sporisand

Me som held til i dette hjørnet av verda, veit at sommardagar skal me ta i mot, anten dei kjem i april, mai, juli eller september. Slikt kan ein aldri vita sikkert her hos oss. Me veit og at når me kjenner att ein sommardag, finst det ingen garanti for at me skal få mange av det slaget. Derfor gjeld det å kasta seg uti og pusta sommaren inn og ut med friske lunger, fryd og livsglede den dagen han er her. Me på Bryne skule har vore utruleg heldige med den felles leseveka vår, «Lesa for å gjera». Då hadde me nemleg planlagd mykje tid ute, og me visste jo at det alltid er ein viss fare for at me kan få ti grader, høljeregn og nordavind. Denne gongen skulle det visa seg at me og ansvarlege for veret spelte på lag. Me har hadd fint ver heile veka, men i dag toppa det seg med tjue grader pluss. Lite kunne passa betre den dagen heile mellomtrinnet skulle på aldersblanda sporløype i Sandtangen med påfylgjande pølsegrilling, kanopadling og uteleik.

Aldersblanda smågrupper er alltid litt spennande, kanskje spesielt for dei som er yngst på gruppa. Mange hadde behov for å dobbelsjekka at dei hadde rett gruppenummer før dei stilde opp bak sjuandeklassingane som stod der med nummerskilt, kart og blyant og skulle vera gruppeleiarar. Så bar det i veg ut i naturen for å finna fram til postane via kart og så løysa ulike typar oppgåver der dei måtte lesa seg til både kva dei skulle gjera og kva dei skulle finna ut av. Eg var så heldig å få vera flue på skuldera i ei av gruppene, og det slo meg kor mykje meir dette handla om enn faktisk å løysa oppgåvene. Elevane skulle vera på gruppe med slike dei ikkje kjende, og det er spennande å observera barn sine strategiar for å bli kjende med nokon ein ikkje kjenner frå før. Det vart i tillegg observert edderkoppar, konglar, ulike småkryp, fuglar og fuglelydar, og ein på gruppa informerte dei andre om at det gjekk an å eta gauksyre, men at det var ganske surt. Då eg som vaksen nikka at det stemde var det fleire som nølande stakk blomar og blad inn i munnen for å smaka for første gongen.

Danske Jesper Juul har skrive ei bok som heiter «Ditt kompetente barn,» og eg tenkte på i dag at veldig mange barn er verkeleg kompetente og spesialistar på dette å vera barn. På ein utedag som var så godt organisert at mykje gjekk av seg sjølv, var det spennande å vera ein del av ein barneverden me vaksne aldri blir heilt inkluderte i. Me kan vera i fantastiske samspel med ungar og ha det kjekt i lag med dei, men heldigvis eksisterer det framleis ein eigen barnekultur med sine eigne reglar og sin eigen logikk. Cornelis Vresvijk, for det er han, trur eg, har eit poeng i songen «Det gåtfulla folket». «Alla är barn och dom tilhör det gåtfulla folket.» Det er fint å sjå at barn framleis er i stand til å engasjera seg sjølve i leik utan at vaksne set ein einaste premiss, og det er fint å sjå at veldig mange av dei er omsorgsfulle ovenfor andre barn.

Det betyr sjølvsagt ikkje at det ikkje eksisterer grenseutprøving, utestengning, tankeløyse og alt dette andre me stadig strever med, me som er sette til å fostra dei, men det andre, dette fine, varme og umiddelbare finst og, det må me ikkje gløyma når me forheld oss til at det kan vera problematisk å disiplinera og oppdra barn. Det er ikkje alltid me vaksne heller klarer å leva etter den etikken som me er flinke på i teorien. At barn lærer meir om korleis me lever enn kva me seier er eg overbevist om, men det er ein annan sak.

Eg er glad for at eg jobbar på ein skule og i ein kommune der hovudmålet vårt for å driva skule framleis er: «Å gje elevane lyst på livet og evne til å meistra det».

Det er ei utfordring eg kan lika å vera med på å prøva å lukkast med.

Heidi

I dag overlet eg ordet til Arnold Eidslott. Eg er freidig nok til bare å ta med første delen av eit lengre dikt.

Canon

Forbered meg på alt
men ikke på det onde
uforberedt må jeg møte
det onde for uforberedt
må jeg leve i sann tillit

Arnold Eidslott

Heidi

Først av alt så kan eg jo skryta litt av at eg vart intervjua i helga:

Ein kunne kanskje forledast til at her var det snakk om eit ryddig menneske med utfordringane i livet under kontroll… Nå kjem det fakta som kan koma til å gje ekte ordensmenneske pustebesvær, de er med dette advarte…

Som sikkert mange har fått med seg, så har det vore mykje snakk om kompetanseheving i skulen. Lærarar med mangelfull utdanning skal vidareutdannast… Nå skal det føyast til at utdanninga mi slett ikkje var mangelfull då eg gjekk ut i lærarverda. Eg hadde femårig allmennlærarutdanning, der det inngjekk tre grunnfag spesialpedagogikk, forming og kristendomskunnskap. Lite visste eg då at det ikkje var ei gyldig utdannig for all framtid. Det dei spør etter nå er norsk, engelsk og matematikk og ikkje forming og slikt…Etter å ha undervist i norsk i snart 33 år held ikkje utdanninga mi mål lenger reint kompetansemessig, men enn så lenge underviser me på dispensasjon…

Det er laga gode ordningar for å kunna ta vidareutdanning, og ei av dei er å få to fridagar i veka til studier. I min kommune er det bare ein på kvar skule pr år som kan få denne, så nå har eg søkt på nettbasert studie i norsk på toppen av jobben. Eg har motivert meg til å tru at dette skal bli interessant, men sidan dagane mine er i overkant fullpakka allereie, må eg vurdera kva eg må kutta ned på.

I sist veke fekk eg mail om at eg måtte verifisera at eg fyller kompetansekrava som ligg til grunn for å bli student, det vil seia at dei treng vitnemåla mine. Det høyrest jo greitt nok ut, men kor er vitnemålet mitt frå Kristiansand lærarhøgskule datert 1983? Ein eller annan plass må det liggja, men deg har ikkje trengt det på fleire tiår, og kor var det nå me pleidde å gøyma den slags?
Er det noko eg ikkje har tid til akkurat nå, så er det å leita huset rundt.

I går kveld gjekk eg laus på oppgåva likevel, og han eg lever i lag med har meir kontroll på verdipapir enn meg. Me fann ei gammal mappe full av vitnemål og attestar frå den tida slikt framleis var på papir, men mine vitnemål var der ikkje. Nå har eg leita og leita i ringpermer og øskjer og nesten våga livet ved å få ringpermar stabla på tvers på toppen av hyller til å begynna å rasa ut. Eg har leita i plastkassar på loftet og i hyller på forlatte barnerom…

Til slutt fann me alt me trong i den første mappa me leita i, det låg der likevel i ein eigen plastlomme med noko anna ytterst. Me fekk det avfotografert, men så viste det seg at me måtte logga oss inn via bank-id for å finna staden det skulle plasserast. Bank-id brukar eg nesten aldri, så eg hugsa ikkje nummeret. Heldigvis kunnne eg logga meg inn i nettbanken for å endra bank-id-en… Nå har eg skifta passord på innlogginga der og for eit par månadar sidan, fordi banken min bad meg om det. Plutseleg vart eg i stuss om kva det nye passordet var, og eg har klart å tasta feil to gonger, og har fått beskjed om at viss eg gjer ein til feil så blir kontoen sperra…

Nå har fru Huskestuen tatt skrivepause for å sjå om ho klarer å roa hovudet nok til å hugsa rett på det siste fatale forsøket. Viss ikkje blir det vel å krypa til korset og ringa nettbanken…

Kanskje Fru Huskesuen skal ta eit hint frå det underbevisste systemet om at ho kanskje ikkje har studiekapasitet på grunn av «Overfylt hard-disk?» Den dama har det med å vera ganske uthandande når ho har sett seg noko i hovudet, så det blir kanskje student av henne til slutt likevel? Fortsetjing kan koma til å fylgja…

Heidi

Det er mykje svarttrost i området der me bur. Nå er det tida for fuglesong.Det kvitrar og pippar og skrik og tirlar over alt i stadig grønare tre. Eg må innrømma at eg er spesielt svak for den melankolske og mollstemde svarttrost- songen. Det hender at eg ser den kolsvarte hannen med det oransjegule nebbet sitja på ei grein og syngja. Andre gonger høyrer eg bare lyden av han.

Eg blir minna om den vakre songen Paul Mc Cartney har skrive.

Blackbird singing in the dead of night
Take these broken wings and learn to fly
All your life
You were only waiting for this moment to arise
Blackbird singing in the dead of night
Take these sunken eyes and learn to see
All your life
You were only waiting for this moment to be free
Blackbird fly, blackbird fly
Into the light of the dark black night

Han har sjølv gitt to ulike forklaringar på korleis songen oppstod. Den eine seier at han under den berømte meditasjonsturen til India saman med dei andre Beatles-medlemmane høyrde ein svarttrost synga ei natt, og fekk inspirasjon til songen.Den andre forklaringa er at songen er ei støtte til afro-amerikanske kvinner i kampen for borgarrettar.

For meg er det ein song om mot. Om å våga å fly sjølv om ein har brukne venger.
«Take these broken wings and learn to fly» er ei umogleg oppgåve. Likevel skal ein gjera det.

For meg vekkjer det tankar om at me ikkje skal la oss hindra i å leva og fungera og tru at det nyttar, sjølv om alle menneske har utfordringar. Nokre menneske har så store utfordringar at ingen ville klandra dei for å gje opp draumane sine, likevel står dei på og det hender dei klarer det umoglege. Ikkje tru at du er den einaste som må fly med brukne venger, og ikkje la nokon fortelja deg at du kan gløyma det fordi det rett og slett ikkje let seg gjera…

Eg lar Sigvart Dagsland og koma til orde før eg loggar av for i dag:

Her komme me di umulige,
hånd i hånd me di utrolige,
me ska få te det umuliga,
om me bare våge tro det utroliga…

Var det ikkje slik det var? Eg trur det…

Heidi

På denne årstida har eg opplevd mange gonger at me går der og hutrar og lurar på kor forsommaren blir av. Veret er kaldt og hustre og me innser at det var ein overmodig feil å leggja vekk vinterjakke og støvlettar. Me dytter lengten om sol og varme tappert til sides og tenkjer at det blir vel kanskje litt sol ein vakker dag om lenge dersom me er heldige. Så plutseleg utan førevarsel opnar det seg nokre luker og så er me plutseleg der når me minst ventar det.

Ei slik oppleving hadde eg i dag. Eg gjekk ut ein tur for å få litt luft og trim og ein pause i det store skriveprosjektet eg held på med. Eg vurderte om eg måtte ha strikkejakke under kåpa, men tok sjansen på at det fekk halda med ein litt tynnare ein.
På Bryne møtte eg Leif Andenes som var ute på handel med ryggsekken sin, og var enige i at det var ikkje så ganske gale med veret likevel. Eg gjekk inn på kjøpesenteret der eg hadde nokre ærend og då eg kom ut var det rett og slett sol i Storgata. Stum av forundring oppdaga eg og at området rundt «Kongo» som har vore stengd i lange tider, plutseleg var klart til bruk. Bryne sentrum som harvore ein stor byggeplass det siste året framstod plutseleg som nytt, fint og velstelt. Eg måtte fotografera litt, slik at dei som ikkje var der i dag kan få sjå…

Eg har brukt mesteparten av dagen til å reinskriva tekstar til boka aeg lagar saman med kulturskuleelevane mine. Eg blir alltid imponert på dette stadiet over kor flinke elevane mine er. Det er eit arbeid eg på menge måtar kosar meg med, men det er veldig tidkrevande…

Så viss naboane i gata mi les dette… Det er bare derfor eg ikkje har fått det skikkeleg fint i bedet framfor huset sjølv om alle dokke andre har fått det kjempefint i hagane… Det er bare på grunn av at eg har hatt altfor lite tid…

Derimot har min kjære mann i år gått laus på hagearbeid med ein energi eg aldri før har sett… Kanskje familien Harboe rett og slett er på veg inn i prydhagefasen?

Heidi

I kveld har eg vore i syttiårsdag hos ei flott dame i lag med mange fine damer som har vore kolleger av meg gjennom mange gode år. Eg set stor pris på dei. Det fine med akkurat denne gjengen er at i akkurat den samanhangen føler eg meg framleis ung. Dei aller fleste er pensjonistar nå, og sjølv om det er ein gjeng der nye har kome til, er ganske mange av dei dei damene eg begynte å jobba i lag med då eg som ung og nesten heilt nyutdanna lærar gjekk inn dørene på Bryne skule for første gongen for snart trettito år sidan…

Me har sunge masse i lag og ledd endå meir, me har mimra og snakka saman om livet slik det er nå. Det har vore gode ord til jubilanten, flotte smørbrød og kaker. Me har hatt ein veldig triveleg forsommarkveld saman i surt vestlandsver. Sist helg var eg i lag med venner som er på terskelen til å bli pensjonistar. Dei fortalde om eit veldig fint foredrag dei hadde vore på med tittelen «Å aldast med begeistring», eller kanskje tittelen var på bokmål «Å aldres med begeistring». Eg hugsar ikkje kven som hadde vore føredragshaldaren, eg falt bare pladask for tittelen og fekk nesten litt lyst til å gå i gang med det med det same, å aldrast med begeistring,

Eg er den siste til å seia at eg kjenner meg gammal, til å snakka om komande pensjonstid eller til i det heile tatt å ta utsagn i min munn av typen «Eg kjenner at eg ikkje er tjue lenger.» Men akkurat den setningen bestemte eg meg der og då både for å adoptera og praktisera. Visst vil eg aldrast med begeistring… Når den tida ein gong kjem, kviskrar eg diskret til meg sjølv i ein parentes.

I dag hadde eg lyst til å ta med meg eit nyskrive dikt til Berit som feira rund dag. Eg lurte på om nokon kunne koma til å ta det feil opp på nokon måte. Eg opplever ikkje på nokon måte denne gjengen med damer som stort sett er frå fem til tjue år eldre enn meg som verken gamle eller aldrande. Eg presiserte derfor så godt eg kunne at dette fekk vera eit dikt for framtida… Illustrasjonen over er eit bilete av grafikaren Tor Arild Aspeland. Biletet viser ein ver som gjer speidarhelsing, og tittelen på biletet er «Ver beredt». Det får me prøva å vera alle saman på kvar våre måtar…

Og diktet eg skreiv i føremiddag,- her er det

Å sitja på ein benk
i ein blømande høgsommarhage
og sjå åra susa forbi,

å jogga energisk gatelangs
i kompresjonstights
for å halda fylgje med tida,

visst skal me gjera begge deler.
Me skal ta sats i himmelhøge saltoar
både på tysdagar og torsdagar,
og kvar einaste gong skal me landa att
med beina trygt på bakken.

Så skal me stå der,
i dette forblåste landskapet vårt,
som me aldri kan klara å slutta å elska.

Me skal stå der med nordavind i håret
og eit og anna solstreif ytst på nasetippen
og høyra svarttrasten synga.

Me skal opna hendene og ta i mot,
me skal vita at me er heime i vårt eige liv.
Så skal me dansa vals og tango med tida
og pusta ho roleg inn og ut
medan me aldrast med begeistring.

***

Heidi

Diktet

Et dikt er en rystelse
En vindrosse i blodet

Hvor kommer vinden fra
Skriv og vær lydig

Ingen kjenner strømmene
I luften og i havet

Et dikt er en ensomhet
Et bål på tundraen

En albatross i stuen
Uventet ned fra havet

Arnold Eidslott

Eg slutta så fint med eit Arnold Eidslott -dikt i går, så eg tenkte eg kunne begynna med eit i dag. Biletet over er tatt for halvannan veke sidan, eg konstaterer at dersom eg hadde teke det i dag, ville bjørkene ha stått med grønt slør over greinene. Det går så fort når verda skal bli grøn att. Eg nyt å sjå på det, og eg kjenner det i auga som er kløande, trøytte og «lettrørte» av vår og pollen.

Arbeidsdagen begynte i regnjakke med tjukk skigenser under. Eg har begynt å mislika det å frysa i mykje større grad enn før. Me og omtrent alt som kunne krypa og gå av skuleelevar på Bryne skulle ut og bidra til ein rein og ryddig by gjennom ein felles ryddedugnad med søppelplukking. Det var lova ut ein stor premie til eit av dei deltakande trinna, så entisiasmen var stor. Eg trur ein del av elevane akkurat som meg var lettare sjokkerte over alt me fann av diverse søppel i hekkar og langs parkeringsplassar. Q-tips med gul voks i begge endane er eit mildt eksempel, resten let eg vera å fortelja om her. Det viktigste var at sekkane fyldest opp og at alle var fornøgde med resultatet. Eg kan ikkje hugsa å ha sett det så reint og ryddig i byen vår nokon gong. Så får me håpa det går nokre veker før vegkantane fyllest opp av sigarettsneipar og porsjonsposar med snus igjen. Vel tilbake på skulen skreiv me liste over søppel me hadde funne og tekstar om forsøpling.

Torsdagar er ofte ein mormordag. Så snart eg er klar til å gå frå jobb er det rett til huset der det bur ei blid lita halvtårsjente som liker å bli trilla i vogn. Der sit ho med store forvitne fiolblå auge og betraktar livet. Ho trivest heilt tydeleg best der det er mange menneske å sjå på, men eg prøver og å gå ein runde i skogen slik at ho blir bada i grønfargar og svarttrostsong. Det er eit stort privilegium at me bur så nære kvarandre.

Nå i kveld hadde eg med meg den teknologiske støttekontakten som eg deler hus med på eit riggeprosjekt. Eg held på med ei fredagsrekkje med «foredrag og skriveverkstad» i  regi av «Den kulturelle skulesekkjen», der sjuandeklassingane i kommunen kjem til Bryne mølle for å læra om kunstnaren Andreas Bøe, og skriva tekstar inspirerte av kunsten hans. Min store skrekk er at prosjektoren plutseleg ikkje virkar, at eg ikkje får til å kopla saman PC og prosjektor, eller at det plutseleg skal mangla ein eller annan ledning… Derfor må eg alltid bort og sjekka kvelden før at alt er i orden. Eg ville følt meg så utruleg lite proff viss eg stor der og ikkje fann ut korleis eg skulle henta fram presentasjonen om Andreas Bø sitt kunstnarliv og hovudlinjene i kunsthistorien. Eg har ein kriseplan i hovudet om korleis eg skal klara å bruka halvannan time fornuftig og klokt og godt utan digital støtte, men eg håpar eg slepp å bruka han. Eg liker godt å gjera slike ting i samarbeid med nokon som alltid veit kva hol koplinga skal inn i og kva knapp ein skal trykkja på, men nå må eg rett og slett stå på eigne bein… Truleg ville det vel finnast minst ein elev i ein kvar slik forsamling som kunne hjelpa meg ut av uføret.

Og for at alle skal få med seg eit streif av litterær tyngde dersom dei les denne teksten, sluttar eg like godt av med Arnold Eidslott og…

Håndtrykket

Gå sakte menneske
Søk en høyere gjerning
Trykk den lidendes hånd

Gi han din hånd
Han som står rådløs
ved veikryssene din bror

Håndtrykk lønnes ikkje
med kongens mynt min venn
for håndtrykket lønner seg selv.

Det er fødsel
at to hender møtes
Den høyere gjerning fødes

Gå sakte og let
etter de rådløse hender
Hvert håndtrykk føder en stjerne

Dixi

Arnold Eidslott

Heidi

Det er kaldt ute, eg måtte slå på panelomnen på kjøkkenet fordi eg rett fraus d. Løvetennene blømer langs murane våre og eg har funne fram ei saks og i halvvegs desperasjon klipt to cm av panneluggen på reint augnemål framfor spegelen fordi eg plutsleg ikkje orka ha håret i auga eit einaste sekund til.
For ein halvtime sidan så kunne eg letta konstatera at alle nøklane mine, som eg først sakna då eg skulle låsa opp klasseromet i dag morges, låg i det vesle rommet i kofferten der eg håpa at eg hadde lagt dei.

Nå har eg brygga meg sterk kaffi som eg drikk av julegavekruset med bilete av barnebarnet, og rigga meg til framfor eit skrivebord som er så fullt av arbeidsoppgaver at eg nesten ikkje fann plass til å setja kruset ned.

Dagen starta godt og hektisk med ei god økt på tekstilformingsromet der ein gjeng femteklassingar er i ferd med å erobra kunsten å sy på symaskin og stryka saumar. Eit par av dei har allereie teke med seg eit godt gammaldags rutete forkle heim i sekken, med det me får velja å kalla sjarmerande nybegynnarsaum…
I desse timane er me heldigvis to vaksne, det er fint å kunna praktisera tolærarsystemet dei gongene det er mest nødvendig.

Elles har eg vore konsulent for ei modig dame som har skrive livet sitt ned på papir og gjerne vil ha litt korrekturhjelp. Ho serverte varm kaffi og nybakt marmorkake. Vel heime har eg hatt ein lang telefonsamtale med ei Kristiansandsvenninne som eg ikkje har hatt kontakt med på nesten trettifem år. Det var kjempekoseleg å bli oppdatert. Eg høyrer ikkje til mellom dei som synest at menneske ein ikkje har sett på tjuefem år er ute av livet for alltid, tvert i mot samlar eg på menneske eg ein gong i livet har hatt det fint saman med, og tenkjer at ein vakker dag så møtest me, og kan fortsetja å ha det fint i saman.

Sidan eg har skrive så lite blogg i det siste, så kjennest det nesten litt nytt og spennande å skulla skriva kvar dag. Heilt sidan eg la ut blogginnlegget i går, så har eg kost meg med tanken på kva eg kunne skriva i dag…

I helga vart det snakka om kva som er dei viktigste faktorane for god helse. Sosialmedisinarane meiner at det ikkje er eit bekymringsfritt liv utan kroppslege plager, ein veldig veltrent kropp eller ekstra romsleg økonomi som er det som gir god helse i vidaste forstand. Dei to viktigste helsefaktorane er det å ha ei meining med livet, det å tru at du kan utgjera ein forskjell for nokon og ha ei god sak å brenna for, i tillegg til å ha ein flokk å høyra til i. Flokken kan bestå av nær familie, gode venner eller ei gruppe menneske som slåst skulder ved skulder for dei same verdiane. Eg kjenner at eg trur på dette. Sjølvsagt bør ein halda seg sånn nokonlunde i form, og eta nokonlunde sunn mat, men det å ha ein stad å høyra heime med seg og heile livet sitt, det trur eg trumfar alt.

For kort tid sidan gjekk lyrikaren Arnold Eidslott bort, og eg vart minna om kor godt eg likar dikta hans. Eg oppdaga han då eg var tidleg i tjueåra. Eg las om han i eit den gongen eksisterande lyrikkmagasin, og las at han vart rekna som ein av dei store lyrikarane i samtida. Eg hugsar at eg vart både glad og veldig inspirert av å lesa om at ein så profilert kristen lyrikar fekk så stor grad av anerkjenning.

Nå har eg funne fram boka «Arnold Eidslott – Dikt i utvalg ved Jan Inge Sørbø.»
Tenk at Elvira Huskestuen har hyllemeter med diktbøker sortert etter forfattar slik at det er lett å finna det ein vil… Kven skulle trudd slikt… Det var rett og slett lett å finna fram til han. Nå vil eg lesa dikta hans i dagane framover. Ingenting kunne vel passa betre enn å markera det ved å ta med eit av dei her sånn avslutningsvis. Det får bli det som eg trur er mitt absolutte favorittdikt at dei Eidslott har skrive. Kven kan ikkje kjenna seg att i desse orda:

Facit
Jeg talte mine skritt
Ett frem og to tilbake
Jeg talte mine skip
Ett på havet og to på bunnen
Jeg talte mine duer
En flyvende og to fallende
Herren er en sterk vind
(Arnold Eidslott)

Heidi

Det siste halve året har eg ikkje vore heilt den bloggaren eg ein gong var. Dagane har liksom ikkje heilt strukke til, men skriveelysta er der alltid. Nokre tradisjonar er vel verde å ta vare på, så for fjortande året på rad, går eg høgt ut, og erklærer at i mai skal det skrivast blogg kvar einaste dag.

Som det kanskje framgår av biletet øverst, så har eg vore austpå, og mellom mykje gildt fått med meg ein blåveistur i skogen. Eg oppdaga noko eg ikkje visste frå før, det finst faktisk krittkvite blåveis, eg har bare aldri kome over dei før. Det passar meg bra, eg liker fleirfarga fellesskap.

Eg hadde ei fantastisk helg på Hamar hos Astrid og Lars i lag med ein gjeng gode venner. Det er fint å vera saman med menneske ein har kjent lenge og fulgt gjennom skiftande landskap dei siste førti åra. På laurdagen var me med på arrangementet «Salig er tørsten» med fleire seminar, samtalesamling og foredrag før det vart avslutta med nattverdsgudsteneste i Hamar domkirke.

Temaet for dagen var stillhet, eit tema som i grunnen interesserer meg meir og meir. Eg er overbevist om at stillhet er godt for sjel og tanke, og eg kjenner det gjer godt når eg klarer å prioritera tid til å bare vera stille inn i dagane mine.

Eg reiste heim med nattoget og fekk på den måten maksimalt ut av helga. Det viste seg at toget var ein drøy halvtime forsinka då morgonen kom. Det gjorde at eg fekk med meg innkjøringa over Jæren i morgonsol. Det var ikkje ein feil måte å begynna dagen på.

I går var eg og eldstesonen på den første ekskursjonen for i år til eit hagesenter. Kvar vår legg eg inn aksjer for eit blømande gartnarliv og ein bugnande blomstersommar, og kvart år tenkjer eg at eg kanskje får det betre til neste år…

Dette er dagen for solidaritet, i dag må eg innrømma at solidariteten stort sett har kome jobben min til gode… Eg har hatt eit lite fjell av arbeidsoppgaver eg
har visst eg må få unna, og nå begynner det å hjelpa. Eit lite kaffibesøk av familien klarte eg å få pressa inn, og nokre timar med gullungen som nå er eit halvt år er alltid høgdepunktet i ein dag. Ho blir stadig tyngre i armane mine, og utviklinga går så fort at eg helst skulle ha henne her kvar einaste dag for å ikkje gå glipp av noko som helst.

Nå i kveld har eg gått tur i mjukt grått skodderegn. Eg har gått gjennom eit landskap med grønkande gras og sprettande bjørker, svana ligg på reir igjen, og hettemåkane skrik som stod det om livet. Gråspurven kvitrar og svarttrosten syng, og nyfødde lam ropar på mora si med tynne stemmar som eg alltid får litt lyst til å herma etter.

Velkomen til alle som måtte ha lyst til å gå i lag med meg denne månaden. Me skal nok få det til i år og.

Heidi

Eg har blitt heilt hekta på å gå, og ein kan vel bli hekta på verre ting…

Mobilen har eg i lomma, slik at eg kan samla litt på synsinntrykk samtidig.

I kveld har eg hatt turen min nede i havgapet og blitt pakka inn i måkeskrik og lydar frå tjeld og viper og mykje annan fuglesong frå fuglar eg ikkje veit om eg klarte å identifisera.

Åkrane lyste moldsvarte og lukta av tang og tare blanda seg med det me på jærsk pleier å kalla lukt av vår…

Tankane finn ei slags ro og spinn i ei blanding av bøner og ynskjer og ord og setningar som har lyst til å bli songtekstar og dikt.

Hald akslene dine på plass, seier eg oppmuntrande til meg sjølv, du kjem nok i mål denne gongen og…

Det er trøyst i orda til Arne Garborg, «Alt lagar seg, berre ein ikkje kjem i ulage sjølv…» Og i ulage har me ikkje tenkt å koma. Ikkje denne våren heller.

Heidi