Gå til innhald

Nyter ferien

oktober 13, 2011

og prøver å koma i mål med det eg har tenkt å få gjort. I går var eg hos Ingrid for å hjelpa henne litt med ei norskoppgåve om litteratur som kunne fungera identitetsskapande i skulen. Ho tok utgangspunkt i «Kompani Orheim» som dei brukte i praksis i 10.klasse. Arbeid med litteratur er veldig interessant. Etter å ha jobba i nokre timer unna me oss å sjå ein film «Maskeblomstfamilien». Eg likte filmen, men eg opplevde essensen i filmen veldig forskjellig frå eg opplevde boka då eg las ho for nokre år sidan. Kanskje eg har lese litt for mange andre bøker i mellomtida slik at minnet var blitt litt utviska? Eg registrerer at nokre gonger hugsar eg ikkje handlingsforløpet i ei bok, men eg hugsar veldig tydeleg den kjensletilstanden som boka sette meg i. Det er ganske merkeleg at det er slik. Eg lurer på om det er slik andre kjenner det og. Eg har tydelege minner om korleis det kjendest sånn reint emosjonelt då eg las «Utvandrerne» som 15 åring og «Isslottet» og «Broene brenner» som 19 åring, sjølv om eg ikkje er sikker på om eg framleis hugsar innhaldet i den siste boka. Etter økta hos Ingrid, sykla eg ned til byen i regnet for å kjøpa ein presang og det store tjukke grå ullpleddet med sauer på som eg hadde bestemt meg for å kjøpa for nokre pengar eg fekk til 50-årsdagen min med streng beskjed om å bruka på meg sjølv. Det var heilt perfekt å pakka rundt seg ein mildast talt hustrig oktoberdag.

Etter å ha laga spaghetti og kjøttsaus til mine heimebuande søner, sette eg meg ned med macen og skreiv ei juleforestilling for første klasse. Eg hadde tenkt ut innhaldet, så det gjenstod eigentleg bare å skriva det ned. Slike prosjekt kan stressa meg litt før eg kjem i gang, men når eg først har gått laus på tastaturet så ender det opp med å vera ein rein leik. Eg fekk og sett eit intervju med Carl Ove Knausgård, som eg synest er ein interessant forfattar, og eit program om Ellen Johnson Sirleaf, presidenten i Liberia, som er ein av fredsprisvinnarane. Eg lar meg fascinera og imponera av desse sterke afrikanske kvinnene som med stort pågangsmot og ein særeigen indre styrke går laus på gigantiske oppgåver. Eg synest at eg har truffe på nokre av dei, det næraste eksempelet er mi tanzanianske venninne Linda som har teke til seg eit tosifra antal paykisk utviklingshemma barn og unge og lever saman med dei nesten som om dei var hennar eigne barn. Om eg ikkje hadde besøkt henne i Morogoro og delt kvardagen hennar i tre veker, så trur eg mest ikkje eg hadde trudd det om dei hadde fortald meg kva ho har kasta seg ut i. Før natta heilt overtok nådde eg til og med å baka lavkarboknekkebrød med masse nøter og ulike typar frø. Eg innser at dei vart så gode at dei er farlege å baka…

I dag har eg og Ingrid vore og ete lunsj hos mor som fylde år i går. Då eg kom heim var det rett og slett sol, så då måtte eg ut og gå ein tur. To timars fordjupning i hinduismen har det blitt tid til, og eg trur at systema opna seg bittelitt i forhold til første kvelden. Hinduismen er så utruleg forskjellig frå dei religionane eg kjenner best til, men det er veldig fascinerande å prøva å trenga seg litt inn på innsida av systema som mest ikkje er til å få tak på, og prøva å gripa mytene og dei store forteljingane. Guden Vishnu, oppretthaldaren stig med jamne mellomrom ned på jorda i ulike skapnadar for å gjenoppretta verdsordninga og kjempa mot demonane. Han skal koma tilbake ein gong til i vår tidsaldersyklus, og då skal han koma ridande på ein kvit hest. Eg får litt assosiasjonar til Jesus og til openbaringa, men samtidig er det heilt forskjellig. Ein veldig fri assosiasjon er frå diktet draumkvedet der han som låg og sov såg for seg «Sankte Sålemikkjel som kom ridande på kvitan hest» for å vega alle sålune (sjelene) og sjå om dei var tunge nok. Eg synest at «Sankte Sålemikkjel» er eit veldig sjarmerande namn på erkeengelen Mikael. Det høyrest så norsk og traust ut.

Men nå rotar eg meg ut på dei store viddene, dette blir ein form for svada som umogleg kan interessera så mange andre enn meg sjølv. Likevel er det litt interessant å dokumentera den slags tankespinn, så eg let deg få bli ståande. Medan eg først er i gang med å skriva om tankespinn; Eg lurer på om det er andre enn meg som plutseleg ser revynummer rundt seg midt på blanke kvardagen? At ein ser folk stå i kø framfor drikkeautomaten og bare har reynummeret klart i hovudet, eller som sit på bussen og plutseleg ser for seg at alle medpassasjerane kunne reisa seg opp og synga eit eller anna unisont med tåpelege danserørsler til. Eg kan snappa opp ein replikk og høyra for meg ein rapp med den replikken som gjennomgåande motiv. Eg såg noko liknande på filmen «Dancer in the dark», så det er nok fleire enn meg som opplever liknande ting. Ulempa er  at fantasien kan vera eit sterkt verkemiddel i negativ retning og. At ein kan sitja fredeleg og kjøra sin bil på ein veg og så plutseleg sjå for seg at bilen som kjem frå høgre ikkje stoppar ved vikepliktskiltet og heilt nøyaktig forestilla seg korleis samanstøtet ville følast i det bilane traff einannan, og så kjenna på kroppen korleis det ville kjennast å bli kasta framover mot selen og få hovudet slengt hard framover. Ein kunne bli kjøreredd av mindre.

Noko koseleg med det heile er alle dei indre songnummera eg har lagra på harddisken. Når som helst kan eg sjå for meg min gamle klassekamerat Steen stå i kvit høghalsa pologenser i baptistkyrkja sitt ungdomskor og synga. «Disse sterke armer skal bære meg, inn i himlens sal, inn i himlens sal…» Han hugsar det sikkert ikkje sjølv, eg trur han hadde ein veldig kort karriere i det koret der han truleg havna på grunn av ei jente han likte. Det var sikkert den einaste gongen han opptrådde med dei, likevel står han der på min indre film og syng. På same måten ser eg Inger springa rundt i turngarderoben under påkledninga etter turnen og synga «Verdens minste krokodille, har du sikkert aldri sett. Det er nemlig Lille Ville, som kan spille b-kornett.» Og slik kunne eg ha ramsa opp i det nesten uendelege om indre innfall og indre filmar som for så vidt gjer livet ganske fargerikt. Det høyrer med til tankerekkja å grøssa litt over kva minne eg sjølv kan vera lagra på i andre sitt tankespinn. Det er ein litt ubehageleg tanke at ting som eg sjølv har fått barmhjertig tildekka av velfortent gløymsle framleis kan sviva på harddisken i andre sine hovud.

Eg lurer på om nokon kjenner seg igjen? Av dei som eventuelt har halde ut denne spesielle teksten og lese heilt til hit? Me får seia til kvarandre som me seier til Gud i den austkyrkjelege Kristusbøna. «Ha tol med oss»…

Noko seier meg at eg kanskje burde ha avslutta denne teksten for lenge sidan, så eg sluttar her.

Heidi

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: