Gå til innhald

Shortcuts from London.

oktober 12, 2010

Morgonrush i underverda.

Det er tidleg morgon, me får prøva oss på rushtrafikk på tuben. Først registrera inn med oysterkorta våre som har knallgule omslag med ikea-reklame. Det viser seg å vera ein veldig praktisk farge når kortet skal finnast fram fordi gulfargen lyser mellom alle leppestifter, lommebøker, papirer, nøklar, notisbøker, program og brosjyrar som måtte finnast der. Me blir slusa rett inn til underverda. Her er det rulletrapper, heisar, trapper og tunnelar på kryss og tvers omtrent som eg innillar meg at det må vera i midten på ei maurtue. Eg forstår korfor me er blitt inndelt i smågrupper i staden for å gå saman i ein stor flokk. Det er ikkje bare tunnelsystemet som får meg til å tenkja på maurtuer. Her kryr det av folk med og utan vesker, paraplyar og musikkinstrument. Dei går på kryss og tvers, slentrande med ei tilfeldig mine eller målretta innbitt og raskt. Me finn rett plattform og rett retning, men når t-banen kjem kan eg ikkje forstå korleis me skal koma oss inn dit i det heile tatt. For det første er det hundretusen menneske på plattformen som vil inn i toget, og for det andre er det stappa fullt frå før der inne. Nokre få personar går av, og hundre personar trengjer seg på. «Kom,» seier nokon. «Det går ikkje,» seier ein annan. «Jo då,» seier han som er van med denne måten å reisa på. Ikkje vil eg bli ståande att, så eg klemmer meg inn og håpar at det framleis er plass til meg der etter at døra er lukka. Det er det, men Arne må strekkja hovudet sitt innover i vogna for å få plass til heile seg. Sjølv havnar eg i eit slags holrom mellom kroppane til tre personar som er høgare enn meg. Armane deira dannar eit slags tak over hovudet mitt. Neste gong døra går opp skal ingen ut, men der ute står det mange og ventar på å koma inn. Ein mann med frakk og skjorte ber oss «move into the middle of the train, please, people is waiting on the platform!» Det er eit forståeleg ønskje, men her går det ikkje an å flytta seg ein millimeter. Då føretek mannen eit stunt som minnar om stagediving. Kva veit eg, kanskje han er på veg til eit viktig møte han kan mista jobben for å koma for seint til? I alle fall, den velkledde mannen på min eigen alder bare legg kroppen sin inn døra, inn på alle dei andre kroppane som står der tett i tett, og får akkurat nok plass til at døra kan gå att utan å klemma han flat. Eg merker til og med trykket i det vesle holromet der eg står plassert mellom alle armane. Desse menneska er på veg til jobb, tenkjer eg. Det er ein heilt allminneleg morgon på veg til jobb. Så må eg smila over min eigen tanke om at me fekk vera litt ekstra obs i t-baneområdet på grunn av den auka terrorfaren amerikanarane har snakka om. Her har ein meir enn nok med å finna plass til å pusta og til å koma seg av og på utan å bli klemd i ei dør eller å bli sitjande fast mellom armar, bein og rushtidstressa kroppar.

*

Goldsmiths university of finer arts.

Studentane får tildelt sin plass i eit studio. Det vil seia ein arbeidsplass i eit provisorisk rom for to til fem studentar. Roma blir sette opp kvar haust, og kvar vår blir det ombygd til utstillingslokale der studentane får vera med og bestemma korleis dei vil organisera rom og vegger. Her får dei jobba veldig fritt og har sjølv ansvar for å orientera seg og utvikla seg. Om ein kjem inn på grunnlag av foto, akrylmaleri eller kva som hels, så står ein heilt fritt til å eksperimentera med alle slags materiell og teknikkar medan ein studerer der. Det ser besnærande fint ut å ha sitt eige kunstunivers å bevega seg i. Eg merker meg spesielt at her er ingentng veldig «fint og glattpolert», tvert om så ser det relativt rufete og provisorisk ut med malingsflekker, sponplatevegger og slitne arbeidsbord og stolar. Kanskje eg ikkje er den einaste i verda som ikkje er skapt for det glattpolerte og møbelkatalogaktige innelivet? Eg tenkjer at eg må fortelja Borghild om denne plassen, og hugsar å forhøyra meg om ein kan få ein studieplass her med bakgrunn i fotografering. Det kan ein. Det dei ser etter er kreativiteten og blikket. Ikkje handverket.

*

På flatskjermen på puben

ser me plutseleg Torbjørn Jagland annonsera at Nobels fredspris for 2010 blir tildelt den kinesiske menneskerettsforkjemparen Liu Xiaobo. Det er rart å sitja her og venta på lunsjen sin og vera litt stolt over å vera norsk akkurat der og då. Ein av dei andre seier at ho hadde rekna med at Xiaobo ville få prisen i år. Eg må innrømma at eg ikkje veit noko som helst meir om Liu Xiaobo enn det eg får høyra akkurat nå, men eg har jo resten av livet på meg til å finna ut ting om han, så det er i og for seg ikkje farleg. Dei seier ingenting på TV om terrorfare i Europa, så truleg er det relativt trygt der ute i verda i dag og. Maten kjem, og eg angrar litt på at eg ikkje bestilte fish and chips i staden for lasagne. Fisken er i store stykker, og ser ikkje ut som fiskepinnar slik eg hadde rekna med. Fish and chips er ikkje den sunnaste maten i verda, men truleg noko av det meir autentiske ein kan eta på ein engelsk pub ein fredag føremiddag…

Ambassaøren og -døra

har vel ikkje akkurat «åpnet sitt hjem» slik Øystein Sunde syng om det, men ambassaden har opna dørene sine for oss. Den kongelege norske ambassaden, som det så fint heiter, viser seg å ligga i det aller mest prominente ambassadestrøket. Der blir dørene opna for oss på avtalt sekund. Så blir namna våre kryssa ut på lista over innregistrerte besøkjande, og me blir slusa inn gjennom ei dobbel dør. Først dei første ti med døra lukka ut mot oss, så får resten gå inn mellom dei to dørene før me reint formelt blir ønska velkomen til ambassaden. Dette må vel vera det nærmaste eg nokon gong kjem til å koma internasjonalt diplomati? Me får kaffi medan me får eit lite foredrag om korleis ambassaden prøver å promotera norsk kulturliv til folket i Storbrittania. Karaflane med kaldt vatn i lagar høglytte klunkelydar kvar gong nokon skjenkar seg eit glas vatn under foredraget, og kaffien smakar utmerka.

*

Harrods

er tydelegvis staden å gå om ein er førebudd på å leggja att femten tusen for å få ein snerten liten topp, eller kanskje seks-sjuhundre kroner på eit trendy handlenett i strie med kvite bokstavar på. Her er det rulletrapper opp og ned til den eine butikken meir eksklusiv enn den andre, og vakter i fine uniformer ved utgangsdørene.  For min del er det absolutt ein «bare se men ikke røre plass». Likevel klarer eg å koma borti ein stabel med eksklusive konfektboksar slik at eg halvdiskre må ned på kne for å prøva å rydda i sjokolade med fiolbitar og glaserte appelsinbåtar. Eg brukar hundreogfemtikroner på å kjøpa ei bittelita øskje med sjampanjefyllt sjokolade til mor mi som trass alt skal fylla sytti år om få dagar. Eg let prislappen stå på under øskja for å inspirera til eit inntak med høg kjensle av andakt. Etterpå tek me drosje tilbake til hotellet for å rekka neste post på programmet. Me mistenkjer drosjesjåføren for å ta oss med på ein ekstra sightseeingrunde i Londongatene, men farten er det ingenting å seia på. Han held bokstaveleg talt på å kjøra ned ein syklist som blir rasande og skjenner så høgt at me høyrer det inn i baksetet på den gammeldagse svarte Londondrosjen. Me lener oss lett tilbake i setene, og kjenner at nå er me godt på plass i rollane som turistar. Ute skin sola. Det er overraskande varmt ute, og trea med piggete kastanjenøter på storleik med norske småeple står der og slepper store gule blad, eit og eit ned på fortaua like ved Hyde-Park.

Heidi

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: