sporisand

La oss gjera det igjen

Det var den gongen det var sommar, den gongen for lenge sidan
då me framleis ikkje ante
kor livet skulle ta oss hen,
og var opne for det meste
fordi sola strauk oss så varmt over ryggtavla
medan me telte dagar og velsigningar
og framleis bada i håp.
Kom la oss gjera det igjen.

*

Inspirert av historiar og filmsnuttar av italienarar som står på balkongane sine og spelar på ulike instrument eller syng for å dela livsglede og håp med andre, så deler eg eit dikt frå den siste diktsamlinga mi. Eg såg at Sindre Eide i den same inspirasjonen stilde seg opp utanfor huset og spelte trompet. Det skulle eg og ha gjort om eg kunne spela trompet, klarinett eller saksofon, det gjer eg ikkje, så eit dikt får duga…

Eg høyrde og at italienske skulebarn laga plakatar med fine teikningar på og med teksten :»Dette skal gå bra», sjølvsagt på italiensk om nokon skulle lura. Det er og eit tiltak heilt etter mitt hjarte.

Det er verkeleg rart kor fort ein heilt surrealistisk situasjon blir nesten normal. Sjølv om eg er ein person som har stor tru på optimisme og tillit til både gode krefter og gode menneske, så har eg samtidig fantasi nok til at ein del av meg er ein katastrofetenkjer. Eg har meir enn ofte nok sett for meg ulike scenario me kan koma ut for. Nå seier eg til meg sjølv at det faktisk ikkje er tredje verdenskrig som er i gang. Det har ikkje gått av ei atombombe, ingen atomkraftverk har gått i lufta, og me har framleis ikkje kome til eit punkt der naturen har klappa heilt saman og ikkje lenger kan gje oss mat og vatn. Denne utfordringa står me saman om å møta, og nå skal me gjera det me kan for at det skal gå så godt som mogleg.

Avtaleboka mi er full av avtalar det ikkje blir noko av. Det skal bli spennande å sjå kva eg skal gjera i staden. Eg ser at livet blir temmeleg ulikt for den som er aleinemor til fire barn og skal ha heimekontor, hjelpa skulebarn og ta seg av barnehagebarn, den som er aleine og jobbar i sektorar som blir lagt heilt ned nå, og dei som er gamle og sjuke og nesten ikkje kan våga å få besøk eller gå på besøk til dei dei er glade i. Eg håpar me blir flinke til å finna gode løysingar for å hjelpa kvarandre. Akkurat som å sjå italienarar som spelar trompet eller syng ariar frå balkongen, så varmar det hjartet mitt at eg ser folk skriva på facebook at dei kan handla for folk som er i karantene eller hjelpa til med andre praktiske gjeremål.

Eg høyrde nokon forklara ordet høgtid som høg tid, tid som er annleis enn anna tid som stikk opp over kvardagane og er dagar ein kjem til å hugsa alltid. Slike dagar skal ein stella fint med fordi ein alltid skal bera dei med seg. Det ville vera heilt feil å kalla desse dagane for høgtid, men kanskje dei er høg tid? Eg hugsar dei bilfrie sundagane på 70-talet som fine fordi dei var annleis enn andre sundagar. Folk kunne ikkje setja seg i bilen og måtte gjera ting annleis. At dei hadde opphav i ei krise tenkte ikkje me ungar så mykje over. Eg håpar desse dagane og vekene som sikkert veldig mange av dei som er barn nå kjem til å hugsa for resten av sitt liv kan vera så gode og trygge som mogleg.

Me ser kor sårbart livet er, og at mykje me trudde for bare ei veke sidan ser annleis ut nå. Det har gått opp for meg at det er godt mogleg interrail-billettane me hadde tenkt å bruka i juni blir liggjande ubrukte. Det kan godt vera at planane om pilgrimsvandringa frå Porto til Santiago de Compostella må leggas til sides til seinare bruk. Merkeleg nok kjennest det heilt greitt, det er ikkje det viktigste i livet kjenner eg på. Eg må innrømma at eg håpar eg får besøk av dei vaksne barna mine i påskeferien, men det viktigste er likevel at alle held seg friske.

I dag hadde eg føremiddagen i lag med barnebarnet som nå forsiktig nærmar seg to og eit halvt år. Ho haldt ein fascinerande forestilling i stova der ho brukte det Jon Roar Bjørkvold kallar spontan barnesong og dikta små songar til melodiar ho kan frå før eller laga nye medan ho dreiv rolleleik med ein apekatt og ei dokke. Apekatten «datt» i golvet og ho sa strengt til dokka. «Nei, baby, Adam blir leie sæg når du dytte han!» Eg reknar med at den setningen kanskje var ein reproduksjon av ein beskjed frå småbarnsavdelinga i barnehagen der det nok kan tenkjast at både ho og andre har dytta litt…

Eg gler meg over å sjå at så små barn faktisk blir trente til å setja seg inn i andre sin situasjon og får hjelp til å oppøva empati. Den eigenskapen treng me alle. Nå får me støtta kvarandre og ikkje dytta… Eg ser at i denne situasjonen er det mange som irriterer seg over andre som hamstrar dopapir, reiser på hytta eller lar barna sine leika med andre barn. Det er heilt forståeleg at me reagerer ulikt på ting. Dette er jo ein situasjon ingen av oss er trente i å vita korleis me skal takla, og me veit ikkje alltid kva som er dei rette svara. Eg pleier å fortelja elevane mine at dei aldri må gløyma at me menneske er flokkdyr. Det er viktig at me veit det for det gjer oss både klokare og meir sårbare. Det er viktig at me veit at av og til handlar me meir som ein av flokken enn som eit individ som sjølv må finna vegen. Kanskje er det bra for oss at me kan oppdra kvarandre litt. Som me veit: «It takes a village to raise a child».

Akkurat nå er det sannare enn vanleg at vegen blir til mens me går han. La oss støtta oss på alle gode krefter og vera romslege med kvarandre.

Heidi

• 

Dagane er rare. I dag har me laga opplegg for fjernundervisning av elevane våre. Det blir ei ny erfaring for alle partar. Det blir eit interessant prosjekt.

Me har vore barnevakt for ei lita solstråle av eit menneske. Ho sette seg i vogna og eg og ho gjekk ut i verda. Ein nydeleg vårdag var det, sol og blå himmel, slike har me ikkje for mange av her. Det blåste kald vind, men vårblomane lyste i beda.

Helst ville vesle jenta funne «enn legeplass», men eg var usikker på om leikeplassar var forsvarlege akkurat nå. Ho kom med ein plan B:»Gå i skogen då, mommor?» Det var eit betre forslag, men først hadde me nokre ærend nede i sentrum. Ein gut i skulealder stod ved eit vindauge og tok spensthopp. Han var kledd i treningstøy. Etter nokre sekund kom eg til å tenkja på at det nok var ein fjernundervisningselev i ferd med dagens gymøkt. Eg vart nesten i litt godt humør av å sjå på… Det er nok ei merkeleg og surrealistisk oppleving for elevane å plutseleg ha skule heime, kanskje heilt aleine i huset. Ein del av dei kjenner seg nok litt aleine. Eg håpar alle elevar som nå er isolerte med skulen heime har eit kontaktnett med gode vaksne og gode venner dei kan kommunisera med i løpet av dagane.

Sjølv ville eg følt meg litt aleine, til og med som vaksen, om eg budde for meg sjølv akkurat nå og var henvist til mitt eige selskap. Eg er av det slaget som er glad for at eg deler huset med mann og katt…

Nede i sentrum var det nesten litt spøkelsesaktig tomt i det fine vårveret. I garnbutikken spurde eg om det framleis var lov å leita etter garn i hyllene. Det var det. Fleire strikkande damer var det inne og kjøpte garn til store genserar. Den eine hadde nettopp lært seg kunsten og skulle for første gong prøva seg med to fargar. Sjølv kjøpte eg garn og seksten kvite knappar til to baby jakker og to bukser.

