Gå til innhald

Så er eg over grensa

mai 23, 2011

til eit nytt tiår. Viss eg er brutalt ærleg, så kan eg nå kalla meg sjølv ei dame i 50-60 årsalderen. Festen på laurdag vart akkurat så fin som eg hadde håpa at han skulle bli. Mange bidrog med både mat og underhaldning og utsikta frå vindauga i det gamle huset var omtrent så vakker som utsikt kan vera. Eit gammaldags sprossevindu ut mot storhavet med høg kveldshimmel over er bare flott. Eg vart talt for, sungen for, dansa for og spelt teater for, og Torhild spelte piano så taklampa svinga og veggene dirra.
I dag har eg fått maksimalt ut av dagen. Eg vakna til morgonsol og trudde klokka var minst halv ni, i staden viste det seg etterkvart at ho heller må ha vore halv sju. Ingen ungdomar på veg til skulen, men så dukka dei opp ein etter ein frå senger og joggeturar. Eg lurte på om heile huset hadde forsove seg, men så såg eg på klokka.

Først på føremiddagen i dag fekk eg tid til å lesa alle korta, telja pengane eg skal senda til Linda i Tanzania og pakka ut dei siste presangane. Eg kan senda nedover nesten elleve tusen kroner, noko eg er svært glad for. Eg veit at pengane kjem veldig vel med. Eg fekk ein tur med Astrid i solskin før noko som minna meir om syndefloden braka laus. Me skulle eta middag på den nye thai-restauranten som viste seg å vera stengd på måndagar, og så vart det kinesisk i staden før eg vende nasen til den gamle arbeidsplassen min for å vera med på planlegging der. Der vart det meir song og tale og blomar og presang. Så har me mekka timeplan og nesten kome i mål. Det er heilt ok å ha eit bein i dørsprekka til mitt vanlege liv og framleis vita at det er nesten tre månadar att før eg begynner for alvor.

Ein riddar av ein ny mannleg kollega spurte om han fekk kjøra jubilanten heim, men jubilanten svara at ho trong stega sine, så ho måtte nok gå. Og det gjorde ho. Regnet hadde stoppa og det lukta syrin og hegg og jasmin ute. Og om ein halvtime renn kvelden over datogrensa. Dagen har vore god.

Heidi

 

4 kommentarar
  1. Tintomara permalink

    Härligt att dagen blev precis så fin som den skulle vara! Och roligt men pengarna, tänk vilken skillnad de kommer att göra!

  2. Jarfeld permalink

    Grattis! Kanskje dette kan være et aldri så lite jubileumsdikt? Takk for en lysende blogg, Heidi!

    DE SOM VENTER PÅ MÅNEN
    Langsomt tar trassen til å sveve
    Ord tar ord, smerte smerte
    Og før vi vet
    årene av det
    Blir vi fanget
    og bundet fast
    av tidløshetens tvangstrøye

    Den ubønnhørlige

    Når dråper
    av beiskhet
    Etter årtier
    Trenger igjennom
    taushetenes ørkensand
    Og fuglesangen
    svinner bak
    askeskyene
    Under de lange netters
    kompromitterende tomgang

    Langsomt går ordene seg vill
    i overmunnen
    Under et dekke av smeltende isflak

    Den som ser lys
    er en sjelden vare
    nå om dagen
    De som venter på månen
    har ennå ikke sett snurten

    Stein Emmanuel van der Jarfeld

  3. heidi permalink

    Fantastisk dikt, van der Jarfeld. Før vi vet årene av det blir vi fanget og bundet fast… Men ikkje du og eg, me skal halda tunga så rett me kan mellom alle orda i overmunnen og fanga månen med lange forventningsfulle armar.

  4. heidi permalink

    Og det å tenkja på pengane eg skal senda nedover er ein veldig god tanke, Tintomara.

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: