Onsdag i påskeveka

Me hadde koseleg kveldsbesøk i går av Arne og Hilde som har vore tre månadar på reis. Det var tende lys, blomar, kaffi, ost, kjeks, sjokolade og reiseskildringar. Så tok me oss tid til vårt store fellesprosjekt i år lesing av Veven av Martin Lönnebo og jamnlege samtalar om det me les. Ikkje minst var det Oscar som er på overnatting og hoppar opp i alle fang for å bli klappa på og kost med. Sunniva skulle øvingskjøra oss til ein nittenårsdag ho skulle vera med og feira, men ho viste seg å ikkje vera sikker på vegen dit. Me fann fram, men fekk først ei vakker «nesten-solnedgangsseanse» med utsikt over havet og strendene. Så for tida sit me rett som det er i ein bil ho og eg, og spanar på solnedgangar.

Eg har planar om å få vaska alle dei vaskbare sofatrekka våre, og nå ligg første omgangen i vaskemaskinen. Det stod faktisk 60 grader på vaskeseddelen, så me får håpa det går bra. Kjærasten min leikar «praktisk familiefar med hus og heim», og oljar hagemøblene. Nå har eg innvilga meg sjølv ca to timar som lyrikar. Eg trur eg gjer som i går og legg tekstane ut her etterkvart. Som sagt så er det eg legg ut her framleis råmateriale som etter kvart må mognast, slipast, pussast på og kanskje i siste omgangen raderast vekk… Eg tek framleis gjerne i mot ros og ris og generelle eller helst spesielle råd… ute skin påskesola, men i dag får ho venta litt.

 

***

Det finst bord du alltid vil hugsa,

det finst reiser du aldri blir ferdig med,

morgonlyset finst,

dei stripete gardinene ,

og alle dei

du aldri rakk å bli kjend med.

Utallege par sko har du slite ut

i gater som ein gong var der .

Men visst kan du sørgja for

å ha anemonar i vasane dine

og vakta det kvite flygelet

så det ikkje får stå ubrukt

ikkje for lenge om gongen.

Kroppen min hugsar

tunge lyshåra barnehovud

mot  halsgropa mi,

mot akslene mine,

hugsar kveldssola

over landskapet mitt

hugsar den ordlause tanken

at det er her du høyrer heime

i lappeteppe

hugsar eg klesplagg

eg hadde gløymt eksisterte,

men framleis finst ingenting vakrare

enn dotter mi når ho søv

i det først morgonlyset.

***

Det er vinter

og store heisekranar

med nakkar som har tolt det meste

tronar i gatene mine.

 

Skodda pustar

kaldt og rått

på oss

frå gøymestadane sine

bak hus og store tre

 

I natt skal me ut og mala

mala dei grå bygningane

kongeblå og oransje

skarlagensraude og solgule,

mala til husa skrik av glede.

 

Så klovnar, barn og vandringsmenn

skal vita dei er velkomne hit.

***

 

Det finst alltid ein katt

som gjerne vil bli klappa

det finst alltid ein vandringsmann

og ein blå duk

og alle har me eit streif av Solveig

for visst har me venta lenge.

 

Lengta etter musikken

og dei store lysprosesjonane.

***

Sandslottet

avbilda i alle bøker

med perler, skjell og vollgrav

med tårn og spir og vaiande vimplar

kor utruleg langt i frå

alt me nokon gong sjølv presterte

men visst har me prøvd oss

med spann og spade

med overraskande brenningar

med blonder av kvitt skum

i randa av alt som raste saman.

Lets do it,

let´s fall in love.

***

 

Du blir aldri trøytt av å lesa andlet.

som opne bøker kjem dei mot deg

i lange rekkjer på fortaua

og ligg som einslege landskap

framfor deg på bussen

når tankane tek eigarane

og dei gløymer å redigera.

Dei fleste skal du aldri bli kjend med

men les likevel

med andakt og respekt

for det er dette som er livet.

***

Ansiktet ditt

er aleine i dag.

Det er

forsvarslaust og ope

og eg kan så lite gjera.

Eg ville så gjerne

byggja murar av varme

om ansiktstrekka dine

ville så gjerne

stroke tanken din trygg.

Eg veit du skal aleine ut

i  landskap eg ikkje kjenner,

møta morgonar eg aldri skal få sjå.

Eg einsame,

skal stå aleine att

med andre ansikt

og andre barndomar.

Så lenge lyset framleis finn meg

skal eg stryka kinnet ditt med ømme tankar

og håpa at ansiktet ditt

har det godt.

***

Velsigna vere pusten din

velsigna vere sekunda

gå vidare vesle solbarn,

bileta dine

er stempla under huda mi

og lyset frå auga dine

syng i tanken min.

Måtte gode dører opne seg

og fjella leggja seg flate.

***

Heidi