Skip to content

Novemberdagar

november 14, 2013

image

Novemberlyset er då vakkert på sin måte… Då eg gjekk heim klokka kvart på fem i ettermiddag hadde det alt begynt å skumra. Det er heilt opplagt ikkje sommar lenger, same kor optimistisk blikk ein måtte ha på det heile. Kveldane er blitt lange att. Klokka fem lyste månen sånn litt bak eit par kvite skyer på ein kveldshimmel i rosa og bleikblått.

image

Og pila ved Rosseland skule har snart ikkje eit einaste blad att. Eg trur det er ei pil, men arrester meg gjerne om det er ein provoserande påstand.

image

Derimot finst det framleis område der graset er grønt. Dei Lnge mørke kveldane er som skapte til inneaktiviteter, og i kveld har eg vore på julemesseverkstad saman med ein gjeng driftige damer. Sjølv sat eg og broderte kvite klede til å leggja over nybakte brød og bollar med påskrifta «Nybakt» i diverse utformingar. Andre surra hyssing kring støypte lysestakar i sement, pakka trearma lys fint, støypte lys av lysestumpar, eller sydde bestikkmapper og etui til strikkepinnar. Det høyrest husmoderleg ut, det veit eg godt, men la meg få nyta min vesle flik av det høghusmoderlege. Det var ein roleg og deilig, nesten litt meditativ stemning i romet, nokså ulik den stemninga som oppstår i eit formingsrom fullt av skapande elevar, noko som forsåvidt heller ikkje er å forakta.

Det aller mest spennande i dag var at det første partiet av bøkene våre var lova ferdige til klokka fire, men på grunn av ein liten feil på ei side var dei forsinka. Eg fekk likevel med meg eit prøveeksemplar, og det var jo spennande i seg sjølv. Heilt inntrykk av prouktet får me nok ikkje før me ser boka ferdig i morgon, men slik ser prøveeksemplaret ut. Det er ein rar følelse å bla i dikta sine i bokform for første gong. Eg blir litt sjenert og litt nervøs for om eg har sluppe einskilde tekstar litt for kjapt gjennom «sensuren», men det får vera som det er nå. Det er ikkje sjela mi, bare ei bok, og eg har eit godt håp om at nokon skal lika i alle fall noko av det dei får lesa der.

image

Eg sit her med ei anna bok, som eg hadde tenkt å skriva meir om enn mi eiga i denne omgangen. I hylla mi har eg heile fire diktbøker av forfattaren Ellen Einan. Det spesielle med dikta hennar er at ho sjølv seier at ho skriv med «automatskrift». Ho set blyanten på arket, og så skriv han av seg sjølv utan at det er ho som bestemmer kva han skal skriva. Det er fleire måtar å tolka dette på, i minst dramatiske fall så kan ein seia at tekstane hennar kjem rett frå undermedvitet. Illustrasjonane har ho laga sjølv etter same prinsippet, blyanten teiknar dei av seg sjølv…

Det hender for meg og at eg henvender meg til undermedvitet mitt ved å skriva absolutt alle orda som fell meg inn heilt utan filter for så å bearbeida det vidare. Det er ein interessant arbeidsmåte, men for meg er det bestemt ikkje automatskrift. Men automatskrift er det altså Ellen Einan driv med. Eg liker frodigheita og fridomen i mange av tekstane hennar. Her kjem eit par-tre-fire av dei:

JEG VIL SOM DU

Være barn, og ha små hus av nattbarn og mørke.
Inderlig kjære du, gå ut til Mor Mandel,

hun våker og bor i løvhenget
*
Jeg går ut.
Den store angerhage nystelt.
Under hver bløderske myke egg.

Kom meg nær, Nurose
du med fugl av hage
og
tunge mulden stor og mandelduftende.

Ellen Einan

***

JEG SOVER NU

Det går tungt utenfor.
Jordhagebarna?
Engsøster
jo, glad og fin gange.
Du?

Ellen Einan

***
HOS DAVID

Elske.
Bøye seg.
Møte trærne.
Jage mørket.

Ellen Einan

Det kan vel passe å avslutta med diktet Høstsang. Boka eg har henta dikt i frå heiter «Søster Natt», og kom ut på Solum forlag i 1985.

HØSTSANG

Meget lite barn gått seg bort.
Bøy deg og let, fuglefanger.
Snu deg og se under vårt barnetre, Gud Faer,
du som løste dets hudbånd.

Mektig ånde fra høstens vidde, glød for et
med sølvtrådene,
så det sakte finner veien.

Jeg lot vindene gå hos meg.
Døsig lot jeg dem gli om,
og blodrøde forekom synene meg å være
denne fuglenatt med vidner.
Befri den forte fugl, sa de
hadde svar og var fra mulden,
hadde sjøroseøyne
og  var fra havet.

Ellen Einan

Og slik omtrent ser teikningane hennar ut…

image

Nå er det leggetid, ser eg på klokka. Eg har planar om å koma sterkt tilbake i morgon.

Heidi

From → Bøker, haust, Natur, Poesi

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: