Gå til innhald

Somewhere over the rainbow…

februar 20, 2008

Farmor er lita og tynn og kvithåra. Ho har lyse langbukser og strikkejakke, og ho seier at det ikkje smakar så godt med mat lenger. Elles er ho omtrent som før.

Ho har kokt blomkålsuppe til oss utan å ty til juksemetodar som suppeposar og slikt. Vaflar har ho og steikt, ein stor stabel som ligg under eit rutete handkle. Bordet har sikkert vore ferdig dekka i minst to timar før me dukkar opp med armane fulle av potteplanter, olivenbrød, bollar og nyinnkjøpte hekletøy. I dag skal me feira familien.

Det blir fullt rundt bordet. Me sit her, farmor, syster, eg og dei to eldste døtrene våre. Me er på jentetur til oldemor og har lagt bak oss ein fergetur og to undersjøiske tunnelar. Bror dukkar opp og med kjærast og kjærasten si dotter. Det blir fullt i stova. Me må flytta på lenestolar. Farmor insisterer på å sitja på ein kjøkkenstol. Ho er då vertinne. Det er klart at ho skal ordna oppvasken utan hjelp, og så skal ho koka kaffi.

Me finn rom for samtalen om dei store linjene. Samtalen om korleis det kjennest å vera ein og nitti år. Akkurat denne dagen gravlegg dei ein nabo, og om farfar framleis hadde levd ville han fyllt nittifem år dagen etter. Det er ikkje mange att på hennar alder. Det er merkeleg å sjå venner og naboar på eigen alder bli gamle, sjuke og døy ein etter ein. Det er merkeleg å høyra snakk om ting om skal stå ferdige om fem år, eller skal finna stad om sju år, og tenkja at då lever eg nok sannsynlegvis ikkje lenger. Det er vanskeleg å bli ein del av nåtida når ein har så mykje fortid med seg.

Omtrent dette seier ho, samtidig som ho les fleire aviser kvar dag, er ein hund etter alle nyheitssendingar og har lyst til å diskutera Ramin- Osmundsen saka, og tankane rundt kjønnsnøytrale ekteskap med oss. “Men eg merker at tenkemåtane mine er annleis enn slik folk tenkjer nå,” fortel ho oss.

– “Kva har folk mista på vegen? “ spør syster. – “Kva var folk flinkare til før?” – “Å kjenna seg takknemlege!” svarer ho utan å tenkja seg om. Me kjenner at dette er så sant at setningen blir liggjande å dirra ei stund i lufta.

Då me er klare til å reisa viser det eg at det eine bilhjulet vårt er flatt. Onkel er innom og inspiserer og sender bod på syskenbarnet vårt som kjem og skiftar hjul for oss. I mens drikk me ein ekstra kopp te, og farmor fortel at ho og farfar skal kallast opp. Etter krigen hadde dei ein liten gut frå Berlin som delvis budde hos dei gjennom fleire år.
Dette var eit ledd i norsk folkehjelp til Berlin, og eg hugsar godt Christian som var der om somrane då eg var lita. Christian med det mørke håret som så vidt eg hugsar snakka perfekt norsk.

Han har vore på besøk mange gonger seinare, men det norske språket er nok gått meir eller mindre i gløymeboka. Nå har han gifta seg på ny, og godt over femti år gammal har han fått ei lita dotter som han ville kalla Liss Helga etter dei norske fosterforeldra sine, Lars og Helga, som altså er mine besteforeldre. Det går mange merkelege trådar gjennom heilt vanlege liv, tenkjer eg og svimlar litt akkurat som eg alltid gjer under stjernehimmelen.

Før me snur bilen heimover, er me innom kusine Karen og får endå meir mat, pølser og kaker og gjæbakst. Me viser fram dei store barna våre og konstaterer at dei faktisk liknar på kvarandre. Så blir me sitjande lenge rundt eit bord med levande lys og kjenna at me er i slekt med kvarandre og at verda er på plass enn så lenge. Som alltid så diskuterer me på korfor me ikkje ser meir til einannan, og bestemmer seg for å gjera noko med det.

Det er sånn omtrent blitt natt når me set kursen mot fergeleiet att, syster og eg med tenåringsjentene våre i baksetet. Me snakkar oss gjennom dei undersjøiske tunnelane, og kjører inn på ein busslomme i det ein varsellampe blinkar på dashbordet.

Klokka nærmar seg eitt om natta når eg og ein nettopp innkomen eldstegut tek oss litt kveldsmat på kjøkkenet.
Me trekk det late ferielivet ut og inn av lungene og nyt at me kan sova så lenge me vil neste dag. Og regnbogen lyser nok, langt over oss ein stad ovanfor fullmånen og natta.

Heidi

From → Uncategorized

9 kommentarar
  1. maybrit permalink

    nå tok tårene meg – så vakkert du skildra gårdsdagen…
    det var ein flott tur – me er heldige som har kvarandre 🙂
    takknemlighet er ein dyd – og i nær slektskap finn me ydmykhet som er eit vakkert ord og som byr på stort og viktig innhald. må me alle smaka litt på takknemlighet og ydmykhet 😉

  2. Heidi: permalink

    Ja, la oss finna smaksprøver på begge deler.

  3. karen permalink

    så flink du er til å setta ord på det…utruleg glad for å ha dåke som mine kusiner!! Me treffast snart!!!!!!
    klem

  4. Heidi: permalink

    Klem tilbake Karen!

  5. Borghild permalink

    høyres ut som ein koselig tur 🙂
    har eg truffe Christian? på eit slektstreff i vats for ein del år sidan?

  6. Eva Mari permalink

    No grin eg også!

  7. Heidi: permalink

    Borghild: Ja, du traff han då farmor fylte åtti for elleve år sidan.
    Eva Mari: Lettrørte folk eg omgåst… 😉

  8. Jarfeld permalink

    Det er merkeleg kor orda dine smyg seg under huden, Heidi. Takk for ei var og respektfull skildring av reisa attende til farmorlandet! Så er det merkeleg kor framsynt ho er, farmor, i sitt nittiandre år. Velsigna godt å lesa og suga til seg. «..vanskeleg å bli ein del av nåtida når ein har så mykje fortid med seg.» Men knapt nokon les vel tida betre enn dei som har vore her ein vinterdag før—

  9. Heidi: permalink

    Takk for fine ord, Jarfeld. Eg trur mange gamle har dårlegare sjølvtillit enn dei hadde trengt å ha. Dei føler ikkje heilt at det dei tenkjer og meiner blir teke på alvor trur eg, kanskje fordi me lever i ei verd som dyrkar det å vera ung.

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: