Petter om eg skulle ta han ut av boka. Det syntest han ikkje at eg skulle gjera, men eg har med ei fotnote der eg fortel kor eg har henta inspirasjonen frå. Eg blir glad over at det finnest så mange skapande menneske som er veldig rause.

Dagen opprant med det same fantastiske veret som i går, så eg inviterte barnebarnet med ut på tur. Ho hadde lyst til å gå ein annan stad i dag enn i Sandtangen der me ofte har pleid å gå. Me tok med oss rosinbollar, jordbærsmoothie og våtserviettar til handvask og la i veg med vogna. Eg hadde ein slags plan om å finna ein leikeplass utan mange andre barn eller kanskje gå til Tinghaug. Det viste seg at gangvegen var stengd på grunn av graving, truleg i samband med den nye skulen dei byggjer, så me kom oss ikkje forbi. Eg begynte å gå ein dabbeveg opp til garden som ligg der, men innsåg at eg ikkje kom til å koma meg rundt med barnevogn. Samtidig begynte barnet å glippa med auga, og ho burde absolutt ikkje sovna i vogna for dei vaksne prøver å halda på ein kvil i senga utpå føremiddagen.

Eg kom på at eg kunne la meg inspirera av Cecilie Skog som sa på Lindmo i går at kunsten med å gå tur med små barn var å ikkje gå langt, men å la dei oppdaga naturen og bruka den tida dei trong. Eg fortalde henne at «Dette er jo ein veldig spennande veg å gå på, kanskje du har lyst til å gå sjølv?» Det hadde ho. Ho hadde til og med lyst til å sjå om ho klarte å trilla vogna sjølv.

Lenger oppe var vegen dekka av mose, og eg sa «Nå går me på måse. Dæ grøna hette måse, kjenn så godt å mjukt dæ æ å gå på.» Ho sa «Dette va enn spennande vei, mommor. Nå går me på måse.»

Eg kom til å tenkja på at omtrent i dette området, bare litt forbi der vegen var stengd, pleidde eg å gå tur med min morfar og den eitt år yngre broren min. Me hadde kvar vår lille ryggsekk, som morfar kallar rypesekkjene våre, den eine var blå og den andre raud. Oppi der hadde me matpakke og i beste fall kvar vår miniatyrflaske med eventyrbrus. Det var ikkje veldig mange metrane me gjekk for å koma til det området morfar kalla Paradis, og av og til Amerika. Etter å ha ete matpakkane og samla med oss litt pinnar, konglar og ekstra fine steinar, kunne me stolte returnera og fortelja at me hadde vore i Amerika. Turane hadde ikkje blitt betre om me var blitt kjørte langt med bil eller blitt oppmuntra til å gå ei halv mil. For dei som var tre og fire år var turane heilt passe lange.

Dei tankane kom til meg då eg og veslejenta gjekk oppover den veldig spennande vegen. Me sette frå oss vogna og gjekk opp på ein liten haug der det vaks mykje av det eg kalla «hestablomma» då eg var lita, men som ungane nå for tida kallar løvetann. Ho var kjempestolt over at ho klarte å gå opp utan å leia nokon i handa, og at ho til og med fekk til å springa i det fjorgamle halmgule graset der det hadde begynt å spira grønt nytt gras gjennom det gamle laget. Me prøvesat små og store steinar, opptil fleire gonger på kvar, med og utan rosinbolle i handa. «Mommor æg liga så godt å sitta på steina å sjå på alle huså!». Til slutt orka ho ikkje å gå meir og eg tilbaud å bera henne litt. «Men mommor, æg æ jo blitt så store å tunge». Det kunne eg bekrefta, men sidan ho har «ei veldig sterke mommor» så skulle det nok gå bra likevel.

Motivasjonen for å gå heim eller å bli trilla dit i vogn var ikkje heilt til stades, men då me begynte å fortelja eventyret om Rødhette som ho har lese veldig mange gonger, så gjekk det bra å sitja i vogna likevel. Det var veldig motiverande at eit av husa likna veldig på huset til bestemora til Rødhette, og at me såg mange fine hestablomar Rødhette kunne ha plukka til bestemor. Det var såpass spennande å høyra eventyret at det fekk bli ein reprise medan me gjekk heimover med vogna. Det vart til og med tid til ein runde med pannekaka som trilla frå kone, krone gamlefar og sju skrikerungar, høne-pøne, hane-pane og anna fjørkre heilt til den usalige enden på trynet til Gylte Grisesylte. Tenk så kjekt at barnet nå kan lytta til «lange eventyr» utan å måtta sjå bilete for å bli fenga, i alle fall eventyr ho har lese med bilete til mange gonger.

Ho var i strålande humør då me nærma oss huset heime, og hadde vore på ein fin tur på «ein veldig spennande vei». Siste verset på Alf Prøysen sin song om hønemor med åtte gule små kunne ikkje ha passa betre enn det gjorde i denne samanhengen… «Du synest det er lite fordi du er så svær, men det er mer enn langt nok for den som liten er». Og plutseleg var det veldig fint å tenkja på at gullungen sitt første landskap er det same som eg opplevde dei første fem og eit halvt åra mine i. Tenk at Paradis og Amerika er rett over vegen.

Heidi

Alltid noko

Svarttrastsongen,
løvetennene
nordavinden…
Alltid noko sterkt å lena seg mot.
*

Den første varme vårdagen. Det er som ei lette ligg over folk eg møter. Me gløymer nesten litt at me er i unntakstilstandar når sola varmar så godt. Etter veker med stormkast langs strendene, varta havet opp med det eg kallar blondekant i dag. To ting har eg alltid hatt lyst til å få til å fotografera: ei skikkeleg stormbølgje i det ho bryt og kastar ein kaskade av kvitt skum og salte dropar høgt opp i lufta, og den fantastiske blondekanten havet av og til lagar mot dei sandfarga strendene. I dag var eg i nærleiken av å klara det siste.

Desse vekene barnehagane har vore stengde har me vore med på eit lappeteppe av barnevakt slik at eldstedottera i størst mogleg grad kan skjøtta jobben med heimeundervisning. Fredag er frilansardagen min, så då har det vore mormordagen, og morfaren har litt føremiddagsfri eit par dagar i veka der det har blitt sykkelturar og grøt ved bordet i «mormor- og morfar- huset». Me veit at mange har tenkt det er litt uforsiktig å vera i lag med barnebarn i desse tidene, men på grunn av diverse omstende har det vore naturleg for oss å gjera det på denne måten. Me er takknemlege for at me har fått det til og for at me har fått vera med i kvardagane til barnebarnet.

I dag var det mormordagen, og etter at me hadde lese mange bøker og gøymt både oss og kosedyra bak senga i tilfelle ulven skulle koma, spurde eg om ho visste at ho skulle tilbake i barnehagen snart. Eg fekk då svaret «Nei, barnehagen æ stengde!» Då eg spurde korfor barnehagen var stengd svara ho litt oppgitt: «Dæ vett æg ikke!» Nå blir det barnehage att på måndag. Me får håpa at det blir bra.

Ein tur ut i sola vart det og. Eg vart imponert då ho peika på den indiske restauranten og sa «Den fantorangen der va æg å mommor å moffar å onkel Halvard å åd is.» Det gjorde me faktisk i februar for å feira dagen til morfaren hennar. Eg er ikkje så forundra over at ho hugsar hendinga, men over at ho kan peika ut lokalet. Det har med min eigen stedssans å gjera. Dei som kjenner meg veit kva eg meiner. Det er og herleg at ordet fantorang tydelegvis er meir kjend enn det det eigentleg heiter.

I det heile tatt er det fantstisk å oppleva på nært hald at eit lite menneske gradvis beherskar språket, og livet og, for den saka si skuld. Som den språknerden eg er, så fascinerest eg over både å observera utviklinga av ordforrådet og grammatikkbruken. Det er nesten så eg kunne ha lyst til å forska på det.

På tross av ein viss indre motstand som eg ikkje heilt klarer å setja ord på, skal eg lasta ned den nye smittespreiingsappen. Eg har bare ikkje fått gjort det endå. Det er noko Orwelsk ved heile situasjonen, noko eg aldri hadde trudd eg skulle få oppleva. Når det er sagt så har det bekymra meg usannsynleg lite å leggja att digitale spor både på facebook og andre stadar. Eg har sagt at eg har absolutt ingenting å skjula. Det held eg fast på, så kvifor eg steiler litt ved folkehelseinstituttet sine vennlege forsøk på å verna meg og andre mot smitte har eg i grunnen ikkje rasjonelle forklaringar på.

På same måten lurde eg på om eg høyrde på radioteateret første gongen eg tilfeldigvis høyrde ordet smittehotell på norsk radio. Eg såg for meg skrekkscenane der folk blir borne ut i ventande bilar i Kina fordi Koronapolitiet ringde på døra for å måla feberen og målingane viste forhøya kroppstemperatur. Eg såg for meg meldingar frå staten på sms: «Folkehelseinstituttet vil gjera deg merksam på at det er smitte i omgangskretsen, ein taxi som skal ta deg til smittehotellet ventar utanfor huset ditt.» Etterkvart forstod eg kva det dreia seg om, men synest framleis det av og til er ei surrealistisk øving å orientera seg i tida som omsluttar meg.

Heldigvis er det frivillig om ein vil få med seg alle nyheitssendingane gjennom dagen, dei som like godt kunne heitt «Koronanytt med litt attåt». Det er heldigvis så mykje anna med livet enn å fordjupa seg i helseangst og worst-case-tenkjing. Det siste er eg ganske flink til, det er prisen for å vera velsigna med ein velfungerande fantasi. Heldigvis har eg og evna til å le litt av både meg sjølv og situasjonen. Leika, le, gråta og kviskra halleluja… Det er då på ein eller annan måte essensen av nokre av dei viktige tinga i livet. Eg har ein barnsleg filosofi som eg vil setja lys på i diktet under. Ein skal ikkje forakta det som kan synast bagatellmessig, tåpeleg og lett… Det romar på ein merkeleg måte det viktige alvoret.

Let it be

Alt som er for lett,
for dumt og for tåpeleg
til å halda fast med tanke og hender
skal du ikkje forakta.

Pakk kvardagane dine inn
i blondegardiner
med kremdott og jordbær
og mangefarga sukkerstrø.
Let it be.

La det koma.
La det vera.
Ein draum du nesten klarer å halda fast,
ein lyseblå sommarkjole til tørk i vinden,
eit par kvite sandalar
og ein konkylie frå ein gong det var juni.

Heidi

TIDENE MINE

Spør dei deg
kor tidene dine bur,

svarar kan hende stemmen din
til di eiga store forundring
utan at du veit kor han hentar orda frå:

Tidene mine bur
i hendene til Gud.

Heidi

EI VELLUKT FOR HERREN

Ei vellukt for Herren.
Kan det vera lukt av kaffi?
Av brød rett frå ovnen
og nybada barn?

Det skulle ikkje forundra meg.

***

Etter overveldande respons på teksten i går om å strikka bøner, så byr eg på eit kvardagsdikt i dag og. I det siste har eg ofte høyrt uttrykket «Få kvardagane våre tilbake» som eit uttrykk for det finaste som kan skje, og for draumen me ber på. Det er vakkert at det er slik. Det er min draum og, ein draum eg trur på at me skal få oppfyld. Nå skal me i mellomtida bruka desse rare dagane ingen hadde trudd heilt på at me skulle få på ein god måte.

«Mommor, tenk om ulven vil spisa dæg?» Gullungen brukar alt eg lærte om funksjonen av eventyr då eg studerte forteljarteknikk heilt etter læreboka. Som ein konsekvens av fascinasjonen for Rødhette og Bukkene Bruse, er ho for tida veldig oppteken av ulvar og troll og har vore det lenge. Eg lærte på studiet at sjølv små barn veit intuitivt at vonde og vanskelege ting finst, og i eventyra får dei knaggar dei kan henga slike kjensler på. Me las ein artikkel som heitte «Når dragen blir sosialklient» som tek eit oppgjer mot ein trend i tida som gjekk ut på at alle eigentleg er snille og at sjølv drakar blir snille viss nokon vil vera venn med dei. Artikkelforfattaren meinte det var eit slags svik mot barn at me ikkje lot drakane vera drakar slik at barna kunne henga frykten for det vonde på dei.

Veslejenta leikar med skrekkblanda fryd at ho høyrer trollet koma opp kjellartrappa og at me må skunda oss å stenga trappegrinda. Eg blir utkommandert til å vera med og bera bamsar og dokker ut i ein krok på kjøkkenet og så skal me setja oss ned på golvet eg og ho for å beskytta dei mot ulvar og troll. Ho ler høgt når eg hyttar med neven og ropar til ulven at han bare kan koma seg heim fordi me er to som passar på bamsane og dokkene og me har ikkje tenkt å gå i frå deg.

