Gå til innhald

Heia farmor…

juli 12, 2006

Eg er så heldig at eg har unge foreldre. Dei rakk bare å fylla tjue og tjue-ein før eg stakk hovudet fram, og gjorde dei til vaksne og ansvarlege forsørgarar. Akkurat nå kjennest det bra at dei framleis er i midten av sekstiåra, og i full fart på alle måtar.

Dei siste vekene er eg blitt brutalt konfrontert med at folk blir eldre. Svigerforeldra mine er i åttiåra og plutseleg ikkje spreke lenger, og grand-onkelen min som er ugift og barnlaus, og med andre ord min næraste familie sit plutseleg i ein stol, og får mest ikkje til å gå. Han er pasjonert hobbygartnar og har eit hav med roser, peoner og liljer han ikkje får stelt. Heilt til for nokre månadar sidan sykla han fleire mil til dagen, men plutseleg vil ikkje det eine beinet meir. Får inderleg håpa han blir betre. Så dei siste to vekene har plutseleg telefonar om hjelpemiddel i heimen, heimehjelp og heimesjukepleie blitt ting som angår meg og mine næraste.

I dag hadde eg invitert med meg far min og dei tre yngste barna mine til å besøkja farmor mi som bur ei ferge og to undersjøiske tunnelar frå her. Det vil seia fridd til er vel eit betre ord enn invitert, fordi heile saka dreier seg litt om at eg kvir meg for å kjøra dit sjølv, ikkje minst på grunn av av- og på- kjøring av ferge. Far min var heldigvis lett å lura med på toktet. Han kjørde heile turen i den nye bilen sin, og insisterte på å få spandera både fergereis og bompengar.

Farmor skal fylla nitti om eit halvt år, og som alltid var eg litt redd for korleis det stod til med henne. Ho har drive gard og laga mat, reidd opp senger og spadd grøfter i eit langt liv. Det er ikkje for ingenting at eg alltid tenkte på henne då eg som barn las om bestemor Duck i Donald-blada… Men ein gong må ho då bli innhenta av alderen ho og?

Det gjorde meg inderleg godt å møta henne, lita og lett i langbukse og bluse, med eit etterkvart heilt snøkvitt hår i mjuk krans kring ansiktet. Ho småsprang til og frå komfyren, og då me ankom litt etter klokka tolv stod bordet dekka. Ho serverte oss blomkålsuppe laga frå botnen av, nysteikte rundstykke, varme karbonadar og heimesteikte vafler. Så drøfta ho ivrig alt frå politikk til familiesituasjonar, kongehus, gravferdsskikkar, hat og kjærleik. Innimellom oppdaterte ho meg om livet til dei sytten barnebarna, dei trettiseks oldebarna og dei tre tippoldebarna i tikkegg til familien til det tyske fosterbarnet frå Berlin ho hadde i etterkrigstida.

Eg spurde om ho ville feira nitti-års- dagen, men det sa ho at ho absolutt ikkje ville. Det var lite å feira meinte ho… Litt av problemet hennar no er at alle jamngamle vener og slektningar enten er på sjukeheim eller døde…
Og den sorga går det an å forstå… Eg og far har bestemt oss for at me vil bera hennar gener vidare og vera i omtrent same helsetilstanden som ho er nå når me blir nitti… Eg håpar ho her tenkt å halda det gåande ei god stund til. Heia farmor!

Heidi

From → Uncategorized

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: