Etter mykje hardt og kjekt arbeid har eg og dei sju skrivejentene mine nå eit bokmanus nesten klart for trykking. Eg veit at eg ofte har skrive om kor interessant det er å arbeida med skapande skriving med barn og ungdom. I år er jentene i kulturskuleklassen min spreidde i alder frå 12-20 år. Det fine er at dei likevel er ei veldig fin gruppe som tek vare på kvarandre og oppmuntrar kvarandre. På tysdagar er eg ofte trøytt når eg etter undervisning og prosjektutviklingstid skal nesten rett på kveldsundervisninga. Så snart me er i gang så føler eg meg ikkje trøytt lenger. Det gir energi å vera i lag med denne gjengen. I siste liten fekk eg lyst til å ta med nokre av tekstane. Dei som får koma til orde her er Gabriele og Hannah. Det er litt tilfeldig, for her er det mykje fint å velja i:
Ho forstod ikkje
Ho hugsa den første dagen då det starta.
Dei stygge blikka i spegelen om morgonen og om kvelden.
Ho hadde merka dei store armane sine som bare hang der
som blaute klær på ein kleshenger.
Ho såg at det var stygt, men ho let dei vera der.
Den neste veka la ho merke til dei breie hoftene sine.
Dei likte ho heller ikkje.
Ho syntest dei fekk henne til å sjå feit ut.
Kvar veke merka ho nye ting.
Det siste ho merka
var at då ho ville sjå på ansiktet sitt i spegelen
så var spegelen heilt blank.
Det var sol ute.
Sola var fin.
Ho skulle ønska at ho var like fin.
Ho forstod ikkje
at den som hata det ho såg i spegelen
kunne vera fin.
Korfor såg ho det ikkje sjølv?
Kanskje det ikkje handla om å vera fin?
Kanskje det handla om noko mykje meir komplisert?
Kanskje handla det om å vera sola utan å sjå ut som ei?
*
Det var aldri nok
Du gjorde dette mot meg.
Du forventa aldri at eg skulle klara meg.
Eg skal ta fram nål og tråd og sy bitane saman.
Eg gav deg alt.
Det var aldri nok.
Ikkje eingong tårene
fekk det til å bli.
Nå står du der og ser på meg.
Du ser ut som du har tapt
ein million i Lotto.
Gabriele
*
Hjerte rimer på smerte
Hjertet, det låg der knekt.
Det hadde uansett blitt knust før eller siden.
Dette hjertet er ikke av glass.
Ikke kast det.
Fest blodårene sammen igjen.
Bind muskeltrådene sammen.
Dette hjertet skal ikke på søppelhaugen.
Det er knust,
men kan bli helbredet.
Lever det heller til gjenbruken,
eller ta det med deg hjem.
Hjerte rimer på smerte,
det er det en grunn til, kjære deg.
Og om det ikke rimer,
kan det uansett helbredes.
Om hjertet ditt er knust,
har du andre organer.
Du kan elske noen like sterkt med en lunge.
Det finnes alltid flere muligheter.
Hannah
*
Det er fint å sjå kor godt elevane i sjuande klasse synest det er å vera tilbake på skulen. For mange av dei er to månadar uendeleg lang tid. Fleire kom tilbake og hadde vakse minst fem cm. Dei synest det er litt trist at ikkje alle kan vera i lag i friminutta, og kanskje litt stress at dei må vaska hendene heile tida. Det å halda ein meters avstand er heller ikkje lett.
Eg merkar at ein blir sliten på to litt ulike måtar med fjernundervisning og klasseromsundervisning. Eg er glad for at me får desse vekene saman før dei skal vidare, og det er litt hjarteskjerande at eg med ein viss sannsynlegheit ikkje får dela ut avskjedsklemmar når me nærmar oss
St. Hans.
Livet er nesten i det normale hakket igjen. Me får håpa at det verste Koronastyret er over nå. Det får visa seg.
Heidi
I dag stel eg denne. Eg leita etter gode youtubefilmar til undervisninga og vart rørd av dette samspelet laga i to heilt ulike stover nå i mars.
Av og til ville verkelegheita hatt dårlege odds i eit stort pengespel. Kven ville trudd då me gjekk inn i det nye året at Norge kom til å bli omtrent heilt nedstengd i to månadar.
Kven ville tenkt seg at den tolvte mai det same året snødde det då barna gjekk til skulen der dei måtte slusast puljevis inn i klasseroma til handvask og kohortar?
Det er mykje me ikkje veit. Veldig mykje av det me fryktar kjem aldri til å skje, og mykje av det som skjer ville me aldri hatt fantasi til å tenkja oss.
Aprilsnø er eit ord for slikt som ikkje varer. Maisnø har me ikkje ord for ein gong, den pleier ikkje å koma ein gong.
Håp og vitaminar
Det finst masse håp og vitaminar
i knallraude rips
i svarte solbær
i oransje tomatar i drivhuset,
i grøn salat frå svart jord
i eldraude chiliar
og støvete blåklokker i grøftekanten.
***
Det me kan vita nesten heilt 100% sikkert er at nå kjem det ei årstid med mykje håp og vitaminer. Ho skal koma, om ikkje så brått.
Heidi
Mai månad kveler oss,
velmeinande og vennleg
tek han strupetak
med alle desse kirsebærblomane,
denne vennlege brisen
korleis vågar han røra oss på denne måten?
Svart-trost og vipe,
måltrost og alle desse andre
som aldri kan gje oss fred
Den første krydra angen av gras
etter ein lang vinter
Tunge angar av spirea,
nyutsprungne bjørker
og tidlege blomar
Alt dette som hentar oss inn
som gjer kveldslufta rusa av kjensler
og får oss til å lengta.
Å lengta etter det som var
Å lengta etter alt som kunne ha blitt
Å lengta etter alt som koma skal.
Trøytte av lengt,
med armane fulle av liv,
står me her og kan ikkje sova.
For våre urolege sjeler si skuld
finn me ikkje kvile.
Ein stad høyrer me gauken gala
for aller første gongen.
Snart skal blåklokkene
ringa sommaren inn
og me skal pusta friare.
***
Diktet over la eg ut på bloggen min for nøyaktig seksten år sidan. Eg trur det må vera ei spontanskrive og sidan har eg ikkje brukt det til noko, så då fekk det bli gjenbruk i dag. Eg veit ikkje om fleire enn meg kan bli gripne av ei slags kjensle av rastløyse på denne årstiden. Me blir liksom så svoltne på liv når alt blir grønt og lyst, og så blir me redde for at livet skal springa i frå oss.
I år er det på ein måte slik at me skal gjenerobra kvardagslivet, og det er jo for så vidt litt av eit prosjekt.
Det er ikkje sant at eg ikkje har vore innom skulen sidan me stengde ned. Eg har vore der to gonger, den eine gongen for å vera med på eit møte og henta noko og den andre gongen for å vera vikar, men i dag var eg der for første gong for å vera på jobb på nokonlunde vanleg måte. På veggen hang ein kalender med mars månad oppe, og på kanten av PC skjermen hang to gule lappar om ting eg måtte hugsa å gjera ca den 13. mars. Ingen av delene fekk eg gjort fordi dei dagane det skulle gjerast på aldri kom til å eksistera på den måten alle hadde rekna med då lappane vart hengde opp.
Eg fekk veldig fort den same følelsen som overraskar meg etter kvar gong eg har hatt ferie. Plutseleg følest det som om eg har vore der heile tida. Då eg skulle skriva inn noko i lærardagboka vart eg oppriktig overraska over kor stor mengde kvite ark eg måtte bla over for å koma til dagen i dag.
Det var kjekt å vera i gang. Veret vart mildare enn eg hadde venta då eg oppdaterte meg på yr, sjølv om me fekk ei haglbyge over oss då me gjekk heim. Det virka som om elevane var oppriktig glade for å sjå kvarandre igjen og protestane på det nye strikte vaske- og kohortsystemet vakte mindre forundring og protestar enn eg hadde trudd. Etter ei kort innføring i alt som skulle gjelda frå nå av, var me ute heile skuledagen. I morgon får me prøvd oss på ein vanleg skuledag. Det kan nok fort gå greitt det og. Nå har eg jobba til langt på kveld med elevtektstar og evalueringar, så nå er det på tide å seia takk for i dag. I morgon lovar dei fire til seks varmegrader og det skal ikkje regna lenger enn fram til klokka tolv.
Heidi
Eg såg meg i spegelen.
Eg kikka nærare etter
og såg
at åra på mystisk vis
har sprunge frå meg.
Eg må vel ha vore her
den dagen det skjedde?
Ja, det må eg jo ha vore.
Eg som har levd og levd.
Eg som har hanka inn
dansande dagar,
strevsame dagar,
fire barn
og hundrevis av elevar.
Eg har sett gjestar koma og gå
og godtfolk passera langs vegen.
Eg har hatt malande kattar
strykande mot leggene mine
og meir enn ein gong
plukka roser og kvite blomar.
Eg har klamra meg fast
med tenner og negler.
Har hengt bakpå tida
medan det gjekk så det kosta
og klort meg fast etter beste evne.
Visst var eg der då toget gjekk,
det gjekk bare så fort.
Eg har så mykje å gjera
i dag eller i går
eller helst i sist veke.
Svara finn eg ikkje,
eg bare kviskrar lågt
medan det heile susar vidare:
Herre gjer meg til ein reiskap for din fred.
Lat meg så fred der hatet rådar.
Så får det vera det same med resten.
***
Eg begynte å skriva kvar dag på bloggen den dagen Norge stengde ned, eller var det kanskje dagen etter. I fleire år har eg skrive dikt om håp og mot og hatt ein sterk følelse om at det kjem til å bli bruk for dei ein dag.
Då me runda 13. mars, tenkte eg at «kanskje det er nå» nokon har bruk for dikta? Fram til nå har eg leita fram, eller skrive eit nytt kvar dag, og nå har eg begynt å leita i gamle gøymer. Teksten over skreiv eg for ni år sidan. Han var av dei eg vraka då eg skulle finna tekstar til diktsamlinga som kom ut det året, eller kanskje eg skreiv det om til det ugjenkjennelege? I dag fann eg det at og tenkte at det som står der er jo faktisk noko eg framleis kan ha lyst til å fortelja, og så fekk det bli dagens tekst.
I dag har me hatt «ein nesten heilt normal sundag». Rett nok vart det gudteneste frå nettet, før det vart nokre timars arbeid med å førebu den komande skuleveka. Det blir ei annleis og spennande veke som eg er spent på.
Etterpå reiste me ut på tur. Det var solskin, men akkurat så bitande kaldt som det er her av og til på denne tida når nordavinden set inn. Leif hadde funne ei rute som svingde innom Viste-hola, ein av dei eldste steinalderbustadane i landet. Eg har vore der fleire gonger, men nå var det ganske lenge sidan. I ei relativt grunn fjellhole budde det ein flokk menneske, kanskje rundt 20 personar, så det må ha vore relativt trongt om plassen då nordavinden sette inn. Bein frå hola visar at dei har jakta på sel og sjøfuglar.
For første gongen på lenge fann me ut at me ville eta middag ute ein plass. Me gjekk forbi Viste Strandhotell der dei serverte sundagsmiddag. Me fekk eit bord i eit rom heilt for oss sjølve med nydeleg utsikt over sjøen. Sett innanfrå var det ein nydeleg maidag, sett utanifrå måtte det ganske varme klede til for å få den same opplevinga.
Om kvelden var me inviterte til å eta kveldsmat heime hos venner av oss. Det er veldig lenge sidan me har vore på besøk hos nokon bortsett frå hos Ingrid og Oddvar som høyrer til det me på det oppdaterte språket vel må kalla «familiekohorten», så i dag hugsa me «det gamle livet vårt», og gløymde nesten at me framleis er i Korona-krise.
