Gå til innhald

Scener frå dagen som var:

februar 24, 2010

«How do yo find things?» Den unge jenta i butikken «Strawberry», virkar oppriktig interessert. Eit sekund blir eg litt usikker på kva ho meiner, «Where did I find these things?» «No, I mean, how are things? Are things ok». Eg smiler og takkar ja, ting er finfine. Dei er heilt sikkert drilla i å møta folk på ein vennleg og interessert måte, som nordmann blir ein litt stiv. Kva blir det forventa at ein skal svara? Takka ja takk, bare bra? spørja dei korleis dei har det sjølv i dag? Stort sett er folk i denne byen veldig vennlege. Det kjennest fint.

I butikken ser eg ei dame som står konsentrert og leitar i ei korg med skjerf. Ho er smal og slank og fint kledd, og etter kroppen å dømma, kunne ho ha vore 25 år. Når ho kikkar opp ser eg at ho må vera i alle fall 60. I ansiktet har ho ei maske av sminke, som om ho var sminka for svært sterkt scenelys. På augneloka har ho ei blanding av ei sterk lillafarge og sølvgele. Eg kvekk til i det ho ser på meg. Eg tenkjer at det må krevja mot å bu på Manhattan og vera evig ung og evig pen. Eg kjenner eit drag av sympati, og kjenner at her står det ei dame som lever så sterkt ho bare kan. Det bur nokon i blikket hennar. Eg står der i ein amerikansk klesbutikk og kjenner at akkurat henne skulle eg gjerne blitt kjend med.

Sunniva og Ingrid er nedlessa med mange posar kvar med ting dei har handla. Dei er fornøgde. Me har avtalt å møta gutane for å eta lunsj i lag på Hard- Rock- kafe oppe på Broadway. Oddvar ringer. Han lurer på om me vil møta dei på Macys ein time tidlegare enn avtalt. Det vil me. Me bestemmer oss for å ta ein gul taxi, for avstandane er store. Det regnar kraftig i tillegg. Ingen av oss er særleg drivne i kunsten å stoppa ei taxi, men til slutt går det. Ein time seinare blir me fotograferte på kafeen. Det er fint å vera ute og eta med alle ungdomane mine. I dag er det eg og ungdomane som går saman. Maten smakar godt, og i vestibylen kan me beundra jakkane til Beatles. På t-bane stasjonen sit det ein  barføtt mann og ropar og skjenner. Han forbannar USA og alt dens vesen og spår verdas ende.Eg sender barna av gårde med mitt fleireisekort. I det det er min tur, går det ikkje. Kortet er oppbrukt. Eg kjem ikkje gjennom, og her er ingen billettautomat. Odd Christian kjem tilbake som ein trufast riddar. Han vil ikkje la meg vera aleine att i byen. Me må leita før me finn ein subwaynedgang med salg av billettar, men klarer det til slutt. Då reiser eg og han heim saman. Dei andre slår oss på målstreken.

Heidi

From → Barna mine, Skriving

2 kommentarar
  1. Tintomara permalink

    Hard Rock Cafe! Där var vi också! Kul att det finns kvar!

  2. heidi permalink

    Ja. Eg og dei andre ungdomane koste oss der. God mat og masse musikk.

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: