Gå til innhald

Å erobra eit språk…

februar 23, 2009

er ein lang og krevjande prosess. Det var faktisk uventa for meg at pugginga i haust faktisk har gitt meg ei heilt anna forståing av det spanske språket enn eg hadde i sommar. Men det skal og seiast at eg har uendeleg lang veg fram før eg på nokon måte kan seia at eg beherskar språket. Men det kjennest bra å kunna svara “un poco” på spørsmålet “habla español?”

Det var ei veldig god kjensle å vakna i dag å oppdaga at eg ikkje lenger stod i fare for å drukna i eigen snott… Forkjølinga er der framleis, men etter to dagar med heilt tette luftvegar og ein dag med eit ekstraordinært høgt forbruk av papirlommetørklær, så kjennest det bra å vera bare litt forkjøla att.

Me sa farvel til pensjonatet vårt, som eigentleg var ganske sjarmerande, for å bu ein plass med litt høgare standard dei to siste nettene. Me bur nå på Hotel Mario, og det er skikkeleg lukseriøst i forhold til Hostal la Fontana. Her er liljene i resepsjonen ekte. Me har flatskjerm TV på romet. Me har skikkeleg bad og toalett mot ein slags glassboks i matt glas på den forige plassen.
Det er ganske kunstnarisk her på ein litt spesiell måte med store blomar i felt på veggene og ein prismelysekroneaktig sak i foajeen med raude glaskuler.

Me tok oss fram til Prado, det store museet med masse kunst frå 1600- talet, men det viste seg å vera stengt. Det burde me jo ha tenkt på. Det er måndag i dag. I staden for å gå tilbake gjekk me inn på den første og beste bussen som kom forbi. Me har tredagars billettar med buss og metro, og det er jo fint å få brukt dei. Så fekk me oss ein sightseeing heilt på måfå. Til slutt hoppa me av bussen då me såg ein metrostasjon.

I dag har me dyrka litt særinteresser. Halvard har vore på mange musikkbutikkar og eg har vore med Sunniva på shopping. Ho har målbevisst tråla mange klesbutikkar ho hadde sett seg ut i går, og har brukt ein god del av sparepengane på nye klær. Eg gav entusiastiske tilbakemeldingar og haldt ut i fleire timar. Ein stad var det ein slas benk der trøytte ektemenn og andre ledsagarar kunne slå seg ned og sjå på film frå eit moteshow. Menn i Spania ser ut til å vera langt meir opptekne av klær enn dei fleste norske menn eg kjenner. Og med ein del av antrekka ein ser her, som for eksempel kvite silkeskjerf med frynser lett henslengt over skuldere, ville ein nok bi stempla som ein skikkeleg jålebukk heime i gamlelandet. Eg er ikkje heilt sikker på kombinasjonen oransje bermudashorts med rosa skjorte og lys gabardinfrakk over heller… Noko som forbauser meg litt er uttrykka på jentene på catwalken, i tillegg til å sjå anorektiske ut har dei tome litt lidande blikk og ofte sminke som gjer at dei ser sjuke ut… Det er merkeleg at det å sjå sjuk og lidande ut skal vera mote. Eller er det bare meg som ikkje har greie på det og tolkar alt feil?

Eg har vldig mykje å fortelja om, men nå skal me på kino. Me har funne ein plass der dei visar filmane udubba…

Eg kjem tilbake.

Heidi

From → Uncategorized

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: