Gå til innhald

What a wondeful world.

august 21, 2009

Det tek si dame å koma i gang med eit nytt skuleår. Men nå er me der. På onsdag måtte eg stoppa opp eit sekund og tenkja over om dette var første eller andre veka med elevar. Det er eit godt teikn…  Livet i skulen er nemleg slik at når ein står midt oppi det med begge beina, så kan ein ikkje hugsa at ein nokon gong eller nokon sinne har vore nokon annan plass.

Nå er seinsommaren her, akkurat like vemodig og akkurat like vakker som kvart år, me bare gløymer det mellom kvar gonng me er her. Det er så fint å ha Ingrid heime. Kvar ettermiddag og kveld ender eg opp med å besøkja henne i leilegheita i kjellaren vår, og der blir eg sitjande…  I går skulle eg og ho gå tur rundt vatnet. Midt i alle  «Skal-bare-aktivitetane» før me kom oss i veg, sette det inn med torever. Regnet fossa frå opne sluser og det tordna over takvinduet. Etter å ha vurdert risken for lynnedslag i håret, bestemte me oss for å legga i veg likevel.

Då me kom fram regna det ikkje lenger. Det lukta slik som det luktar i august når det nettopp har regna over mold og grus og lyng og gras. Vatnet var heilt svart på farge med kvitt skum i krusningane. Overalt blømde det lillarosa røsslyng som eit teppe over bakken. Raunbæra hang i tunge klasar over lilla lyng og grå steinar, akkurat som eg broderte landskapet inn i jentene sine bunadar.  Langs vegen vaks det tett med raude fluesoppar fulle av kvite prikkar, og på det svarte vatnet flaut det kvite vannliljer.

Eg måtte smaka på mikkelsbæra, for dei smakar av barndom, men krekling hadde eg ikkje tid til å leita etter. Ein stad undervegs begynte det  drypa att frå himmelen, og eg tredde over meg den side grøne regncapen, som får meg til å likna på ei hufse frå Mummidalen.

Heime venta det store skåler meg sprengmogne plommer. Alle plommene blir mogne sånn omtrent den same veka, og om ein ikkje et dei fort så blir dei øydelagde. August smakar plommer, rips og stikkelsbær. Kunsten er å stoppa i tide, før ein får vondt i magen.

Akkurat nå held to personar på å laga musikk til ting eg har skrive. Det er noko av det mest spennande eg veit å vera i slikt samarbeid. Nå ventar dagen på meg.
Heidi.

5 kommentarar
  1. emma permalink

    dere er jammen modige…

  2. heidi permalink

    Som går tur i torever? Eller som kastar oss uti eit nytt skuleår? 😉 Forresten, medan eg har deg her, eg har så lyst til å treffast snart 🙂

  3. emma permalink

    no ringer eg

  4. Petra permalink

    Gott att se dig igen!

  5. heidi permalink

    Tusen takk, Petra.

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: