Gå til innhald

Røra ved dagane før dei forsvinn.

juli 27, 2008

Dagane her i Spania går ubegripeleg fort. Eg prøver å halda dei fast. Det er godt å vera her. I morgon blir det den siste heile dagen her på Solgården før me reiser heim att på tysdag. I ettermiddag har eg bada i bassenget, solt meg og lese ei bok.

Nå er det tidleg kveld. Klokka er halv ni. Sunniva og Irene sit på bassengkanten med shorts og blusar og nakne brune bein, medan ein gjeng gutar plaskar rundt i vatnet og sprutar på dei. Frå Villajoyosa høyrest det dempa kanondrønn eller noko slikt. Dei feirar framleis sigeren over maurarane for åttehundre år sidan…

I dag var alle i leiargruppa inviterte til lunsj på ein liten familierestaurant oppe i fjella ein stad. Veggene var dekka med pyntehandkle frå forskjellige plassar i verda, og i taket hang det gardiner. Me sat rundt eit langbord og fekk mane rettar, kvitløksbrød, salat med tunfisk og oliven, heimelaga pølser og ein slags potetgrateng. Alt dette var ein slags forrettar.

Før kjøtet skulle serverast ålte eg meg mellom stolane i lokalet for å ta ein tur på toalettet. Eg kjende på den flisebelagde skapdøraktige toalettdøra og konstaterte at nokon var der inne. Så venta og venta og venta eg. Kanskje eg venta i femten minutt, kanskje i tjue. Eg tenkte at personen der inne måtte vera sjuk. Eg bestemte meg for å benytta herretoalettet, sjølv om det var tydeleg merka både med bokstavar og bilete av ein mann. Før eg gjekk dit kjende eg ein siste desperate gong på den rette dodøra. Ho gjekk opp … Eg hadde bare brukt feil opneteknikk…

Då eg kom inn att var kjøtfata så godt som tome. Bare fatet med kaninkjøt var det litt att på, og fire halve grilla paprikaer. Etterpå var det dessert. Torhild prøvde å spårja om me kunne få inn dessert og kaffi samtidig. Det bekrefta dei at me kunne, men dei hadde nok ikkje forstått problemstillinga heilt. Eg trur at her i landet er det einaste naturlege å drikka kaffi etter at alt etande er fortært. Derimot blir det servert bittesmå glas med noko portvinsliknande til desserten.

Det var ei fin gudsteneste i føremiddag med temaet: Vil også dere forlate meg. Eg skulle ha ei tekstdramatisering med ungane i Solklubben. Eg lurte på korleis det ville gå, for dei yngste er bare fire år, men det gjekk kjempefint. Eg må stoppa her for å springa heim og ta av badedrakta til fordel for noko litt meir anstendig før me prøver å nå kvart over nibussen til byen.

Heidi

From → Uncategorized

4 kommentarar
  1. Jarfeld permalink

    Røra ved dagane før dei forsvinn

    Takkar for ord og bilete i rette tid,
    alt som kjem rekande på ei fjøl
    langs hav og bukt og strand
    Ville så gjerne gripa dagen før han forsvann
    og borte er for alltid
    Mala havet og stranda
    og alle luktene og lydane
    og alt som er og vera kan
    Kjenna sol og regn og vind
    før sol går ned i vest

    Veta at ein er, at livet finst og havet flør
    over tindrande sandbankar
    og himmeldraget signar kinn
    og pannelokk
    ein tidleg septemberdag,
    medan det framleis finst ljose morgonar
    som famnar føter og hender
    på ei naken, vérhard strand

    Dette er ynskjet mitt
    ein Olsokmorgon
    der sola skin og blømer,
    fuglane syng sine siste julitriller
    og markene står i full flor:
    Å vera i er, veta at ein er der,
    midt iblant tre og busk og ranke, små
    Perleblomar
    I ein hage som ikkje er langt borte,
    men nær
    Gløtt av himmel blå
    og famn så god og mjuk
    som silkeseng på strå

    Ta på meg, grip mi hand
    Fjell og vidde, måne, sol og land
    Vind som pip og sjø som brusar,
    storm som fyk rundt hus og hytte,
    piskar havet opp i kok,
    finn den ytste, minste krok

    Så vert dei sanneleg ståande desse tre:
    Tru, von og kjærleik
    Tru på livet
    Von om nåde
    Kjærleik som strøymer på
    I alle dei dagane ein rører ved
    Ljose og mørke
    Låge og høge
    Korte og lange

    Og størst blant dei
    er kjærleiken
    Til folk og fe og hav og land
    Frå vidde til vidde, frå hand til hand
    Overrisla av heilage dropar
    av levande vatn
    Frå himmel høg
    til eng så låg
    som finnast kan

    I ei verd
    som er
    for alle skapningar,
    den største og den aller minste
    kvist
    Og alt som lever og rører seg og er til
    I det evige samrøre
    som alltid
    er og blir
    Sanning
    med djupare botn

    Ei kjensle av å vera i verda
    Og leva i universet
    som bind saman
    alt som er

    Å kjenna seg rørt av ei makt
    som er sterkare enn ein sjølv

    290708 Sommarhelsing Stein Jarfeld

  2. Heidi: permalink

    Så fin sommarhelsing! Skreiv du på direkten?

  3. Jarfeld permalink

    Svar: Eg lagra undervegs og limte inn teksten, men skreiv samanhengande i otta, direkte inspirert av teksten din for dagen, medan daggryet kom sigande. Takk for at me fekk vera med på Spaniaturen din, gjennom vakre skildringar av natur og folkeliv! -:)

  4. Heidi: permalink

    Jarfeld: 🙂

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: