Dei siste juninettene …

heng etterteksomme
over svart sjø
der holmane dristig slepp taket
i tyngdekrafta
og let seg sveva
lette som måkefjør
mot den glødande
eldstrima i horisonten.

Trulig står det ein einsleg engel
ein stad der oppe
og spelar mjuk melankoli
på tverrfløyta si
medan menneska
stryk modig over liva sine
med furete hender
og mold under neglene.

For i slikt eit lys treng ein ikkje
gøyma seg for under.

Heidi

Kunne ikkje dy meg sidan eg først var i gang.
Nå skriv eg resten av sommardikta ein meir privat og skjerma plass…

Ds.