sporisand

Etter å ha hatt ein veldig fin juleferie og hatt ei veldig triveleg nyårsfeiring hos Arne og Hilde, har eg nå landa i kvardagane mine att. Det er jo der eg bur… Det kjennest heilt greitt, eller i alle fall nesten heilt greitt at nå er festen over, og å gli inn i den sunnare livsstilen med sunn mat, lange turar og jobbing. Eg må likevel innrømma at eg held fast på jul i stova litt til, med eit i overkant pynta juletre som har begynt å henga litt med greinene, og med julekrybbe, englar og mange levande lys. Ein kan godt seia at det er sentimentale grunnar til at det er slik, men det er då heilt i orden…

I dag hadde eg den første skrivefredagen i det nye året, og det hadde eg gleda meg til. Eg brukte først litt av morgonen på å nesten lesa ut Jonas Gardell si bok til ære for mor hans: «Til minne om en betingelsesløs kjærlighet». Boka handlar om ei fargerik og særprega mor som alt for tidleg forsvinn inn i ein forvirra tilstand av demens. Eg er veldig glad i Gardell ein måte å skriva på, naturleg nok med mykje humor, men og med endå meir varme. Det er ei bok av det slaget det er vanskeleg å leggja frå seg.

Eg hadde tenkt å skriva med eitt auge på fjernsynet der dei sende gravferda til Ari Behn, men eg må innrømma at eg vart sitjande å sjå på mest heile sendinga med begge auge og hjarte og forstand i staden for å skriva. Det var ei sterk oppleving. Spesielt sterkt var det å sjå dottera Maud halda tale og mellom dei fine og såre orda til far sin verkeleg trygla ukjende menneske som hadde det vanskeleg om å søkja hjelp og ikkje gje seg over til mørket.

Det å få så mykje fokus på lyset i mørket gjer inntrykk, og det gjer inntrykk å sjå folk søkja mot kvarandre i vanskelege situasjonar. Kari Veiteberg sine ord om lyset i mørket var og gode å ta med seg. Av og til er det tydeleg at det menneske mest av alt treng er andre menneske å stø seg mot og det å klara å sjå lyset i mørket. Eg tenkjer at det er håp for verda. Me er ikkje bare styrde av marknadskrefter og begjær etter å eiga meir og framheva oss sjølve. Livet handlar om noko som er mykje viktigare. Eg har ein draum om at me skal vera flinke til å sjå kvarandre og støtta kvarandre og i situasjonar der me ikkje står med kniven mot strupen eller er tvungne i kne av mørke tankar og krefter.

Martin Lönnebo har ein fantastisk tekst om eit bilete som heng i ei finsk kyrkje der to gutar ber ein såra engel på båre mellom seg.

Han skriv om engelen, det gode og vernlause vesenet alle menneske har som ein del av sitt indre menneske. Han skriv om korleis me alle djupast sett er såra englar som lengtar etter å bli sette og møtte bak alle forsvarsverk. Utfordringa han gir er å våga å sjå den såra engelen i andre menneske, men og i oss sjølve. Engelen kan og stå som eit symbol på alt som er godt i skaparverket, men som me i vår uforstand har klart å såra og skada. Det er framleis håp om at englen kjem seg på føtene att.

Martin Lönnebo kjem og med ei utfordring som kanskje ikkje er heilt politisk korrekt. I blikket på den bakerste guten står det skrive: «Var det du som skada engelen?» Lönnebo meiner me ikkje er heile menneske før me vågar å svara oss sjølve og andre: «Ja, det var meg. Dette har eg del i». For min eigen del trur eg han har rett. Me må våga å møta både det gode og det destruktive i oss sjølve og i andre.

Sidan eg har skrive så utførleg om alt anna enn skriving denne skrivedagen, så kan jo ein lesar lura på om eg i det heile teket har skrive noko i dag. Heldigvis kan eg svara ja. Det fine med denne delen av jobben min er at eg kan fleksa med timar og minutt og jobba heile ettermiddagen og kvelden om eg vil 🙂 Mest kvar dag etter at eg gav ut den siste boka har eg fått veldig hjartevarmande meldingar på mail og sms eller heilt direkte om at folk les det eg skriv og set pris på det. Dette opplever eg som utruleg oppmuntrande, og eg får verkeleg lyst til «å bli forfattar når eg blir stor»…

Det hender at eg skriv på den gammaldagse måten med penn på papir når eg skriv. Ein sånn dag vart det i dag. Av og til kjenner eg at pennen er nærare hjartet og magekjensla enn det tastaturet er. Det utfordrande og spennande med å skriva er at eg må prøva å fanga orda før klisjeane fargar dei eller et dei opp. Det hender eg klarer det, men ikkje alltid, og siste fallet må eg prøva å språkvaska etterpå.

Skal eg by på noko halvferdig i dag, mon tru… Eg skal kikka gjennom notata mine. Om du lurer på kva biletet over har å gjera med dagens tekst, så er det eit bilete frå nyårsdagen då me måtte tilkalla litt hjelp til å avslutta julefeiringa og godsakane som høyrde med. Sidan eg ikkje fekk delt med så mange av dei som les dette, så kan eg i alle fall by på eit bilete frå bordet mitt. Her liker eg å samla venner og familie.

Så skal me sjå… Kanskje eg kan by på dette:

Eg lener meg mot tillit,
eg legg kinnet mitt mot tida,
vil våga vera levande,
vil høyra, sjå og strida.
Eg vil vandra midt i håpet
eg vil leva, vera, kjenna
eg trur at kjærleik varer,
og aldri skal han enda.

Eg lener meg mot dagen,
la dei koma alle tankar,
eg lener meg mot lyset
der eit skaparhjarte bankar.
Sjå i kjærleiken til livet
skal me handla skal me vera
For di er jorda Herre,
di er vona, makta æra.

Eg kjem nok til å forandra på det, skriva meir eller kanskje rett og slett forkasta det etterkvart. Slik er det å skriva: Ein spennande form for skattejakt og ein utfordrande variant av å leggja puslespel.

God helg, alle saman.

Heidi

Som det grådige mennesket eg er, så skulle eg gjerne hatt jul og romjul i minst ei veke til. Det er noko eige med desse dagane når roa kjem dalande etter intenst travle veker i førekant av julehøgtida.

Bilete over er frå koseleg romjulsselskap i går hos Torhild og Per Magne. Elles må eg innrømma at eg har brukt komisk mykje tid på å sitja i sofaen eller godstolen med lett forhøya adrenalin-nivå og sett på hurtigsjakk og lynsjakk. Det komiske består stort sett i at eg aldri har spelt eit parti sjakk i heile mitt liv og framleis er usikker på korleis brikkene skal flyttast… All ære til pila og TV-sporten som klarer å få slike som meg til å sitja trollbundne på trass av totalt manglande sjåar-kvalifikasjonar…

Sjølv om eg har hatt bortebuande barn i snart femten år, så opplever eg det framleis vemodig og trist når vaksne barn returnerer frå ferie i heimen. Sunniva reiste for to dagar sidan og Halvard i dag. Eg må innrømma at eg kjenner ei slags sorg senka seg når dei lukker ytterdøra bak seg og har reist. Eg får trøysta meg med at det hadde vore verre dersom eg grudde meg til å få dei heim. Det har vore så fint å ha dei her i jula. Sjølvsagt er det òg ei uvurderleg trøyst at halvparten av «barneflokken» inkludert barnebarnet bur sånn omtrent i nabolaget.

Dette er bøker som eg har lese i jula eller snart skal lesa. Boka til Kristine Hovda gjorde sterkt inntrykk på meg. Den trur eg at eg må skriva eit eige innlegg om ein dag. Nå er eg eit par kapittel inne i Jonas Gardell sin biografibaserte roman om mor si. Det er gode greier det og.

I kveld har me hatt koseleg besøk av den syriske leigebuaren vår Muhab. I tillegg fekk me sett siste del av filmen «Two popes», som me begynte på i gårkveld. Eg anbefalar den og.

Nyt siste dagen av året, alle saman.

😊 Heidi

Det vart ei samleluke for heile jula. Luke 24 vart ikkje klar for opning før jula vart ringt inn. Sjølv om eg ikkje skulle vera vertinne om kvelden, så har det ein tendens til å bli ein travel dag. Det var julegrøt med hasselnot fordi eg mangla mandel og Iben fekk julesokk med sitt første julehefte om Brillebjørn. Me kom oss til den første julegudstenesten klokka kvart over to, og lettare overtrøytt etter ei intens førjulstid gråt eg så mascaraen rann i stride straumar då nordnorsk julesalme kom som solosong. Teksten er så vakker. Me hadde ein fredeleg og fin julekveld hos syster og svoger på Figgen.

Dagen etterpå hadde eg gleda meg til å samla storfamilien heime i stova vår. Etter litt teamarbeid frå gjester og fastbuande i heimen var me nokonlunde klar då gjestene kom, nokre av dei hadde med seg mat til eit stort felles måltid. Julefeiring er på ein måte eit årleg rituale der ein skal gjennom ulike postar og vera i ulike rollar. Dette må på ingen måte tolkast negativt. Eg trur me treng rituale å halda oss fast i, og at dei rollane me spelar, for eksempel i jula er med på å gjera liva våre heilare og meir robuste.

Etter at dei andre gjestene hadde reist vart nokre av oss sitjande med nye brettspel. Då me braut opp tenkte eg at tida var komen for julelukeopning på bloggen, men då eg høyrde om dødsfallet til Ari Behn kjende eg at det skulle eg venta med. Sjølv om eg på ingen måte kjende han, vekte det mange tankar og kjensler.

Andre juledag kom med nydeleg ver, og det vart ein fin tur frå Brusand til Ogna i frostver og med blå himmel. Etterpå åt me pizza og drakk kaffi hos Ingrid og Oddvar.

I går var det siste heimedagen til Sunniva. Den brukte me saman med Iben. Det vart òg på tide å førebu juletrefesten i kyrkja det eg var veldig medansvarleg. Eg skulle baka fleire kaker, vera med og gjera klar lokala i tillegg til å førebu andakten.

Dagen i dag har vore via juletrefest. Det gjekk bra, alle med ansvar gjorde ein kjempejobb. Leif hjalp meg å visa bileta om dei heilage tre narrane på storskjerm medan eg fortalte historia nedskriven av Tor Åge Bringsværd. Teikningane til Hilde Kramer er heilt fantastiske. Dessverre har boka eg fekk då barna vart små gått tapt. Ved hjelp av facebook og innspel frå bibliotekar Aud fekk eg tak i eit bibliotek-eksemplar. Nå ligg eg flatt på sofaen, glad og fornøgd over at juletrefesten, mitt siste store ansvarsområde i denne omgangen gjekk så bra. Det har vore mange ballar i lufta dei siste månadane, nå er alle tekne trygt ned. Når det er sagt. Nokre oppgåver veit ein bare i utgangspunktet at ein skal ta, og så gjer ein det ein skal med stor ro og stor glede. Slike oppdrag vart boklanseringa, skulegudstenesta og juletrefesten.

Heldigvis er det framleis romjul, og så er det nyttårshelg. Godt framhald alle saman, og takk for fylgjet gjennom desse desembervekene 😊

Heidi

«Mor, søve du?» Sunniva stussar på ein plutseleg stans i akslemassasjen under filmen me ser på, og eg må litt motvillig innrømma at eg sovna viss litt…

Dagen begynte til mitt forsvar veldig tidleg. Eg vakna faktisk ein halvtime før barnebarnet vakna klokka kvart på seks, og tenkte at nå vaknar ho kor tid som helst. Det gjorde at eg var relativt pigg og vaken då ho ropte på «mommor» på babycallen.

Me hadde ein riktig koseleg morgon før dei andre vakna, las mange bøker og pynta vidare på juletreet me starta på kvelden før. Ivrige små toåringar i pyjamas er den beste pyntekompanjongen ein kan få, i alle fall på entusiasmeplanet.

Litt seinare kunne ho gledesstrålande fortelja at ho og «moffar“ skulle i “dyreparken». Det vart hakket meir truverdig då ho retta det til «foglaparken», «så kan du jydda litt i fre, mommor». Og det fekk eg…

Det å rydda til jul krev si dame. Me har frykteleg mykje julepynt, og min måte å pynta på kan vel ikkje sjølv med beste vilje kallast, planmessig, minimalistisk eller stringent.

Vanlegvis ber me opp dei store, tunge kassane opp i stova, men pyntehjelpa tar i betraktning så valde eg å ta det opp porsjonsvis. Eg fekk den tanken at eg trengde jo ikkje bruka alt… Mykje står att i kjellaren, men det skulle ingen tru. Me har gått ein lang veg frå jula – 86 då me får første gong hadde eige juletre, eg vil tru det var eit lite, skakt og rart eitt me hadde fått for halv pris. Så kjøpte me glanspapir, glasperler og trekuler og sette i gang å laga pynt for me måtte jo begynna frå botnen. Det var før den store gjenbruksbølgja gav oss ideen om å kjøpa brukt.

Eg vart litt engsteleg då eg rett og slett ikkje kunne finna Jesusbarnet i den bolivianske vesle julekrybba Sunniva kom heim med for seks år sidan etter halvåret sitt i La Paz. Heldigvis fann eg det etter å ha tråla kassane med alt eg trur skal få overvintra i kjellaren. Kanskje det kan stå som eit symbol på det minste og vernlause me ikkje tenkjer over, men som me kan oppdaga er viktig når me plutseleg ikkje finn det.

Elles har me vore innom dørene i nokre hus i dag for å levera ei helsing og ynskja god jul. Torhild kunne fortelja at ho hadde kokt gome av 24 egg. Eg fekk smaka på godsakene som smakte heilt nydeleg. Leif er etter snart 34 år i området ikkje blitt vestlending nok til å la seg velsigna av ei skål nykokt gome.

For å sitera min eigen jærske julesame:

Der svarte skarvar står på kalde steinar,

Og vintertrea bøyer seg i vind

Står husa her i rennedrev og reggen

Og lyser medan jula ringest inn…

Rennedrevet glimrar rett nok med sitt fråver, men regn har me hatt rikesleg av i dag og den siste veka. Slik er vår jul og eg hadde nær sagt våre juletradisjonar. Heilt akseptert på linje med kvit austlandsjul er det vel ikkje når me tenkjer norsk julefeiring. Ville NRK ha våga å satsa på ein adventkalendar i barne TV der hovudpersonane dansar seg gjennom desembermørket iført gummistøvlar og fargerike regnklede? Det tenkte eg på i dag… Om nokon frå NRK skulle lesa dette, så byr eg på utfordringa heilt gratis. Dei kan gjerne leggja inn ein episode der det blir kokt gome på 24 egg…

God julaftan, alle saman.

Heidi

Ikkje før hadde eg klaga mi naud over manglande delfiafett på Bryne før eg fekk eit tilbod om ei forsyning frå Klepp og oppskrift i innboksen om risbollar utan delfiafett. Inger toppa det heile med å bera med seg ein halv pakke delfiafett i handveska då ho la ut på kyrkjeveg. Nå er eg med andre ord berga, og kan skriva under på at folk støttar kvarandre i krisetider…

Eg dristar meg derfor til ei ny eyterlysing, eg er på jakt etter to av mine favorittbilledbøker: Guds gjøglar av Paolo eit eller anna og De hellige tre narrer av Tor Åge Bringsværd. Den siste er eg aller mest interessert i. Eg ville gjerne fått låna fram til juletrefesten laurdag i romjula. Eg har prøvd å kjøpa både i bokhandlar og på nettet, men det skulle visa seg å vera alt anna enn lett. Det eg lærer av dette er å tvihalda på biletbøker eg verkeleg forelskar meg i, og aldri gi dei vekk eller noko liknande… Dei forsvinn forsvinnande fort og brutalt ut av handelen.

Etter gudstenesta skunda eg meg heim for å rydda og koka suppe før generasjonane under oss var samla rundt bordet. Juletreet fekk til og med fot og lys før middagen, og slikt skjer ikkje kvart år dagen før julafta.

I kveld har me hatt hyggeleg besøk av Anne Mette og etterpå spelekveld med alle fire «ungane» +Oddvar. Nå har alle dei andre gått til ei, og det bør absolutt eg gjera og. Oppe i toppetasjen lugg det ei lita jente og søv, og dersom alt er som det pleier står ho i senga ca klokka seks og ropar “mormor! “, opplagd og klar for ein ny dag.

I år har den lengste dagen i året og den fjerde sundagen i advent vore ein fin dag.

Heidi

Noko av det mest fantastiske med å ha ferie er at vekkjarklokka ikkje ringer om morgonen. Det er òg koseleg å stå opp og ha dei to yngste på plass i huset.

Etter å ha drukke morgonkaffi heime hos barnebarnet hadde eg og Sunniva ein handlerunde nede på Bryne. Under besøkjet i matbutikken fekk eg for første gong i år den der følelsen frå Vidar Sandbeck sin sang om at «Nå er det himmel og jord om å gjøra med påsken og pinsen og jula for døra… “ Det var veldig mykje folk med ganske så fulle handlevogner og lang kø framfor kassa-apparata. Eg klarte ikkje få bestemt meg for kva eg skulle handla inn til middag for dei første par dagane og lurte på om eg eigentleg burde starta storhandelen før julehelga med det same… Så leita eg lenge etter delfiafeitt fordi eg hadde lova Halvard å laga risbollar. Då eg fann ei eg kunne spørja, fekk eg vita at dei var heilt utselde. Me prøvde to butikkar til, men det ser ikkje ut til å vera delfiafeitt å oppdriva på Bryne. Litt komisk i grunnen kva behov som plutseleg rammar lokalbefolkninga… Eg fekk kjøpt med meg ein liter kremfløte slik at eg kan koma til å vera blant dei priviligerte når alle skal laga riskrem på tysdag…

Noko av det koselegaste som skjedde i dag var at me slo fylgje med Ingrid og Oddvar til Vik det me drakk kaffi og åt heimebakte julekaker og havrekjeks med ost. Veslejenta var heilt gira av å ha alle fire besteforeldra i same stova på same tida.

Her i stova er det framleis ikkje julepynta, men det kjem. Nå gjeld det bare å halda akslene på plass, så blir det jul i år og. Me er heilt i rute etter eige skjema, verken meir eller mindre. Nå gjeld det bare å balansera alle sine ynskje, forventningar og behov mot eigne forventningar og tankar om korleis alt er òg helst bør vera. I morgon er me mange som skal bruka dagen på å ha det fint i lag. Me er heldige som har fått sjansen til det.

Det blir kanskje eit merkeleg malapropos, men i dag har eg lyst til å slutta med eit par setningar frå Martin Lönnebo sin tekst for dagen. » I mørket utgjer sjølv eit lite lys ein stor forskjell.» La oss ha tru på dei små lysa me er i stand til å halda tende.

Heidi

Eg starta dagen med rydding og pynting av peparkaker. Det var koseleg med ein føremiddag i lag med Halvard.

I dag var det tida for ein koseleg tradisjon, kvart år før jul tek eg og Odd Christian ein tur til Kvadrat. Leif kan ikkje utstå store khøpesenter, spesielt ikkje i adventtida så han er det ikkja tale om å få med på slikt. Eg slit ikkje ut skoa mine på kjøpesenter eg heller, men av og til synest eg det er kjekt å bare sviva rundt, sjå på folk og ta inn stemnings, og sjølvsagt handla litt og om det måtte falla seg slik. I dag møtte me Sonja og hadde eit koseleg måltid saman på indisk restaurant. I kveld har eg pakka inn gavar og høyrt på koselege raduoprogram på P2. Sunniva kom heim litt før midnatt. Eg gleder meg til tid med henne i morgon.

Heidi

Eg har fått juleferie! Det kjennest nesten ikkje verkeleg. Adventstida har gått så fort, og siden eg jobbar heime på fredagar, så hoppar eg av karusellen ein dag før alle andre. Nå heiter neste kapittel førjul og jul i heimen.

Dei siste vekene har det kreative hatt stor plass i sjuande klasse. I dag har eg hatt tre timar med korsstingsbroderi og strikking, to timar med skapande skriving og innimellom dette kåringa av vinnarteikningane i den veldig lokale teiknekonkurransen om å laga den finaste teikninga med tema berekraft laga på ein felles mal med sirklar i ulik storleik og nokre linjer. Eg er imponert over kor kreative elevar me har.

Etter å ha ønska ungane god jul ein dag på forskot var det samling i aulaen med smørbrød, gode ord frå rektor, Julekveldsvise og Deilig er jorden.

Halvard er komen heim på juleferie og Sunniva kjem i morgon kveld. I dag var det spontan samling heime i stova med julegeiter frå butikken, ost og kaffi. Barnebarnet hadde eg ikkje sett på over ei veke, så det var fantastisk å få ein prat med henne. Då me var på badet for eit lite stell sa ho plutseleg: «Dar æ ett troll i speilet?»? «Et mommortroll!» Så gjekk ho rett over på songen om trollemor og trollefar og lille Olle Bolle før ho sa at morfar godt kunne vera trollefar. Eg får velja å ta det som eit komplement.

Det er koseleg at Halvard spelar Chopin i stova igjen, og det vart koseleg å baka dei årlege krumkakene. Denne gongen hadde eg til og med eit kremmarhus i tre å kveila dei varme kakene rundt. Likevel kan eg konstatera at dei tradisjonen tru er litt rare og skakke med ulike nyansar i brunfargen. Dette gir meg forsåvidt ei ikkje heilt realistisk kjensle av å vera ei ung og ikkje heilt ferdigutvikla husmor…

Nokre har spurt meg kor den nye boka vår kan kjøpast. Svaret er : Heime hos oss, på bokhandelen i Storgata på Bryne og på Time bibliotek. Etterkvart blir ho sannsynlegvis å få kjøpt litt fleire stadar og. Om bøket som skal sendast rekk fram til jul er vel usikker, men dersom adressen ikkje er for langt unna, kan det tenkjast jo kan leverast på døra om me har ærend i den leia.

Nå skal eg nyta kjensla av å deaktivera morgonalarmen min. Slikt kan me lika 🤩

Heidi

Biletet over er teke litt før klokka ti i dag. Lyset i desse mørkaste dagane er fint og spesielt.

Haustsemesteret går mot ein ende, og både me og elevane ser fram mot juleferien. Dei som har jobba i skulen veit at første del av julefeiringa finn stad i klasseroma og korridorane med lystenning, juleverkstad, julesongar, julemusikk, forestillingar og mørke morgonar, glitter i håret og under skoa, brannblemmer etter limpistolen, lukt av julebakst og lyden av stadig meir oppgira ungar i gangane.

I dag starta eg skuledagen med adventlys og musikk før me gjekk over på kunsthistorie, stjernenatt, maling og van Gogh. Det er ikkje feil å sitja og mala med solgult og koboltblått til lyden av julemusikk medan det framleis er mørkt ute.

Litt seinare serverte kantinegruppa rykande varm kyllingsuppe med chili og nybakt kake. Det småregna ute då eg hadde den siste vakta, men ikkje nok til å bli gjennomvåt. Å ha vakt på det området der sjuandeklassingane held til er heilt annleis enn å ha vakt på områda med dei minste barna. Det blir meir samtalar enn trøysting og politiarbeid, og det er sjølvsagt ei viss trøyst i akkurat det.

Etter jobb møtte eg Monica og drakk ein kopp kaffi på kafe, eg fekk send nesten all juleposten, og i kveld har eg kost meg med litt ferdigstilling av heimelaga julegavar og litt baking. Eg hadde funne ei oppskrift på honningkaker som såg så god ut, men eg var vel eigentleg litt skuffa over resultatet, eg såg for meg ei sprø overflate og ei honningmjuk innside, men det vart ikkje heilt slik. Nå skal eg pynta peparkakene og laga ein porsjon krumkaker, og så trur eg kanskje det blir med det. I morgon er den siste skuledagen min sidan eg jobbar heime om fredagane. Nå gjeld det å landa førjulstida i skulen på ein god måte.

Heidi

I luke 17 er det så masse innhald at det mest ikkje er plass til bokstavar og ord i tillegg. Nokre linjer skal eg likevel få pressa inn.

Dagen begynte med ein reparasjonsaksjon for to boksar knuste peparkaker. For to veker sidan i dag stod dei på toppen av ei latmannsbør med ei trapp, begge datt av og møtte golvet med eit smell. På trass av at loka at på plass, så vart nesten alle kakene knust.

For å unngå at den unge bakaren som hadde gleda seg til dekorseansen skulle bli like knust som kakene gjaldt det å finna ein gjenbruksplan. Løysinga viste seg å bli cake-pops, noko eg aldri følt hadde laga, smulane vart blanda med vanuljekrem og smelta sjokolade. Så vart dei sette på pinne, trekte med sjokoladeglasur og rulla i kakepynt. Eit intetessant prosjekt.

Med skriveelevane år eg graut og las Obstfelder sitt julaftendikt som eg filisoferte over i lag med ungdomane. Spennande! Nå må eg dessverre ta dagen med for landing om eg skal koma meg opp i morgon.

Heidi