I daglegvarebutikken vaska folk hendene i antibac og handlevognhandtaka vart vaska mellom kundane. To bekymra damer diskuterte at det første dei skulle gjera når dei kom heim var å vaska hendene.

Mens veslegull var på sykkeltur med morfar fekk eg sett meg ned og jobba med fjernundervisningsopplegg. Fredag er jo frilansardagen min, men sidan det var litt alternative opplegg som skulle lagast måtte eg finna tid til det.

På ettermiddagen vart det kaffi på bordet og familie i sofaen. Nå ligg gullungen og søv. Ho startar nok dagen grytidleg i morgin, men det gjer ikkje noko for me skal jo ingenting.

Det er rart kor fort me venner oss til nye situasjonar. For ei veke sidan ville alle avlysningane av sosialt samver og kulturarrangement virka uttenkjelege, nå er det slik det er. Det å ha langt betre tid enn vanleg kan kanskje utfordra oss kreativt og menneskeleg. Det som er positivt er at både eg og andre plutseleg kjenner mykje sterkare enn vanleg kva som er det viktige i livet og kva som djupast sett er bagatellmessig.

Eg ynskjer alle kraft og mot nok til å bu i desse dagane med pågangsmot og eit ope sinn. Nå er me på dugnad.

Heidi

• 

Som ein del av rulleringa av opplegg i sjuande klasse, har eg ei gruppe som har Edvard Munch-prosjekt på onsdagsmorgonar. Eg kunne ikkje hjelpa for at eg syntest bilete som «skrik» og «syk pike» passa betre inn i situasjonen enn nokon sinne… Eg vågar å by på eit potpourri av kunstverk i skapingsprosessen.

Det har vore ei rar veke, og eg har gått gjennom dei fasene ein psykolog på radioen skildra som normale: Først tenkja at nå må me ikkje bli hysteriske, så føla behov for å sperra seg inne ein stad utan smittefare, blanda med ein lettare hypokonderisk varheit for om ein kanskje sjølv kunne ha eit symptom eller to…

Nå var eg heilt klar for å applaudera stenging av skular og barnehagar og leggja til sides alt organisert liv. Det er heilt surrealistisk at dette skjer, og det følest rett. Etter ei veke der elevar går ut og inn av karantene og dagar der me har prøvd å praktisera handvask-rutinar som gjer at elevane har stått i kø i nesten eitt kvarter i begynnelsen av kvar time for å få vaska hendene etter oppskrifta, så har eg og fleire følt på ansvaret med å fjuska i smittevernsbransjen. Nå blir det nettundervisning.

Eg er heilt med på tanken at dette er ein stor nasjonal dugnad for å beskytta kvarandre så godt me kan, og eg håpar me kan klara dette på ein god måte. Eg håpar og at alle som er redde og føler seg aleine har nettverk som gjer at dei har nokon å lena seg i mot.

I kveld tenner eg lys for håp og kraft og mot. Det er litt rart å skulla ta vare på kvarandre på ein måte som inneber minimal grad av sosialt samver og lite klemmar og varme handtrykk. Me skal kanskje rett og slett vera takknemlege for sosiale media og for at me kan ta ikkje-smittande telefonsamtalar når me treng å snakka saman.

Kjære dugnadsdeltakarar: Dette skal me klara å koma gjennom. Eg håpar me saman klarer å finna ein kvilepuls som kan gjera oss sterke, og eg håpar me vaksne klarer å trygga alle skulebarn slik at unntakstilstanden blir til å bera.

Eg ynskjer alle som les dette fred over unntakstida.

Heidi

Våren er her på jærsk vis, med ruskever, krokus, klosterklokker og grøne skot på mørke greiner. Vinterferien var over sist helg, og på måndag var det lyst då eg sykla til jobb.

Livet er mangfaldig, og bloggen har ikkje heilt makta å halda fylgje med livet mitt, det som skjer og skjer. Då blir det alltid litt vanskeleg å skriva her fordi eg ikkje veit kva ende eg skal begynne i.

Sidan sist har Jahn Teigen og Alf Cranner teke steget ut av tida. Eg likte dei godt begge to. Landet vårt har fått Korona-feber saman med at Koronaviruset kom til landet. For første gongen har eg opplevd at menneske er sett i heimekarantene, at skular har blitt stengde og at Holmenkollrenn måtte gå utan publikum. Det er merkelige tider. Sjølv er eg vel ikkje eigentleg skremt, men eg synest det er bra at me prøver å begrensa eit virus som er farleg for gamle og sjuke mest mogleg. For ein gongs skuld har eg blitt ganske forkjøla, men sidan eg ikkje kan sjå at det er nokon som helst sjanse for å ha Koronasmitte, så har eg våga meg på både tog, teater og i ein seksti-års-dag, men det er bare så vidt eg torde å hosta, for ein vil jo ikkje skremma folk. Eg såg at nokon meinte at alle forkjøla burde halda seg inne. For oss som jobbar i skulen og vassar i forkjøla ungar til ei kvar tid, høyrest det litt utopisk ut å tru at samfunnslivet ville klara å halda seg oppe dersom alle forkjøla haldt seg inne. Men kanskje eg må begynna å tenkja i nye banar.

Noko veldig triveleg som skjedde i vinterferien var at eg vart grandtante til ein nydeleg liten gut, barn nummer to på mi side av slekta, så nå får barnebarnet antydning til konkurranse. Den dagen eg fekk vita at han var blitt fødd måtte eg feira det med å skriva ei lita voggevise.

Voggevise til ein nyfødd liten gut:

Du reiste til oss gjennom natta som var
mens vindane susa og song.
Eit morgonlysbarn kom til mor og til far,
dei stod der med alt som du trong.
Velsigne deg vesle, med lys og med liv,
må jorda ta vennleg i mot deg,
med blomar og gras og med draumar som sviv.
Me lengta så til å få sjå deg.

Må jorda bli vennleg og bera deg trygt
mens vindane susar og syng.
Må du bli beskytta mot alt som er stygt,
må solstråler kitla ditt fjes.
Velsigne deg vesle, må vegen bli god,
må jorda ta vennleg i mot deg,
må håpet bu hos deg og livsmotet gro,
må gledene pakka seg rundt deg.

Sjå vindar skal blåsa frå aust og frå vest,
skal storma og ula frå nord,
skal leika frå sør, laga sommar og fest,
når verda blir open og stor.
Velsigne deg, vesle, hos oss skal du bu,
må livet ta vennleg i mot deg,
og vogga deg mjukt gjennom frykt, håp og tru.
Me er her og lever det med deg.

Heidi

• 

Så sit eg her i dag og med ein tekst som eg fekk lyst til å la prøva vengene sine her på bloggen. Alle innspel blir tekne til etterretning og ettertanke. Temaet er framleis håp. Eg ser for meg dette som ein av fleire byggjesteinar i noko som skal bli ei forestilling eller kanskje ein konsert etterkvart.

*

Me står her, Gud med livet vårt

i bøn for denne jorda.

Med trøytte tankar kjem me hit

og leitar etter orda.

Ver hos oss, Herre, gi oss håp

og tru på at det vender.

Nå legg me oss og jorda vår

til trøyst i dine hender.

*

Når dagar kjem og dagar går

og endringsviljen manglar,

når ingen lyspunkt er å sjå,

og framtidstrua hanglar,

då nynnar me for jorda vår

ein song om kraft og draumar,

ei bøn om vilje, lyst og håp

om mot i sterke straumar

*

Så kjem ein dag i februar

då vinterlyset smiler,

og kjem med bod om sommar att

til oss som går og tviler.

Sjå snøklokker med halsen bar

i trassig tillit talar

om lys og varme, liv og tru,

om fest i grøne salar.

*

Og i september kjem ein kveld

der lyset gyller enger,

og alt er moge, mjukt og godt,

og gleda har fått venger.

Når jorda står med moge korn

og frukt i fulle hender,

og kviskrar trygt ein song om håp,

om håp som aldri ender.

Heidi

• 

Av og til kjem tekstane til meg heilt utan motstand. Dei sånn omtrent bare dukkar opp setning for setning og blir til eit heile utan at eg veit heilt kor dei kjem i frå. Det merkelege er at dette er tekstar eg ofte blir godt fornøgd med etter den obligatoriske umiddelbare forvirringsfasen etter at ein tekst er skriven, der eg ikkje veit om det eg har laga er brukbart eller ikkje.

Det er ikkje alltid slik. I dag har eg jobba med ein tekst som eg har lagt vekk og funne fram mange gonger. Han har rett og slett ytt meg motstand. Eg veit sånn omtrent kor eg vil hen, men rim og språk og rytme har ikkje villa seg heilt. Før ville eg ha lagt vekk slike tekstar, men ein gong var eg på eit seminar der me vart oppfordra til å slipa og pussa millimeter for millimeter heilt til me hadde fått fram det me ville. Eg tenkte at det må eg jammen prøva på ein gong…

Nå tek eg til motet, for det finst små avgrensa område i livet det eg er ganske modig, og legg ut arbeidet slik det er nå…

Kanskje nokon i det store usynlege rådet som sit der ute og les vil gje meg tilbakemelding? Kommuniserer dette? Kva bør eg sjå nærare på eller endra på? Eg har tankar om at denne salmen, om han blir ferdig skal vera ein del av eit større verk om håp og om ei meir berekraftig og rettferdig framtid:

*

Eg lener meg mot tillit,

eg legg kinnet mitt mot tida,

vil våga vera levande

vil synga, elska, strida,

vil stå her midt i livet

der eg høyrer, ser og kjenner,

eg trur at kjæleik varer,

at det gode aldri ender

*

Eg lener meg mot andre

me er mange som skal kjempa,

me trur på tru og liv og håp,

og ingen skal få dempa

vår tillit til Guds kjærleik

og vår tru at me skal finna

at lys og kraft skal sigra

og at kjærleiken skal vinna.

*

Me lener oss mot livet

det me veit at me skal leva,

i lyset frå Guds skaparkraft

her frå og inn i æva.

I livsmot, kraft og glede,

der skal du og eg få vandra.

Me trur at godleik varer,

og at håpet kan forandra.

*

Eg er glad for all tilbakemelding, og får eg ingen, så har vel denne runden på bloggen gitt tankane ein ny runde med «slipsteinsvalsen» (som går og går og går…)

Heidi

Det eg skal skriva om nå er noko eg faktisk synest er veldig vanskeleg å forhalda seg til. Er det noko eg ikkje kan fordra å måtta gjera så er det å stålsetja hjartet mitt. Av og til kjem ein i situasjonar der ein går vidare med følelsen av å vera eit kaldt og uvennleg menneske eller ein lettlurd person heilt ute av stand til å setja grenser, same korleis ein snur og vender seg… Og mine kjensler er på ingen måte den største utfordringa i dette.

Eg går av bussen på bussterminalen i Oslo. Etter ikkje så alt for mange meter kjem eg til ein gut med eit pappkrus framfor seg. «Hjelp ein norsk narkoman gutt som trenger penger» står det på skiltet. Eg går forbi og tenkjer at eg nok ikkje hjelper han veldig ved å gje han pengar til meir rus. Eg prøver likevel å smila oppmuntrande til han.

Eg har ikkje kome langt oppover Karl Johan før ei dame i langt skjørt vil selgja meg «Folk er folk» for 100 kr. Eg vil heller kjøpa enn å bare respondera på tigging, så eg finn fram lommeboka. Då står det ein kollega av den første der og treng pengar til medisin. Eg prøver meg på eit smil og eit “Dessverre ikkje i dag. » Ho peikar på 50 lappen ho ser i lommeboka og seier at den vil vera til god hjelp. Ho får femtilappen. Etterpå spring dei etter meg og fortel om sjuke barn og om behovet for ullteppe for dei som skal sova på gata. Eg seier så vennleg eg kan at nå har dei fått det dei kan få av meg i dag.

To hundre meter lenger oppe står ei ung jente som fortel meg at ho er gravid, og veldig, veldig svolten. Eg tenkjer at det siste i det minste sikkert er sant, og tek henne med inn på eit bakeri og vil kjøpa eit par bollar til henne. Ho seier med veldig tynn stemme at ho er så veldig svolten og heller vil ha ein hamburgar. Me går inn på hamburgarsjappa og eg kjøper den billigste hamburgaren til henne. Då ho gjerne vil ha meir, seier eg litt irritert at nå har ho fått mat og at det ikkje er lurt å masa om meir når nokon gir henne noko. Utanfor sitte ein norsk gut med eit skilt om at han er veldig svolten og lenger nede står det ein som vil selgja =Oslo.

Eg veit nesten ikkje om eg vil leggja ut dette, for eg vil absolutt ikkje trigga eit ramaskrik om organisert tigging og bakmenn osv. Eg trur på dei, om ikkje på alle historiane deira, og eg trur ingen skal misunna dei som sit på eit iskaldt fortau med eit pappbeger framfor seg. Eg ynskjer av eit oppriktig hjarte å hjelpa dei som har det vanskeleg. Spørsmålet er bare, korleis møter me denne utfordringa på ein god måte utan å gå i den fella å lata som om dei er luft og usynlege?

Eg går før den unge jenta får hamburgaren sin. Eg legg handa lett på skuldera hennar og kviskrar «God bless you» før eg spring.

Heidi

Datoen såg så fin ut at eg måtte bruka han til overskrift. Eg kunne og ha skrive at dagen frå gammalt av er rekna som den første vårdagen, eg kunne og ha skrive at eg sit på litteraturhuset i Oslo med noko varmt i koppen og open skrivebok. Eg kunne ha nevnt at sola skin ute, og at det er nesten vårstemning i Oslo sentrum i dag.

I går hadde me ei veldig fin feiring for Torun som fylde runde år. Me var i eit tidlegare kornlager på Helgelandsmoen det dei hadde gjenoppbygd ein kafeteria frå 1920- talet som den gongen låg i Hønefoss. Det var nesten som å koma inn på ein gammal kafeteria i Paris eller noko slikt. Me var 18 damer som koste oss der frå klokka fire om ettermiddagen til langt utover kvelden. Jubilanten fekk gode ord, songar, dikt og klemmar. Neste helg er det me som skal arrangera stor dag. Det er blitt tida for slikt.

Noko av det største for meg var å få helsa på denne vesle hjarteknusaren, Torun sitt tre månadar gamle barnebarn, William. Eg er framleis umetteleg på det å få eit spebarn i armane mine.

Elles kan eg melda at livet rundt meg skjer og skjer. Januar har vore ein månad full av små og store, viktige og uviktige hendingar, og lite har eg fått dokumentert i dette forumet. Ein del kjem kanskje sånn etterkvart. Av og til blir det slik at uskrivne innlegg samlar seg på harddisken der inne ein plass, og så veit eg mest ikkje kva ende eg skal begynna på når eg set meg ned for å skriva.

Ha ein fin februardag alle saman 😊

Heidi

I dag var det nydeleg januarsol ute, me forstod at me måtte koma oss ut medan det var lyst og fint. Me kjørde opp til Sælandskogen og gjekk ein tur derifrå. Snølaus vinter kan vera fint det og. Det var eit tynt islag der det var vått, og landskapet var halmgult og mosegrønt.

Jula er boren ut, og me er trygt på plass i kvardagane. Nå ventar jærsk midtvinter med korte dagar og truleg med mykje vind og regn. Det er tida for mange levande lys, lange kveldar og gode menneskemøte.

På sundag feira alle i familien som var i nokonlunde nærleik, far sin åttiårsdag med pizza, kaker, lefser og åtti direkteborne nysteikte potetkaker frå Vats. Åttiåringen kan nok styra seg for det gjeldande talet, men er elles sprek og oppegåande og omtrent som han har vore alltid. At tida går så fort som ho gjer får i beste fall mana oss til å setja pris på dette merkelege og sårbare livet vårt som på ein merkeleg måte ser ut til å auka takten etterkvart som åra rasar forbi.