Barnet kryp nesten opp i fanget mitt og stiller spørsmålet med opprømt stemme. Det om at ulven kanskje vil eta meg sidan eg er mormor. Då svarer eg veldig skråsikkert at det ikkje kjem til å skje. Eg ville nemleg ikkje drøyma om å sleppa ulvar inn i huset mitt når eg ligg sjuk i senga, og dessutan er eg blitt superflink til å vaska hendene og ha handsprit i veska…
Ho slår seg til ro med svaret og ler høgt. Håret hennar luktar nyvaska og ho er lita, mjuk og blid.

Tilbake til teksten frå i går om å strikka bøner. Eg fekk mange nydelege tilbakemeldingar. Den aller finaste kom kanskje frå Grete Fiksdal som kunne fortelja meg at dette faktisk ikkje er eit så forsømt område i teologien som eg faktisk trudde då eg skreiv teksten i går. Det fortel meg det eg eigentleg visste frå før, at viss eg trur eg kanskje er det første mennesket som set ord på noko, så er det veldig lite sannsynleg at det viser seg å vera rett.

Eg har fått bilete og dokumentasjon på at temaet er behandla frå før, og har fått lov av Grete til å bruka det her på bloggen:

Så strikk frimodig i veg…

Heidi

I desse tidene som i beste fall har ekstra plass for ettertanke og andakt, kan det tenkjast at nokon kjem på tanken å fordjupa seg i litteratur om meditasjon, bøn og teknikkar for å gje sjela kvile og tankane venger. I dag kom eg på at det mangla eit kapittel i slike bøker som kanskje ingen har skrive, derfor tenkte eg at eg kanskje måtte skriva om det sjølv. Eg er heilt sikker på at mange fleire enn meg veit om at det går an å be med strikkepinnar. Det står bare veldig lite om det i handarbeidsbøker og strikkehefte…

Når det er sagt, så er eg ikkje i tvil om at dette er kjend territorium for mange av mine strikkande medsystrer og i beste fall brør. Ein av dei fine tinga med strikka bøner er at dei i likskap med lystenning ikkje treng å ha fylgje med velformulerte ord eller dogmatisk innsikt. Det er ein farbar veg for alle som er glad i nokon og som ynskjer å be for dei.

Her kjem teksten. Han er ny av halvtimen, så som eg ofte skriv, alt kan forandrast. Eg tek gjerne mot tips om ord eller setningar som ikkje fungerer som dei burde, og dersom nokon skulle kjenna på teologisk forarging over formuleringane mine, så lovar eg å ta i mot det og med eit ope sinn. Altså…
Nok prat… Her kjem teksten:
***

Strikka bøner

Strikkepinnane mine er pennar som skriv bønebøker,
dei løftar livet mot himmelen,
omgang for omgang som uendelege rosenkransar,
der maskar stille og utan store ord,
smyg seg inn og ut av andre maskar til ein større samanhang,
til det som kan varma og beskytta,
til det som kan lysa opp og gjera vakkert.
For barn som snart skal fødast
strikker eg velsignande rom og plass til å veksa,
medan fingrane og tankane er ei bøn
for alt som koma skal,
er ei ordlaus voggevise
og vernande tankar for alt som skal skje.
Eg hentar ned det himmelblå
og let det spela mot det solgule og det tålmodig mosegrøne.
Eg let djupet i det mørke
stø seg mot det kvite lyset,
og kjærleiksraudt kvila mot bleikrosa nakenheit,
legg inn trådar i leikande ertelystent oransje
for alt som kan gneistra og overraska
og i lilla for venting og for blømande lyng.
Eg strikkar plagg som skal varma ryggen din,
måtte han bli rak og ha krefter til å bera deg,
og set inn ermer
som skal gjera armane dine varme og trygge.
Eg lagar linningar som skal smyga seg omsorgsfullt rundt
halsen din og dei smale handledda
og legg inn fellingar med konsentrasjon og skarpt blikk
slik at det blir fint og rett.
Eg tel meg fram til aukingane
som utvider på finast mogleg vis.
Kvar gong noko raknar og blir gale
ber eg om tålmod og pågangsmot i kunsten å kunna retta opp,
kanskje til og med om vilje til å rekka opp og begynna på ny,
utan å sørgja over forspilt tid eller det som aldri vart.
Akslene mine, fingrane mine, bønene og fantasien
samlar seg i bøn for livet som skal koma,
centimeter for centimeter
og halvtime for halvtime
nærmar dei seg
tida då du treng dine første varme plagg.

Heidi

Det vart oppstode i år og.
I natt sigra kjærleiken over døden.
Frå mørklagde stengde kyrkjer høyrdest ropa:
Kristus er sanneleg oppstanden.
Det song i trompetar og klarinettar
frå balkongar og gardsrom,
mannskor ljoma gjennom kablar og nettverk,
nokon spelte trekkspel på eit folketomt fortau,
og livskreftene svingde seg
på digitale konsertar med og utan kyrkjeorgel.
Det dunka i havet sine hjarteslag,
det vart kviskra av humlene som kravla fram
frå fjorgammalt halmfarga gras frå i fjor,
at håpet er fødd,
at livet lever,
at det kjem til å snu,
kjem til å gå over.
Eg såg glimt av påskehåp
i blikket til dei som kjempa,
og i dei som tok på masker og munnbind,
og reiste ut for å arbeida, lindra og trøysta.
Livskreftene dansar som nyfødde lam
over markene,
og sprengjer seg trassig fram
som løvetanngule soler gjennom grusen.
Me gøymer påske-egg av papp bak sofaputene
og set gule blomar på bordet.
Me dekkjer usynlege kuverter for alle ikkje får lov til å treffa.
Me kastar håpet som små ballar av lys mellom oss.
Så opnar hendene til handling,
medan me gret og syng halleluja.

***

Eg oppsummerer dagen med litt spontanlyrikk. Alt kan endrast og skrivast om, men det var slik eg spontant fanga ord og tankar akkurat nå. Visst feirer me påske, og visst er våren komen sjølv om vinden var rimeleg kald i dag.

Det er visse songar eg må ha med for å få skikkeleg høgtidsfølelse. På første påskedag er «Påskemorgen, slukker sorgen», eit must. Det er påske frå barndomen, songen me lærte dei første åra på barneskulen. Eg ser for meg frøken «Gerd Signy», den gongen heilt nyutdanna lærar, men det visste jo ikkje me, som stod framme i klasseromet og song. Eg hugsar og at bestemor song songen for meg. Påskemorgensongen var like viktig for påsken som varm kakao og som vattkulene me malte gule og klistra auge, nebb og fjører på på skulen kvart år før påske. Kvart einaste år kjende eg på at eg heller ville laga min eigen «påskekjydling» som EG hadde laga og ikkje bare etterlikna det nokon hadde bestemt som om me jobba på ein fabrikk. Eg trur eg fekk mast meg til å mala kulene i ein annan farge eit år, men til og med eg innsåg at resultatet ikkje vart spesielt vellukka.

Til andre høgtider høyrer andre songer. Det blir ikkje skikkeleg jul før eg har felt ei tåre ein plass i andre verset av avsynging av «Deilig er jorden», og på 17.mai må eg både høyra og synga «Gud signe vårt dyre fedreland og lat det som hagen bløma», ein song som med sine smålåtne ordbilete appellerer mykje meir til meg enn «Ja, vi elsker».

Men i dag var det påske, og eg fekk både «Påskemorgen» og andre påskesongar med. TV-gudstenester kan kombinerast med både kyrkjekaffi og litt forsiktig strikking av babyjakkar, sjølv om eg har mistanke om at min gamle farfar ikkje ville hatt spesielt sansen for strikking på den mest heilage av alle heilagdagar. Tidene forandrar seg, og noko står fast, slik får det vera.

Me var fem rundt middagsbordet og tre generasjonar damer hadde pynta seg med kjole i anledning dagen. Det vart gammaldags sundagsmiddag med kjøttkaker og ertestuing til middag, leiting etter påske-egg og varm eplekake med krem til dessert. Ein tur ut vart det og tid til. Så priviligerte me er som tross restriksjonar har sjansen til å leva så godt og så pass normalt. Ein dag til står att før påsken er over. Så blir det spennande å sjå korleis arbeidslivet vil arta seg med gradvis gjenopning av skulen. Det er heilt utanom alt me er vane med og derfor litt utrygt, men me får ta eit steg om gongen så finn me vel fram denne gongen og.

Heidi