I morgon skal eg gjera noko så normalt som å gå på jobb og sjå elevane att etter å ikkje ha vore i lag med dei på eit like langt tidsrom som ein sommarferie. Det blir fint og litt spennande. Alle trinna har fått tildelt ein turdag der me skal ta «kohortane» med ut på tur. På måndagar er det me som skal i veg. Så eg sjekka Yr i gårkveld såg eg at dei melde 2-4 varmegrader, altså kaldare enn det har vore nesten alle dagane i vinter. I dag hadde dei lagt eit par grader på vermeldinga, men kaldt blir det. Håpar at elevane har oppdaga kor kaldt det er slik at dei ikkje er blåfrosne etter ein time. Denne læraren skal stilla med fleire lag ull + vottar, lue og varm drikke, har ho tenkt. For eit par år sidan bestemte eg meg for at nå var eg blitt vaksen nok til at det var slutt på å gå og frysa…
Eg ynskjer alle lærarar som les dette og som skal starta med undervisning på skulen denne veka ein god oppstart.
Heidi
Rødhette må bli trygg nok
til å våga seg ut i store skogar
med meistringsglede
og ulvekompetanse
seinare i livet
når skogane blir større
og ulvane får lengre tenner
og djupare stemme
og ikkje lenger let seg lura
av eit ullteppe og fire sofaputer
i det trygge barnerommet.
*
Eg veit at eg har sagt det før, men eg klarer ikkje å la vera å bli fascinert av barnebarnet si bearbeiding av alt som er skummelt gjennom den nå lenge pågåande yndlingsleiken, «gøyma seg for ulven», med varianten «gøyma seg for trollet». Med skrekkblanda fryd gøymer ho kosedyra seg sjølv og gjerne dei vaksne som er til stades bak senger, under bord eller under teppe og puter. Smilet er stort når ulven eller trollet har gått forbi og me kan krypa fram og pusta letta ut. I går vart ho introdusert for eventyret om ulven og dei sju geitekillingane, ei forteljing som sjølvsagt traff midt i interessefeltet.
Martin Lönnebo har vel ikkje fagfeltet sitt først og fremst innan barnepsykologi, men han er ein svært klok mann og har samla seg mykje kompetanse når det gjeld menneske. Eg synest han har tankar verd å lytta til når det gjeld dette og:
«Det å stille de store spørsmålene er like naturlig som barnas lek. Det blir blant annet sagt at barn har formulert alle de eksistensielle spørsmålene før seksårsalder: om godheten, ondskapen, livet og døden, kjærligheten og hatet. I leken leker barnet seg fram til det å være menneske».
Videre skriv han om det å leita seg fram som menneske og når ein er vaksen. Han er spesielt oppteken av å bruka tilliten og spontaniteten vidare i livet for å vera open og våga å veksa i tru og visdom, men det er ein annan historie som ikkje høyrer heime her i dag. Det mest befriande med Lönnebo sine tankar er tankane hans om å høyra til i ein større samanheng og ikkje trenga å vera den som alltid skal vera så flink eller den har som mål å bli verdsmeister i det meste. På same måten som Per Fugelli set han fokus på at me er ein del av eit stort fellesskap der det å gjera det vesle ein kan er godt nok, for me skal ikkje leggja heile puslespelet aleine. Han seier rett nok med eit glimt i auget at mindre enn det skal ein heller ikkje gjera. Det som skil han frå Fugelli er at han har ei sterk tru på ein Gudsdimensjon.
I dag har eg redigert boka eg lagar saman med skriveelevane mine. Det er eit stort, men og interessant arbeid. Nå er eg snart i mål… Innimellom har eg og teke meg tid til å gå ein tur ute i det grøne mailandskapet med ei venninne. Nå trur eg det blir sofaen og strikkepinnar resten av kvelden.
Eg avsluttar med ein elevtekst i dag og. Kanskje det blir den siste i denne omgangen. Ute er det lyst og fint sjølv om klokka er halv ni. Eg er så glad i lyset i sommerhalvåret.
Heidi
Dei første varme maidagene i alt det intenst grøne,
florlette juninetter med intense lukter av syrin og sjasmin,
julidagar med bekymringslaus sommarglede,
mogne augustdagar med grøne stikkelsbær mot tunga,
september med vemodsvakre, skarpe kjenningar av haust,
ei bøn for glede og tillit,
for mot og styrke,
for kvile i det å vera menneske,
og for varmen frå andre menneske.
Ei bøn for alt som koma skal,
som me bare delvis kjenner,
og for all uroleg lengt
i våre utålmodige svoltne hjarte
og i vår skjelvande, ordlause tillit.
***
Langsamt opnar livet seg, til det som begynner å likna på kvardagane våre.
I går kunne me flytta soknerådsmøtet frå eit digitalt møterom til eit heilt ekte rom i kyrkja der me sat to meter frå kvarandre på nysprita stolar og nesten bobla over av entusiasme over å få møta folk igjen på ekte. I dag har eg vore på eit like ekte møte i diakoniutvalet, og det begynner å tikka inn meldingar frå venner som skriv at nå kan me jo gjera ein avtale og møtast igjen snart.
På måndag skal sjuandeklassingane våre på skulen, ein skule med nye og uvante reglar, med pultene på god avstand frå kvarandre, fleire daglege omgangar med vask av pultflate og ikkje minst hender, dørhandtak, gelender og stolar, og med adskilte friminutt på ulike område og mykje uteskule. Det blir godt å sjå elevane igjen. Fleire av dei eg hadde den faste kontaktlærarchatten på teams med i dag hadde lys i auga og gledde seg til måndag. Me får håpa me klarer å gjera skulen til ein god og trygg stad å vera på dei vekene dei har igjen av livet som barneskule-elevar. Dette blir jo noko me vil eiga i lag med dei seinare, akkurat som me hadde ei veke i lag på leirskule som fleire av dei kjem til å hugsa for alltid, så har me nå ein felles vår i lag med Koronakrise og skule i heimane. La oss håpa at det og er ei eingongsoppleving.
Det utfordrande nå er å leva akkurat passe normalt til at me ikkje går inn i ei smitteoppblomstring. Dei færraste av oss har spesielt lyst til å få Covid 19, dei fleste av oss er endå meir redde for å smitta nokon som absolutt ikkje bør bli smitta, og dei aller fleste av oss vil helst vera i lag med menneske me er glade i på «vanleg måte» utan å tenkja smittevern heile tida. Det blir ein slags kontrast mellom at ein i ein del samanhengar skal ha helst to meters avstand til andre, og det som er det normale livet på ein skule og i eit klasserom. Eg liker å vera raus med klemmar, stryka elevar trøystande over ryggen, pakka elevar tett saman i ein koseleg krok og lesa høgt for dei. Det seier seg sjølv at det kan me ikkje gjera nå, men likevel veit eg jo at det er vanskeleg å hjelpa ein elev med ei oppgåve på ein meters avstand, og at elevar på 12-13 år virkar som magnetar på kvarandre.
Me får vera så kloke me kan. Me gløymer ofte at livet slik me har pleidd å kjenna det og er eit risikoprosjekt. Me kan kor tid som helst få ein takstein i hovudet eller falla om på gata av andre årsakar. Me har bare blitt så veldig minna om vår eigen sårbarheit dei siste vekene. Det har liksom gått opp for oss kor små me er overfor dei store kreftene i verda, og me gløymer kor usannsynleg mange tannhjul som skal snurra i det store maskineriet for at verda skal vera slik me kjenner henne.
Eit par veker inn i krisa virka plutseleg ein del av reklamen i fjernsynet ekstra overflatisk, og alt det me gjerne kaller i-landsproblem virka tåpelege og bagatellmessige. Me kunne til og med reagera på at folk i spelefilmar sat veldig tett i ein sofa, åt fastfood utan å vaska hendene, eller klemde folk på gata.