Det er faktisk nesten ok å koma seg opp når vekkerklokka ringer. Kjem ein så langt som til etappen med havregraut, kaffi og høgtlesing frå Martin Lönnebo med lys inne og bekmørke ute så er alt såre vel.

Likevel har det skjedd små daglege hendingar som viser at morgonane rett og slett er litt for tidlege for sånne som meg, sjølv om ånden er villig og vilja er god, slik det nesten står i skrifta. I går hadde Leif sett ut sykkelen min då han henta sin, så eg fekk ikkje med meg autopilotetappen der eg trillar han ut, etter å ha fyllt alt eg skal ha med meg i sidetaskene. Om det var det ørvesle sidesteget frå rutina som gjorde det skal vera usagt… Eg fylde taskene til topps, hoppa på sykkelen og trilla den vesle bakken frå gardsromet til gata. Då eg begynte å trø bråstoppa sykkelen og eg vart kasta framover. I det eg datt kom eg på at eg hadde gløymt å ta opp støtta. Det vart melding til jobben om at eg måtte ordna opp i det å ha slått hol på buksekneet og få plastra albue og kne før eg kunne koma. Det passa godt at eg hadde kontortid og undervisningsfri første økta. Eg fekk og øvd meg på sykling med styret i ein annan vinkel enn hjulet. Eg hadde ikkje tid nok til å få til å retta det opp.

I dag kom eg nesten heilt til jobb før eg fekk forklaringa på korfor det var så ekstra mørkt i dagmorges og korfor dei eg møtte i ekstra stor grad var som skuggar denne småyrande januarmorgonen. Eg forstod og korfor det trekte sånn i auga og mascaraen rann. Eg hadde rett og slett gløymt å ta på meg brillene….

Dei som kjenner meg veit at eg er relativt hjelpelaus utan briller, så gode råd vart dyre. Heldigvis hadde min helt av ein ektemann ikkje reist på jobb endå, så eg fekk brillene på plass slik at eg var klar når det ringde inn. Hadde eg ikkje hatt eit langt samliv med meg sjølv, ville kanskje desse hendingane bekymra meg. Nå føyer dei seg inn i ei lang rekke med liknande mønster.

Det er ikkje bare lett å gå i sjuande klasse og skulla fordøya inntrykka frå ein stor verden. Me har allereie snakka lenge om dette med sjølvmord og det å våga å snakka med nokon når livet er ekstra vanskeleg. I går var 22.juli tema på Supernytt. Me som er vaksne gløymer lett kor små desse nye nesten-tenåringane var då dette hende, og dei hadde mange spørsmål til både det dei høyrde og det dei visste frå før. I tillegg er mange av dei opptekne av Trump og midtausten, av trugsmål, likvidering og bombing. Nokre av dei hadde fått med seg hashtaggen «World war 3» og var rett og slett redde.

Det er jo ikkje sånn at me vaksne heller synest at sånn er kjekt i det heile tatt, men ungane manglar det filteret og den erfaringa som ligg i å ha observert diverse politiske spelebrett før. I tillegg engstar mange av dei seg for klimakrisa. Ungar treng rett og slett at trygge vaksne lyttar til dei og snakkar med dei og hjelper dei å få eit nokonlunde optimistisk og trygt syn på livet og framtida. Eg hugsar sjølv kor skummelt det var å vera på same alder og oppdaga den kalde krigen og våpenarsenala i verda. Eg opplevde og korleis me rett og slett kunne bli vettskremde av vaksne som prøvde å forklara oss korleis ting låg an. Her gjeld det å vera kloke vaksne. Det vart ein ekstra runde med avklaringar då sivilforsvaret, eller kven dei nå er, testa alarmen sin klokka tolv i dag.

Likevel har me mest av alt relativt rolege dagar i klasseromet. Onsdag er favorittmorgonen min med kunsthistorie og maling medan det langsamt lysnar utanfor rutene.

Ha ein god januar alle saman. Pust inn tålmod og ro.

Heidi