Gå til innhald

Orrestranda 10.januar 2010.

januar 16, 2010

Det kalde vinterveret varer og varer. Ute er det klart og iskaldt. Me har bestemt oss for å dra ned til stranda for å fotografera. Me har blitt tipsa om at lyset i firetida, akkurat i det siste rest av sola søkk ne i hørisonten, skal vera heilt fantastisk. Det er best å kle seg godt, for nede på stranda er det ofte ekstremt kaldt. Eg finn fram den strikkegenseren som er så tjukk at han så å seia ikkje er i bruk. Oppå knepper eg eit uformeleg militærfarga plagg. Ullstillongs og vinterstøvlar, vottar, heimestrikka skjerf i alpakkaull og lue med hekla blomar høyrer med til antrekket. I dag er det opplagt «to see » meir enn «to be seen» som er spørsmålet…

Vegane er glatte og islagde, og markene kvite av snø. I eit og anna hus ser ein framleis tende juletre og store adventstjerner i papir. Himmelen har allereie fått rosaoransje glød, og eg lurer på om me er for seint ute. Ved vegen ned til stranda kjem to svaner flygende mot oss med lange utstrekte halsar. Dei teiknar seg som kinesiske skrifteikn mot himmelen og forsvinn. Når me går ut av bilen ser me ein stor flokk av ville svaner på tjelva. Dei har truleg måtte trekka ut mot havet fordi vatna deira har frose igjen akkurat som i eventyret om den stygge andungen. Mellom dei kvite svanene ser me fleire som framleis ikkje er vaksne og har brunleg fjørdrakt. Dei strekk halsane mot oss og skrik såre klagande skrik.

Vegen over sanddynene er heilt tilfrosen. Nokre stader er det vanskeleg å ta seg fram. På den andre sida, den sanddynene skrår ned mot stranda, mister eg fotfestet eit sekund og rutsjar nokre meter nedover. Det er så tilfrose at sanden er hard som stein, langt hardare enn eg ville ha trudd. Nede på stranda møter me fleire godt innpakka turgjengarar. Fleire har med seg fotostativ. Solskiva er akkurat i ferd med å forsvinna ned i havet som er svart og sølvfarga på same tida. Lyset er mjukt og magisk. Alle dei store steinane er glaserte med kvit, seig is av saltvatn, som får landskapet til å sjå ut som om ein trollmann frå Mummidalen har svingt tryllestaven over. Sandblanda is ligg som eit skarelag over stranda ut mot sjøen. Tang og stortare, med stelker så tjukke som mannsarmar, ligg kvitglaserte som mellom dei store steinane og lyset forandrar seg frå minutt til minutt. Kjærasten min monterer fotostativet sitt og leiter konsentrert etter nye motiv og vinklingar. Han er flink. Han får fotografera for oss begge. Eg småpratar med folk som passerer, oss og leikar meg med å prøva å finna dei rette orda til å skriva januarkvelden inn i det uforgjengelege.

Heidi

3 kommentarar
  1. Tintomara permalink

    Och det lyckades du med! Klem!

  2. morsan permalink

  3. Heidi permalink

    Så bra då! Klem tilbake.

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: