16.mai.

Dagen før dagen her til lands. Dei dystre vermeldingane for 17.mai-veret frå tidlegare i veka er modererte, og alt eg kan sjå av himmel frå vinduet mitt er bleikt mai-kveld blå. Sola legg venlege striper på åsen der ute, og naboen på 19 har vorspiel på verandaen. Ute i gata står det røde og blå traktorar på rekkje og rad, for slik kjem ungdomen seg på fest på mine kantar av verda.

Eg har plukka liljekonvall, blå klokkeblomar og raude alperoser, så 17.mai-bukettane er på plass. Eg har til og med fått ruska litt ugras.

Arbeidsdagen har vore god, og han har vore lang. To planleggjingsmøte på rad, gjorde at klokka var over seks då eg kom heim, og etterpå måtte eg og Sunniva på ein butikkrunde for å sikra oss noko godt i matvegen og kompletera antrekka til i morgon.

Høgdepunktet i klassen i dag, var forfattarbesøk frå ein skrivande bestefar. Elevane passa på å få vist fram steinalderutstllingane sine, som dei er frykteleg stolte av. Etterpå øvde me å gå i tog i lag med musikkorpset slik me gjer kvart år, og me feira at steinalderprodjektet snart er ferdig med å eta ispinnar i siste timen.

Akkurat nå høyrer eg noko bli knust nede på kjøkkenet. Kanskje eg får prøva å finna ut kva det er… Og rydda litt…

I ein pose på kjøkkenbordet har eg rabarbra. Det er dei første i år, og på rommet til Halvard har me fått eit akvarium med tolv rumpetroll.

I morgon er det 17.mai…

Heidi