Gå til innhald

Blå

februar 15, 2009

I går skreiv eg ferdig teksten til forestillinga “Blå” , som alle tiandeklassingane i kulturskulen skal framføre i mars.
Eg trur det skal bli bra, men har teke nokre sjansar. Eg har for eksempel bestemd meg for at det ikkje treng å vera skyhøg “kulhetsfaktor” for at det skal passa for femtenåringar. Det kan vera at eg tek feil, men trøyster meg med at Sunniva likte det. Det er litt vart, litt meditativt og fleire hentydningar enn direkte action.

Musikken og songane spenner vidt frå Joni Mitchell til “Fly me to the moon,” og “Så skimrande var aldrig havet”. Litt rock og eit rappliknande talekor har me og fått inn, før me sluttar med tema frå Arne Bendiksen sin “Blå ballong”. Gjennomgangstråden er blå denne gonge, og ikkje raud.

Veka som gjekk har vore kvit. Kvit med tydinga snø. Frost og snø i meir enn ei strak veke har me ikkje kvar vinter på desse kantane, og vakkert er det, sjølv om det å kjøra bil på glatt føre ikkje er yndlingsaktiviteten min.
Nå er det plussgrader ute, så snøen er på vikande front. Seinare i veka melder dei regn.

Internett har ikkje fungert heilt her heime. Det er eit eller anna med tilkoblinga som har vore litt ustabilt. Eg må litt motvillig innrømma at eg har spart ein del tid på å vera utan tilkobling, men nå er eg takknemlig for at det fungerer att.

I går hadde me ein veldig fin kveld. Gamle venner som me har fått alt for lite tid saman med dei siste åra inntok heimen med lått og varme. Dei hadde med seg varme ostehorn, ost kjeks og raud vin. Sjølv kunne me bidra med salatar, spekemat, meir ost og ei stor nybakt eplekake med krem til.

Valentinsroser hadde eg i to fargar. Kanskje dei hadde overvurdert folk si romantiske innstilling til dagen, for eg fekk kjøpt tjue bleikrosa og tjue høgrosa roser til under undrelappen til saman. Eg såg at dei var litt langt komne til å vera for sal, men det var jo i gårkveld dei skulle vera fine. Det var dei.

Etterkvart dukka Arne opp og, og kvelden vår kulminerte i salsa og bugg og masse varm og svart kaffi. Nå skal eg til skulen og driva litt dessverre-nødvendig-sundagsarbeid før eg skal gjera klar til ei bønevandring me skal ha på kveldsgudstenesta i kyrkja. Tema for kvelden er å ha plass til stilla. Ei som jobbar på ein pilgrimsgard og retreatsenter skal koma hit. Eg trur det skal bli veldig fint.

Eg let Martin Lönnebo sleppa til med kloke ord om det å vara stille:

“Det indre livet er menneskets minst utforskede kontinent,
fordi det er så utilgjengelig så stort, så rikt”.

Han snakkar om at stilla er blitt noko me må oppsøka fordi verda er blitt så full av lyd. Alt ropar til oss samtidig. Eg trur han har rett.

Heidi

3 kommentarar
  1. Torhild permalink

    Blå verka bra!Når skal de ha førestillng?? Blå ballong er som playback på siste KorArti12….salsavarianten!!!

  2. Heidi: permalink

    Takk for tipset med salsavarianten. Forestillingar siste torsdagen i mars.
    Velkomen!

  3. Skylla permalink

    Jo, så är det nog, det tror jag med.

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: