Regnversdagar om sommaren kan vera veldig fine. Dette har vore ein av dei. Me kjørde ut i høljeregn. Badedrakta låg i botnen av nettet bare i tilfelle eg skulle trenga ho.
Så køyrde me til Hvaler. Via telefonguiding fann me vegen til Spjærøy og rett parkeringsplass. Der var himmelslusene opne og trea irrgrøne. Eit av dei var fullt av grøne svulmande eplekart. Eg hadde teke med svart regnkåpe med hette og gjekk gjennom lanskapet som var omgjort til ein stor grøn dusj. Langs vegen blømde det solgule blomar og knallrosa kløver, som av ein eller annan grunn får ekstra sterk farge her ute.
Astrid og Anne Mette kom oss i møte. Dei hadde store smil og regn rennande nedover ansikta. Så gjekk me over regnvåte grå og rosa svaberg ned mot sjøen. «For eit ver,» seier Astrid. «Dette er ikkje så gale,» seier eg. «Det bles jo ikkje ein gong». «Kor skal me tørka joggeskoa dine?» spør Astrid. «Dei får eg bruka etter våtdraktprinsippet,» seier eg. «Me kan gløyma å få dei tørre i dag». Likevel set me dei under omnen som er tend. Leif må få låna joggebukse av Lars. I hytta luktar det nysteikte vaflar og snart luktar det nytrekt kaffi. Gjennom dei store vindauga ser me havet og dei store sølepyttane på svaberga der regnet dett tungt ned og sprett høgt opp igjen.
Det er så fint å ha venner, så fint å kunna vera sosial igjen. Det er så fint at livet kjennest nesten normalt igjen. Eg kjenner kor mykje eg har lengta etter å sitja saman i ei stove og snakka om livet, fortelja kvarandre om slikt som har hend oss sidan sist og le litt av alt som er og som har vore.
Etterpå et me reker frå ei stor skål. Ferske rosa reker nesten rett frå havet med brød og smør, med majones og aioli, med masse dill og med grøn salat full av melonbitar mozzarella og tomat.
«Me må snart heimover seier me.» «Ikkje før me har drukke kaffi, seier Astrid. Så kjem det kaffi og nøttekake med krem og eit høgt lag sommarbær på toppen.
Skoa er like våte som då eg kom, Leif får låna joggebuksa som kanskje kan leverast tilbake ein annan gong. Me seier ha det bra til Jan Atle og Lars, ha det bra til Anne Mette. Me helser med albuar og gester og gler oss til me kanskje snart får lov til å klemma kvarandre igjen. Astrid følgjer oss over svaneberga, opp stien og over brua. Ho går saman med oss heilt til parkeringsplassen.
Me går forbi kvite konvallar og lysegrøn marikåpe. Det surklar i skoa mine når eg vassar gjennom sølepyttane. Eg kjem på at eg har tørre sko bak i bilen. Sola kikkar fram og blender oss nesten gjennom store hol i skydekket. Kven veit om det ikkje blir sol i morgon.
Heidi
Denne dagen hadde me tenkt oss på lang sykkeltur med innlagt bading, men veret og vermeldinga var ikkje heilt på lag med dei planane. Eg vurderte å ta banen inn til byen for å få ein ekstra bydag, men det ende med ein sykkeltur til Sandvika. Det var ikkje så langt som eg trudde, og det regna ikkje så mykje som dei hadde sagt det skulle gjera. Det var nesten bare nedoverbakke, så med tanke på heimturen var eg glad for at sykkelen min gir meg sjanse til å juksa litt ved hjelp av eit sykkelbatteri…
Eg hadde to små ærend, sykkelkameraten min var lite gira på butikkar, så han ville venta på biblioteket. Eg tenkte at ein effektiv måte å få ordna det på var ein tur innom Sandvika storsenter. Dette er eit storsenter i ordet sin mest opprinnelege betydning. Eg veit ikkje om eg har skrive om det før, men dersom diagnosen dys-spatiali skulle finnast, så er eg først i køen på å få stempelet. Eg har ein medfødd totalt manglande evne til å orientera meg og finna fram. Nokre av dei som kjenner meg veit at dette er høgst reelt og ikkje noko eg koketterer med…
På slike senter har dei fine infotavler som orienterer deg om vegen fram til målet. Eg trykte på minst fire av dei etter grundig spriting av hender kvar gong. Instruksjonane eg fekk klarte eg ikkje å bruka. Eg gjekk meg vill og rota meg vekk, gjekk i ring og bomma gong på gong på rulletrapper og gangar. To gonger fekk eg manuell forklaring av levande menneske, men fann ikkje målet då heller.
Skam få den som gir seg, til slutt fann eg fram, og så var det nesten same runddansen for å finna ut, men ut kom eg. Mannen min fann eg og att, og sidan me var på tur unna me oss ein kaffipause.
Toaletta på kafeen var stengde som eit ledd i smitteverntiltaka. Eg såg ikkje syn på ein storsenterekspedisjon til, så den snille dama på kafeen forklarte meg vegen til jernbanestasjonen. Då eg til slutt fann rett plass etter mykje leiting, var det sånn tikronersautomat for å koma inn. Til slutt fann eg ein femtilapp gøymd ein hemmeleg plass i veska fordi eg nesten ikkje bruker kontantar lenger, men det hjalp meg ikke så mykje. Neste trekk vart å kjøpa tyggis på Narvesen for å få vekslepengar til toalettet, men i kassen stod det skilt om at dei på grunn av korona ikkje tok i mot kontantar… Eg skal ikkje dra det lenger, det ordna seg til slutt, og me var einige om at det hadde vore ein fin tur…
Sidan dette er den første dagen i ferien utan planar om det å skulla vera sosiale med andre enn oss sjølve, eller utan noko målsetjing om å kjøra langt med bil, har me drive med inneaktivitet resten av dagen.
Denne boka kjøpte eg på salg på onsdag. Ho er til dels hysterisk morsom, og eg trur dei eldste barna våre og vil kjenna seg att i litt av kvart.
Og så er hentesettet til «lillesøster» nesten ferdig. Nå manglar bare sokkane. Knappane er frå ein antikvitetsbutikk i gamlebyen i Fredrikstad, garn og mønster frå ein strikkebutikk i Mosjøen og silkebanda frå Sandvika storsenter. Slik blir det når ein er farande fant under produksjonen.
Heidi
Det er blitt inn med blomsterenger. Dette har eg sansen for. Blomsterkassane på Karl Johan ser ut som små blomsterenger, og den vakre prydhagen til Elisabeth og Joffe har fått liv til å ha tema blomstereng den og. Eg har rett og slett veldig sansen. Bare synd at det er vanskelegare enn ein skulle tru å få det skikkeleg fint til…
Me har nå fått låna hus av Henrik og Eva Mari etter å ha budd fire netter hos Sunniva og Trygve. Me hadde planlagt lange sykkelturar med innlagt bading, i alle fall i morgon, men plutseleg vart det høljeregn i staden for sol. Kanskje morgondagen blir ein roleg dag inne etter all fartinga dei siste vekene? Det treng ikkje vera feil det heller.
Me har sykla til Bekkestua og kjøpt bøker og kart over Finnmark i tilfelle me skulle få bruk for det, og så unna me oss eit kafébesøk medan me var ute i verda.
Eg har lese ut boka «Full spredning» av Nina Lykke. Boka vart både veldig humoristisk og veldig trist på same tida. Temaet er ein lege som i smug har flytta inn på sitt eige legekontor i eit desperat forsøk på å få orden på livet sitt. Ho har rota seg borti eit forhold til gamlekjærasten fordi ho opplevde ekteskapet kjedeleg og tomt etter at ungane flytta ut. Ho har eit skarpt skråblikk på det hovudpersonen opplever som ein generasjon bortskjemde sytepavar som trur det er ein menneskerett å alltid ha alle behov tilfrefsstilde. Eg grip meg i å håpa at svært få har eit like kynisk og desillusjonert blikk på verda som det hovudpersonen i romanen har. Boka vart veldig lettlest, men gir innfallsvinklar til viktig refleksjon og samtidig hysterisk morsomme innfallsvinklar på korleis møtet med pasientar kan fortona seg frå den andre sida av skrivebordet.
I kveld har me ete deilig middag hos Elisabeth og Joffe, me skulle møtast ute, men regnet jaga oss inn i utestova. Heimeplukka bringebær med fløte smakte kjempegodt i dag og.
Hentesettet til lillesøster er i ferd med å bli ferdigstilt. Det blir spennande å sjå det dampa og ferdig.
Heidi
Nå mista eg nettopp eit innlegg før eg rakk å publisera, så det får bli kortversjonen…
På føremiddagen var eg på bytur med Halvard og Sunniva frå Grünerløkka via sentrum og ned til Aker Brygge der me hadde lunsj. Eg skulle direkte i selskap i Asker i famileselskap med Leif. Sunniva hjalp til med ekspresshandel på Gudrun Sjødén for å finna alternativt antrekk på 10 minutt fordi eg hadde sølt matolje på kjolen. Me klarte det.
I Asker hadde Leif si kusine Ingrid dekka eit kjempekoseleg bord i hagen. Tante Inger kom frå Oslo og onkel Bjørn bur i Asker. Dei er dei siste Leif har igjen av tantar og onklar og det var veldig koseleg å få vera i selskap med dei i lag med eit knippe representantar frå generasjonane under. I tillegg hadde dei verdens søtaste svarte vesle kattunge som spratt rundt oss.
Scenografien var like grøn og frodig som henta ut av eit Carl Larsson-maleri. Ingrid hadde laga gode salatar og Anne hadde plukka bringebær. Jordbær, moreller og is kom det òg på bordet saman med grillmat, og me hadde nokre fine timar med sommar saman.
Om kvelden laga Sunniva gode vegetariske fajitas og det vart ein koseleg kveld med tv og strikking. Nytt hentesett til “lillesøster» er snart klart. Eg kjøpte eit brett antikvariske kvite knappar på ein antikvitetsbutikk i Fredrikstad på tysdag og ei heklenål på Panduro i går til å hekla blondekantar med. Om eg då bare finn ho att…
Heidi
Dagen i dag skal få stå i venninneskapet sitt teikn. Eg er eit velsigna menneske som kjenner så mange sterke, flotte damer. I dag var arenaen for feira vennskap Sandvika er nemleg ein stad i midten av Oslo og Hønefoss, og i Hønefoss bur Sissel, ei nær venninne frå barndomen. Det er ikkje veldig ofte me ser einannan. Det kan gå mange år mellom kvar gong, men det er alltid fint å vera i lag. Me gjekk inn og ut av heimane til kvarandre i viktige år av livet. Det som er felles for alle barndomsvenninner, i alle fall mine, er at me veit ting om kvarandre som ingen ein blir kjend med seinare kan vita på same måten. Me har sett kvarandre vera barn, og me har kjend korleis det var å vera barn i heimen det den andre budde.
Tre timar sat me på kafé og snakka mest utan pause. Etterpå hadde eg ein ny tretimars venninnedate med Torun som òg kom til Sandvika for å møta meg. Me gjekk ein nydeleg tur på Kalvøya. Dei hadde meld ganske dårleg ver, men dagen viste seg å glitra i strålande sol og nydeleg sommarver. Den slags vermeldingsbommar skjer dessverre sjeldan heime på Jæren. Etter turen hamna me i kaffien me og før eg måtte finna toget tilbake til byen.
Inne i Oslo hadde me ein avtale med Sunniva pg Trygve og Halvard og Therese om å gå ut og eta på restauranten Kathmandu i Bygdøy Allé. Der serverer dei tibetansk mat med spennande smakar.
Eg sluttar med eit bilete av kattane me kom for å passa på. Dei er søte og leikne og dei er overalt samtidig.
Heidi
Saman med Leif og Sunniva har eg hatt ein fin dag i Fredrikstadområdet. Me starta og slutta turen på Vikene utanfor Fredrikstad der besteforeldra hans hadde landstad. To av syskenbarna hans, Morten og Jannicke har nå kvar si hytte der, og me har vore i lag med begge familiane.
Etter vaflar og kaffi tok Morten oss på byvandring det me såg husa der besteforeldra til Leif har budd, og der faren har vakse opp. Dei var velståande folk, bestefaren var øyenlege i byen, og dei budde i eit stort hus med eigen fløy for hushjelpene. Me fekk høyra mange familieanekdoter, mellom anna at Sunniva si tippoldemor var klaver-elev hos Edvard Grieg. Me var òg på kyrkjegarden og såg familiegravene.
Det er rart å tenkja på kor totalt ulik bakgrunn besteforeldra våre har.
Etter «familievandringa» tok Jannicke oss med på vandring i gamlebyen før me reiste ut igjen på Vikene for å eta middag og sjå på gamle fotoalbum. Det har vore ein koseleg og interessant dag.
Heidi
Byvandring med Halvard på Kampen i føremiddag. Me drakk kaffi og åt lunsj på eit idyllisk torg. Han fekk vist oss huset han skal bu i frå august av. Oslo kan òg vera ein by med idyllisk gammal trehusbebyggelse og småbypreg.
På ettemiddagen sykla me bort til Heidi og Per Inge på Grünerløkka. Me spaserte langs Akerselva og åt middag saman på ein koseleg bakgårdsrestaurant på Nedre Foss. Det var så gildt å få ein ettermiddag i lag med gode venner gjennom mange år som nå har bytta ut Stavangeradressen med postadresse på Øvre Foss. Me mimra om somrar i lavvo med telta fulle av unger og om sykkeltur i Danmark med sju barn og eit åttande i ein stor mammamage. «Tenk at me verkeleg gjorde det,» sa me til kvarande og smilte.
Til slutt ende vandringa vår ved nye Deichmanske bibliotek, og då måtte me inn og sjå. Det var verkeleg fint det inne med kafear, lesesalar, opplevingsrom for barn.
I femte etasje kunne me sjå ned i alle etasjane og gjennom vindauga kunne me sjå operaen og vidare ut i Bjørvika og Oslofjorden. Så godt å sjå at det blir bygd flotte offentlege rom som er for alle, der prosjektet ikkje er fundert på marknadskreftene.
Husfolket har kome tidlegare heim frå seglturen pga spådomar om regn. Nå får me nokre ekstra dagar i lag med dei.
Heidi
Dette var sundagen for eit besøk på Kistefos museum utanfor Hønefoss. Eg Eva Mari og Leif la ut på ekspedisjon. Eg hadde sett fine bilete der i frå, men museet var mykje meir enn eg hadde venta.
Arkitektur, biletkunst, natur, installasjonar, kunstverk ein kunne gå inn i, gammalt og nytt, estetikk og opplevingar. Eg legg ut nokre av bileta eg tok og oppfordrar alle som får sjansen til å dra dit og oppleva dette sjølv.
I midten oppe ser de Eva Mari inne i ein vanninstallasjon der ein kan stå innerst inne i ein firkant med fontenevatn sprutande opp i fleire lag på alle kantar. Eg vart oppfordra til å prøva eg og. Det var verkeleg fint, som å stå inne i ein foss bak mange lag vatn. Dessverre bomma eg litt på timinga då eg skulle stiga ut av fontenane. Eg venta litt for kort eller litt for lenge og fekk vannspruten opp under kjolen. Så var det å gå våt resten av turen. Eg får trøysta meg med at eg gjorde store skarer av publikum i godt humør då det skjedde. Eg hadde orkesterplass til å observera korleis dei i vekslande grad fekk til å beherska seg frå å hyla ut i lått. Dei ansiktsuttrykka får ein ikkje med seg når ein ligg på bakken etter å ha sklidd på eit bananskal…
Eva Mari ville gjerne spandera ein kopp kaffi på oss og kom tilbake med noko som må vera ein lokal spesialitet: pølse i potetvaffel… Me hadde ein porsjon på deling. Det smakte interessant.
Neste gilde post denne dagen var å besøkja Torun og Torbjørn på Røyse. Her fekk me servert nydeleg middag, ovnsbakt laks med diverse salatar og fantastiske dessertar korav den enklaste var lokale store, søte jordbær.
Noko av det aller finaste var å få litt tid med barnebarnet i heimen. Det hjalp på mormorabstinensen.
Nå har me hatt eit vaktskifte i familien. Halvard har vore kattepassar hos Sunniva og Trygve ei stund. Nå har me overteke ansvaret for ein leiligheit og to leikne innekattar. I mellomtida er eldstesonen K kattepassar for vår heimslege katt. Dei fleste kabalar går opp til slutt.
Heidi
Damene på tur
«Blir du med på kjøretur?» spør Eva Mari. «Ja, kor som helst,» svarer eg. Dessutan har ho så fin bil, sjølv om eg vanlegvis ikkje synest at bilar er så fine, så er denne bilen det.
Me kjører ut av Bærum og ut av byen. Dama eg er på tur med har ein plan. Me kjører heilt til Drøbak. Der hadde svigerforeldra våre sommarhus i si tid, og me lurer på om me finn det att. I Drøbak er det sommar med sommarbutikkar og marknadsplass. Der er det ein park ein kan sitja i, og viss ein vil kan ein kjøpa med seg tapas eller noko anna godt frå kafeen på den andre sida av gata for å sitja i parken og eta. Det er akkurat det me gjer, me tek med oss hunden, ein irsk setter, og set oss i parken for å eta deilig lunsj.
Etterpå kjører me til Torkildsstranda og badar. Det er kaldt å koma seg uti, men det er deilig å bada når me først har kome oss så langt. «Det er sikkert nitten grader,» seier Eva Mari, «Ikkje meir enn sytten», seier eg. Me bestemmer oss for at det kanskje er atten.
Me kjører opp tronge, tronge vegar og finn ut at det me er på ein blindveg, så må me rygga og snu. Til slutt finn me rett veg og rett hus. Me hadde gløymt at det var så bratt opp til det huset der me var på ferie for trettifire år sidan. Det var der eg gjekk meg vilt og ikkje fann tilbake, og dei andre måtte ut og leita etter meg, for det var før mobilane si tid.
Etterpå går me på gardsutsal. Me kjøper tomatar og lilla blomkål og ein boks blomar som det går an å eta. Me drikk kaffi utanfor gardsutsalet, for det vart ikkje regn sjølv om det begynte å drypa, det vart bare nokre dropar.
På veg tilbake handlar me ost slik at me kan pynta ostefatet med etande blomar. Bringebær kjøper me og. «Dette er slike sommardagar som eg liker,» seier Eva Mari. Eg seier at eg er heilt einig. Så strikkar me babytøy i sola slik bestemødrer har gjort til alle tider. Me hentar pledd og ullsokkar når me begynner å frysa, og badedraktene får tørka i vinden.
Heidi
Så var me på veg over fjellet igjen, denne gongen på meir velkjend rute over Brokke Suleskard. Me har hatt det meste av ver på turen med smak av både haust og sommar. Lunsjen hadde me på ein benk i Dalen i Telemark med medbrakt kaffi på termos. Me sat der i fint sommarvêr, plutseleg begynte det å blåsa kraftig opp, himmelen mørkna og så kom regnet og haglet.
På vegen har me høyrt oss gjennom store deler av Carl Frode Tiller sin roman «Innsirkling». Plottet i historia er at ein mann, David, har mista hukommelsen og treng at folk som har stått han nær hjelper til me å gje han minnene tilbake. Tre ulike personar med heilt ulik oppleving av hovudpersonen, seg sjølv og kvarandre kjem med kvar sin versjon av ungdomstida hans og kven han er. Boka gir ei interessant vinkling på det å vera menneske i sosialt samspel og det å bli til i kvarandre si oppleving av livet. Lydbok er fine greier og kan samkjørast med strikking, dersom ein ikkje er den som styrer bilen, og naturopplevingar. Skikkeleg multitasking.
Vel framme i Bærum vart me tekne godt i mot med deilig sommarmat. Nå har me sitte ute på terrassen og nytt sommarkvelden med fleire og fleire pledd rundt oss og til slutt ein markise til å skjerma oss mot regnbyga. Sommarliv.
Heidi