Framleis er nyheitssendingane på radioen sentrerte om antall smitta og om Koronakrise, og framleis takkar dei fleste av oss det me måtte tru på av gode makter for at me bur i eit land der Erna Solberg, Bent Høie og Kong Harald snakkar til oss med formanande respekt og med tru på menneskeverdet. Det som blir sagt i eit større land ei dagsreise unna, som me ofte har likt å samanlikna oss med, får meg til å frysa på ryggen. Eg har som prinsipp å ikkje koma med personangrep på bloggen min, så dette får vera det næraste eg kjem. Måtte solidariteten og trua på menneskeverdet ha grunnfeste i oss, og måtte han strekkja seg lenger enn både til nasetippen og landsgrensene.
Eg har framleis elevdikt eg har avtale om å publisera, så eg sluttar på same måten som eg gjorde i går:
Takk til Tobias og Hedda som gav meg lov til å dela tekstar.
Heidi
Det å skulle driva fjernundervisning vart kasta på oss som julekvelden på kjerringa, og nå sluttar det på nesten same måten. Sidan eg har frilansardagen min på fredagar, så går eg rett frå å ha avslutta skuledagen på iPaden på kjøkkenet til å få vita at på den andre sida av helga er me tilbake på skulen. Nå var me så godt i gang med heimeskule at det er nesten litt vemodig å ta neste steg inn i noko som og er nytt og ukjend, men det skal nok gå bra.
Dersom ein ser bort frå krisa som har framprovosert dette, så må eg vel seia at fjernundervisning har vore ei interessant erfaring. Mange av oss er nesten litt overraska over kor godt det har gått, og ein del av oss lærarar har nok hatt ei digital læringskurve me aldri kunne ha oppnådd på eit vanleg kurs. Det ein verkeleg har bruk for å læra, det lærer ein seg, og for sinker som meg har det vore fantastisk å ha hjelpsomme, omsorgsfulle og flinke kolleger om det skulle knipa.
I dag har me hatt to kreative prosjekt. Det eine er ein idé som har gått som ein, unnskyld uttrykket, epidemi her på nettet, nemleg å finna eit berømt kunstverk som ein prøver å kopiera, eller la seg inspirera av, for så å laga sin eigen versjon av biletet gjennom eit fotografi. Både elevane og kollegene mine har vore utruleg kreative og flinke. Eg skulle ønska eg kunne leggja ut alle bileta her, men det kan eg sjølvsagt ikkje. Eg får nøya meg med å leggja ut mitt eige bilete.
Det var ein veldig kjekk og vellukka oppgåve som passa perfekt for heimeskule, og elevane fekk til utruleg mykje fint.
Det eg lova å gjera var å få lov til å leggja inn nokre heilt ekte elevtekstar laga i samband med den oppgåva eg presenterte her i går:
Heidi
I dag hadde eg ein liten gjesteopptreden som vikar for nokre av dei som er tilbake på skulen. Det kjendest velsigna normalt. Det var nesten så eg gløymde å sprita hendene når eg var innom på butikken på heimvegen. Det gjorde meg meir positiv til at alle kanskje skal tilbake på skulen på måndag. Eg har vore litt i tvil om kva som er best. Eg er open for begge deler, så får me sjå kva dei seier på pressekonferansen i morgon.
I dag byr eg på eit undervisningstips. Elevane skal skriva dikt med tittelen «Når alt dette» er over om kva dei vil gjera når «alt er lov igjen» og ingen treng å tenkja på Korona eller Covid 19.
Tekstane er mine eksempeltekstar. Det elevane skriv i morgon kjem nok til å vera mykje meir autentisk og rett på. Kanskje nokre av dei gir meg lov til å dela.
Heidi
For alle mørke krokar
me ikkje når inn i,
for alt i oss som fryktar lyset,
og alt me ikkje vågar sjå,
foldar me tankar og fingrar.
hender og fornuft
og ber
for våre redde omskiftelege hjarte.
***
Dagane er i varierande grad fylde av gjeremål. I dag har vore ein veldig møblert dag i så måte. Eg har omtrent ikkje hatt tid til å reisa meg frå stolen, så det blir seine kvelden før eg kjem meg på tur i dag og. Det seier litt om eiga, eventuelt eiga manglande evne til å setja grenser for aktivitet. Den positive sida av det er at eg synest veldig mykje er veldig kjekt og at eg ofte har ei heilt genuin lyst til å dra prosjekt eg driv på med bittelitt lenger enn eg strengt tatt må.
I den eine pausen eg har hatt i dag fekk eg med meg mesteparten av ei vakker gravferd som blei streama på grunn av begrensningar på antall deltakarar. Det var gjort på ein veldig fin måte, me fekk verkeleg kjensla av å vera deltakarar og få vera med på å ta farvel med ei flott dame som var mor til ei venninne av oss. Det er godt å sjå at det dukkar opp kreative løysingar som me ikkje eingong hadde tenkt på kunne eksistera.
Viss alt går bra nå, så ser det ut til at me er inne i ein ny, ukjend og i utgangspunktet mykje kjekkare fase enn den me har gått gjennom nå, nemleg den langsomme gjenopninga av eit nedstengd samfunn. Som trygghetssøkjande individ, noko eg nok ikkje er aleine om å vera, så er det på ein måte litt skummelt det og. Nå har me vend oss til å jobba frå kjøkkenbordet og har akkurat lært å roa oss ned midt i unntaktilstanden. Korleis kjem neste runde til å bli? Det blir garantert nye utfordringar med å driva skule med ein form for smittevern som ingen av oss har vore i nærleiken av før. Blir det ein stor nedtur for elevar som har gleda seg til å vera tilbake i kvardagen at alt blir så regulert? Blir det gjenopning for oss nå eller blir det det ikkje?
Klarer me å vera forsiktige nok til at det ikkje blussar opp igjen. Kor forsiktige må me eigentleg vera? Det kan virka som ein krevande balansegang å opna akkurat passe mykje opp. Når kan me handhelsa igjen? Kan me ha kaffigjestar utan få dårleg samvit? Det har visstnok ikkje blitt oppdaga nye smittetilfelle i Sør- Rogaland på 14 dagar, og ingen innlagde koronapasientar på sjukehuset. Får håpa det fortset slik.
Me øver oss på å leva med å ikkje vita. Det er utan tvil nyttig lærdom.
Heidi
Å kvila i ventinga,
velsigna motkulturelt.
Eg treng ikkje alle svara
ikkje i dag og ikkje i morgon.
Eg treng bare å finna kvila.
Ei hengekøya kanskje
til å bera meg og alle spørsmåla.
Det er i ventinga eg bur.
***
Teksten over er ein gammal tekst eg aldri har publisert. Eg kom over han då eg leitte etter dagens tekst. Det slo meg at han passa godt akkurat nå. Det er i ventinga me bur alle saman, og det er nå livet vårt er. Kanskje me blir flinke til å kvila i ventinga.
Eit vennepar av oss sat for 32 år sidan på ei trapp då me stakk innom. Me lurte på om dei venta på noko og dei svarte med eit visst glimt i auget at dei venta på å bli pensjonistar. To travle jobbar og barn på eitt og to år var i meste laget akkurat då.
Eg har ofte tenkt på at dei som alltid ventar på noko risikerer å gå glipp av mykje mens dei ventar. Dersom det er bare fjelltoppane som tel som «ekte tid», og resten er venting, så kan livet bli kort.
I dag har eg på sett og vis slåst litt med tida, eg trudde eg skulle få tid til litt av kvart, men det gjorde eg ikkje, for det eg skulle gjera i samband med jobben tok mykje lenger tid enn eg hadde trudd. Det var fleire digitale småting som eg eigentleg trudde eg hadde kontroll på som bare ikkje ville det same som eg. Eg får håpa at eg lærer av det slik at det går fortare neste gong… Bortkasta tid er ord eg prøver å unngå å bruka.
Klokka vart over ti før eg kom meg ut på den turen eg hadde gleda meg til å gå. Det var månelyst, klart og vakkert ute, og alle andre flinke menneske var heime og hadde sikkert lagt seg på ein måndagskveld. Det vart rett og slett ei av dei finaste opplevingane i heile dag å gå ein tur aleine i eit kveldslys som minna veldig om sommarnetter.
Heidi
